Sygn. akt IV P 13/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 września 2023 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie :
Przewodniczący : Sędzia Maja Snopczyńska
Protokolant : Alicja Gibas
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2023 roku w Ś.
sprawy z powództwa K. K.
przeciwko (...) Sp. z o.o. w Ś.
o ustalenie i odszkodowanie za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę
ustala, że stosunek pracy łączący strony – powódkę K. K. jako pracownika i stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. w Ś. jako pracodawcę - zakończył się przez złożenie oświadczenia przez pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy (art. 55 §1 1 kp) z dniem 2 stycznia 2023 roku;
dalej idące powództwo oddala;
koszty procesu wzajemnie znosi.
UZASADNIENIE
Powódka K. K. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w Ś. kwoty 3.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę oraz – po sprecyzowaniu żądania na rozprawie w dniu 12 września 2023 roku o ustalenie, że stosunek pracy rozwiązał się przez rozwiązanie bez wypowiedzenia z winy pracodawcy w trybie art. 55 kp pismem z dnia 2 stycznia 2023 roku. W uzasadnieniu wskazała, że pracowała u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas określony; w dniu (...) roku powódka uległa wypadkowi przy pracy, osłony zabezpieczające stanowisko pracy zostały założone trzy dni po wypadku; powódka nie została przeszkolona; po wypadku do 30 grudnia 2023 roku powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, po czym w dniu 2 stycznia 2023 roku złożyła wypowiedzenie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy; pracodawca wypowiedzenia nie przyjął i 18 stycznia 2023 roku rozwiązał stosunek pracy na podstawie art. 52 §1 pkt 1 kp bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych polegających na nieusprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy od dnia 2 stycznia 2023 roku.
W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Sp. z o.o. w Ś. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę było uzasadnione, gdyż powódce upłynął termin do rozwiązania stosunku pracy, gdyż do wypadku doszło w dniu (...) roku, a tym samym przyczyna rozwiązania umowy jest prawdziwa.
W TOKU POSTĘPOWANIA SĄD USTALIŁ
NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
Powódka była pracownikiem strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas określony od 20 września 2023 roku w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku lutowacza.
Dowód: akta osobowe powódki (w załączeniu)
Do obowiązków powódki należało lutowanie wymienników. W dniu (...) została skierowana do pracy przy urządzeniu do rozwalcowywania rurek, która nie miała założonych osłon; bez przeszkolenia do pracy na nowym stanowisku pracy. W czasie pracy maszyna wciągnęła włosy powódki. W wyniku tego wypadku powódka straciła część włosów i naskórka głowy.
Zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. Jako przyczyny wypadku wskazano brak osłony elementów obracających się, wirujących; niewłaściwe przeszkolenie w zakresie BHP, niewłaściwe zachowanie się pracownika spowodowane nieznajomością zagrożenia i brak doświadczenia.
Do końca grudnia 2022 roku powódka była na zwolnieniu lekarskim. Powódka bardzo przeżyła wypadek, bała się kontaktu z ludźmi, była pod opieką psychiatryczną i psychologiczną. Potrzebowała pomocy osób trzecich przy zakupach, a także pomocy finansowej. Powódka po zakończonym zwolnieniu nie mogła ze względu na stan psychiczny wracać do pracy, bała się maszyn, odczuwała lęk przed wejściem na halę na której doszło do wypadku.
Dowód: protokół wypadkowy k. 8-11
Zeznania świadków: A. G. e-protokół k. 53-54 płyta k. 57
T. P. e-protokół k. 54 płyta k. 57
B. K. e-protokół k. 54-55 płyta k. 57
Zeznania powódki e-protokół k. 55 płyta k. 57
Z dniem 2 stycznia 2023 roku powódka rozwiązała umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy z powodu nieprzestrzegania przez pracodawcę przepisów prawa pracy i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
Strona pozwana poinformowała powódkę pismem z dnia 2 stycznia 2023 roku, że pismo złożone przez powódkę nie może wywołać oczekiwanego przez powódkę skutku prawnego w postaci rozwiązania umowy o pracę, bowiem zostało złożone z uchybieniem miesięcznego terminu. Następnie w dniu 18 stycznia 2023 roku sporządzono pismo o rozwiązaniu umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika, z uwagi na nieusprawiedliwioną nieobecności w pracy od dnia 2 stycznia 2023 roku.
Dowód: akta osobowe powódki (w załączeniu)
pismo strony pozwanej z 2 I 2023r k. 21
Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy (...)
Dowód: zaświadczenie k. 26
W TAK USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM
SĄD ZWAŻYŁ:
Powództwo było częściowo zasadne.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o zeznania świadków, powódki jak również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.
Strona pozwana nie kwestionowała, że strony łączył stosunek pracy, podniosła jednak, że powódka skutecznie nie rozwiązała umowy o pracę i została ona rozwiązana przez stronę pozwaną na podstawie art. 52 kp z uwagi na nie stawienie się powódki do pracy od 2 stycznia 2023 roku. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należało ustalić jaki był sposób rozwiązania stosunku pracy i w jakim dniu to nastąpiło.
Zgodnie z przepisami oddziału 3 działu II kodeksu pracy umowa o pracę może zostać rozwiązana przez jedną ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia. Szczegółowo tryb i przyczyny takiego rozwiązania umowy dokonanego przez pracownika z winy pracodawcy reguluje art. 55 Kp. Jako jedną z podstaw przepis ten podaje ciężkie naruszenie przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę nie może nastąpić po upływie miesiąca od uzyskania przez pracownika wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy (art. 55 §2 w zw. z art. 52 §2 kp). Art. 55 §1 1 kp stanowi dodatkowo, że w przypadku rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Powołane przepisy wskazują, że przyczyną wypowiedzenia może być wyłącznie ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków przez pracodawcę, tym samym ciężar udowodnienia przyczyny spoczywa na pracowniku.
