IV P 354/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian

Protokolant: Roksana Borcz

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z powództwa P. W.

przeciwko (...) z siedzibą w V.
o nagrodę jubileuszową

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda P. W. na rzecz strony pozwanej (...) z siedzibą w V. kwotę 2 700,00 zł (dwa tysiące siedemset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV P 354/25

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 marca 2025 r. (data prezentaty tutejszego Sądu) powód P. W., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpił przeciwko (...) (...) Oddział (...) we V. o zasądzenie kwoty 10 778,88 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:
- 2 366,40 zł od dnia 18 listopada 2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku;
- 10 217,76 zł od dnia 1 stycznia 2024 roku do dnia 31 grudnia 2024 roku;
- 10 779,88 zł od dnia 1 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty;
Ponadto powód wniósł o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów adwokackich według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że dochodzi nagrody jubileuszowej, której strona pozwana mu odmówiła, bez uzasadnionej podstawy. Podniósł, że jest zatrudniony u strony pozwanej w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. Wyjaśnił, że stosownie do zapisu § 13 ust. 1 pkt 4 regulaminu wynagradzania, pracownikom Agencji przysługują nagrody jubileuszowe po przepracowaniu określonej liczby lat, przy czym po 35 latach przysługuje nagroda w wysokości 200% postawy wymiaru. Na podstawie ust. 2 § 13 regulaminu do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia udokumentowane świadectwami pracy, za wyjątkiem okresu pracy zakończonego rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika lub jej wygaśnięciem na skutek porzucenia pracy przez pracownika. Powód wskazał, że w dniu 17 listopada 2023 r. dostarczył stronie pozwanej niezbędne dokumenty potwierdzające jego prawo do nagrody jubileuszowej, w szczególności: zaświadczenie Wójta Gminy K. z 29 września 2023 r. potwierdzające prowadzenie gospodarstwa rolnego w okresie od 4 czerwca 2002 r. do 18 września 2023 r., co dawało łącznie 21 lat, 3 miesiące i 15 dni. Wcześniej przedstawił pozwanej umowę o pracę z (...) Sp. z o.o. z 28 lutego 1998 r. oraz wyrok ustalający rozwiązanie stosunku pracy, co potwierdzało zatrudnienie przez 3 lata i 7 miesięcy. Złożył też świadectwo pracy z Zakładów (...) S.A., jako potwierdzenie zatrudnienia pomiędzy: 1 września 1985 roku do 31 stycznia 1998 r. – łącznie 12 lat i 5 miesięcy. W oparciu o podane informacje okres, który według powoda winien być uwzględniony przy wyliczaniu stażu wynosił 37 lat, 3 miesiące i 15 dni. Dalej powód wyjaśnił, że na dzień złożenia pozwu jego łączny staż pracy wynosił 39 lat, co uprawnia go do otrzymania nagrody jubileuszowej w wysokości 200% podstawy. Wreszcie powód wskazał, że strona pozwana odmówiła mu nagrody jubileuszowej argumentując to tym, że okres prowadzenia gospodarstwa rolnego nie może być uwzględniony do stażu pracy na potrzeby nagrody.
Uzasadniając wysokość dochodzonego roszczenia powód wskazał, że wysokość nagrody jubileuszowej stanowi równowartość 200% wynagrodzenia zasadniczego liczonego jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Żądanie odsetkowe powód uzasadniał natomiast wzrostem wynagrodzenia zasadniczego powoda, które następowało corocznie. Powód wskazał także, że prawo do nagrody jubileuszowej nabył dnia 17 marca 2023 r.
W odpowiedzi na pozew z dnia 22 kwietnia 2025 r. (...) z siedzibą w V., zastępowana przez radcę prawnego wniosła o odrzucenie pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. ewentualnie oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podała, że powód w pozwie błędnie określił stronę pozwaną. Wyjaśniła, że Oddziały (...) Agencji nie posiadają zdolności sądowej, która została zastrzeżona wyłącznie dla samej (...) w V.. Jednocześnie w tym wypadku czymś innym jest wykonywanie obowiązków w Oddziale w sytuacji gdzie pracodawcą pozostaje jednak (...). Strona pozwana podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia wyjaśniając, że od dnia jego wymagalności, tj. wypełnienia przesłanek przyznania nagrody jubileuszowej (w przypadku powoda 17 stycznia 2022 r.), upłynął trzyletni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 291 § 1 k.p. Pozwana wyjaśniła, że suma wszystkich okresów zatrudnienia powoda na dzień 16 stycznia 2022 roku, tj. dzień poprzedzający jego zatrudnienie u pozwanej, wynosiła 35 lat 7 miesięcy i 3 dni, tak więc już w chwili zatrudnienia – 17 stycznia 2022 r. powód legitymował się 35 letnim stażem pracy. W oparciu o powyższe twierdzenia pozwana wskazała, że przedawnienie rozpoczęło swój bieg z dniem zatrudnienia powoda i upłynęło w dniu 17 stycznia 2025 r.