W piśmie z dnia 2 stycznia 2023 roku powódka wskazała jako przyczynę rozwiązania umowy nieprzestrzeganie przez pracodawcę przepisów prawa pracy i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Z zeznań powódki wynika, że złożyła osobiście pismo rozwiązujące umowę o pracę w biurze pracodawcy; później otrzymała pismo od strony pozwanej, że pracodawca nie uznaje wypowiedzenia, bo było złożone po miesięcznym terminie; zaś powódka nie mogła dostarczyć wypowiedzenia wcześniej, bo była na L4 i nie była w stanie. Odnośnie przyczyn rozwiązania umowy o pracę powódka zeznała, że utrata włosów była związana z dużą traumą, powódka bała się zakładu pracy, ma z nim złe wspomnienia; miała problemy z przyjściem żeby złożyć pismo rozwiązując umowę, zaś jak złożyła pismo to dostała kartę obiegową i nie była w stanie iść na hale, poprosiła by zawołać mistrza, żeby to podpisał w biurze; rozwiązała umowę o pracę bo nie byłą w stanie tam pracować, bała się, miała problemy psychiczne, bolała ją głowa.
Zeznania powódki odnośnie przyczyny rozwiązania umowy znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków. Świadek A. G. zeznał, że maszyna wyrwała powódce włosy wraz z naskórkiem; polecono powódce aby wzięła dzień urlopu i wróciła do pracy; powódka zgłosiła się sama do lekarza i dostała zwolnienie na 1,5 miesiąca. Z zeznań świadka wynika, że powódka była załamana psychicznie, nie mogła spać w nocy, leczyła się psychiatrycznie. Świadek T. P. zeznał, że dużo pomagał powódce, powódka rozwiązała umowę z powodu wypadku, nie chciała wracać do tej pracy, bała się maszyn; po wypadku powódka bała się podejść do okna, okna były pozasłaniane; wstydziła się tego, jak wyglądała, bała się; miała prawie pół głowy bez włosów; świadek zawiózł powódkę do pracodawcy w dniu w którym dostarczyła rozwiązanie umowy, bo powódka nie była w stanie sama zawieźć tego wypowiedzenia. Natomiast z zeznań świadka B. K. wynika, że powódka była w złym stanie psychicznym, powódka miała traumę, nie wychodziła z domu, pozasłaniała okna, świadek musiała jej robić zakupy, nie chciała jeść, leczyła się u psychiatry, neurologa, lekarza rodzinnego.
Ponadto z protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy wynika, że zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy, natomiast jako przyczyny wypadku wskazano brak osłony elementów obracających się, wirujących; niewłaściwe przeszkolenie w zakresie BHP, niewłaściwe zachowanie się pracownika spowodowane nieznajomością zagrożenia i brak doświadczenia.
Z powyższych dowodów wynika, że rozwiązanie umowy o pracę przez powódkę było uzasadnione. Powódka po wypadku, do którego doszło na skutek niezachowania zasad BHP i nie przeszkolenia powódki (co stwierdzono w powołanym wyżej protokole), nie była w stanie pracować w tym samym miejscu, w którym zdarzył się wypadek. Tym samym zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że przyczyny wskazane przez powódkę były rzeczywiste. Także naruszenie miesięcznego terminu było usprawiedliwione – powódka złożyła pismo niezwłocznie po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, na którym przebywała od wypadku przy pracy.
Podkreślić także należy, że pracodawca nie może nie przyjąć czy też nie uznawać za skuteczne rozwiązania umowy o pracę przez pracownika w trybie art. 55 §1 1 kp. Jest to – podobnie jak rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem jednostronna czynność pracownika. Brak akceptacji pracodawcy nie ma wpływu na skuteczność złożonego oświadczenia woli (podobnie jak pracownik nie może „nie zaakceptować” oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy w trybie art. 52 kp). Jedynym skutecznym sposobem zakwestionowania prawidłowości rozwiązania umowy o pracę jest złożenie przez pracodawcę odwołania do sądu w trybie art. 61 1 kp, czego strona pozwana nie zrobiła. Jednak na marginesie podkreślić należy, że pracodawcy przysługuje jedynie żądanie odszkodowania, a nie zaś kontynuowania stosunku pracy. Tym samym w chwili złożenia pisma przez powódkę umowa o pracę została rozwiązania.
Mając powyższe na uwadze należało ustalić, że umowa o pracę łącząca strony została rozwiązana w dniu 2 stycznia 2023 roku przez oświadczenie pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia.
Powódka wniosła także o zasądzenie odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o prace przez pracodawcę w trybie art. 52 kp. Zgodnie z art. 56 § 1 kp pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Skoro – jak wyżej ustalono – umowa o pracę została rozwiązana przez powódkę w dniu 2 stycznia 2023 roku, to nie doszło tym samym do skutecznego rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę, gdyż w chwili sporządzania pisma z dnia 18 stycznia 2023 roku stosunek pracy pomiędzy stronami już nie istniał. Tym samym powódce nie przysługuje roszczenie o zasądzenie odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 kp, gdyż przysługuje ono pracownikowi, z którym pracodawca skutecznie rozwiązał umowę o pracę.
Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów ustalono, że stosunek pracy łączący strony zakończył się przez złożenie oświadczenia przez pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy z dniem 2 stycznia 2023 roku, zaś dalej idące powództwo oddalono.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 100 kpc mając na względzie wynik procesu.