W piśmie procesowym z 23 lipca 2025 roku (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) powód, odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazał po pierwsze, że moment wymagalności roszczenia z art. 291 § 1 k.p. należy wiązać nie tyle z samym upływem określonego okresu zatrudnienia, lecz z chwilą w której pracownik udokumentuje spełnienie warunków do otrzymania nagrody. Takim momentem zdaniem powoda było doręczenie pracodawcy w dniu 17 listopada 2023 r. zaświadczenia o prowadzeniu gospodarstwa rolnego, które stanowiło warunek uzyskania nagrody jubileuszowej w wysokości 200%. Powód odwoływał się przy tym do reguły określonej w § 13 ust. 5 Regulaminu wynagradzania (...), która ma prowadzić do wniosku, że roszczenie o wypłatę nagrody jubileuszowej ma charakter sukcesywny i może aktualizować się w różnych momentach w zależności od uzyskiwanych dokumentów. Powód podkreślił, że przez cały okres podejmował działania mające na celu polubowne rozwiązanie sprawy, w tym złożył wniosek do Państwowej Inspekcji Pracy, która w 2024 r. prowadziła w sprawie czynności kontrolne. W wyniku tych działań powód uzyskał pismo z 27 czerwca 2024 r., w którym wprost wskazano, że nabył on prawo do nagrody jubileuszowej w podwyższonej wysokości dopiero w dniu 17 listopada 2023 r., a więc pozostawał w przeświadczeniu, że jego roszczenie nie uległo przedawnieniu. W tym kontekście powód zarzucił, że powoływanie się przez pozwaną na przedawnienie roszczenia stanowi akt nadużycia prawa podmiotowego i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
W piśmie procesowym z 10 października 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana wyraziła zgodę na sprostowanie oznaczenia strony pozwanej na (...) z siedzibą w V.. W pozostałym zakresie podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. tutejszy Sąd wezwał do udziału w miejsce dotychczasowej strony pozwanej (...) (...) Oddziału (...) we V. - (...) z siedzibą w V..
W piśmie z 2 stycznia 2026 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana (...) z/s w V. wskazała, że stanowisko wyrażone w odpowiedzi na pozew z 22 kwietnia 2025 r. traktować należy jako jej stanowisko w sprawie.
Na dalszym etapie strony sporu podtrzymywały stanowiska, zaś powód podkreślał, że w postępowaniu przedprocesowym strona pozwana posługiwała się argumentem, że nie jest zasadne doliczenie do stażu pracy okresu prowadzenia przez powoda gospodarstwa rolnego, podczas gdy ten argument nie był już podnoszony w toku procesu. Powyższe zdaniem powoda wskazuje na nadużywanie przez stronę pozwaną pozycji silniejszej strony relacji i przemawia za ewentualnym uznaniem zarzutu przedawnienia jako naruszającego zasady współżycia społecznego.
Po zamknięciu rozprawy pełnomocnik powoda złożył do akt sprawy załącznik do protokołu zawierający spis kosztów w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
P. W. jest zatrudniony w (...) w V. na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 17 stycznia 2022 r. Swoje obowiązki powód realizuje w Oddziale we V.. Obecnie powód świadczy pracę w pełnym wymiarze czasu na stanowisku inspektor. Umowa zawarta jest na czas nieokreślony.

Dowód:
- umowa o pracę z 17.01.2022 r. - w aktach osobowych powoda;
- umowa o pracę z 28.07.2022 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 7.09.2022 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 15.02.2023 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 14.06.2023 r. - w aktach osobowych powoda;
- umowa o pracę z 24.07.2023 r., k. 10 oraz w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 21.08.2023 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 15.12.2023 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 8.03.2024 r. - w aktach osobowych powoda;
- porozumienie zmieniające z 20.02.2025 r. – k. 48 oraz w aktach osobowych powoda;

Przed zatrudnieniem u strony pozwanej powód w okresie od dnia 4 czerwca 2002 r. do dnia 18 września 2023 r. prowadził indywidualne gospodarstwo rolne położone w miejscowości E.. W okresie od 1 września 1985 r. do 31 stycznia 1998 r. powód był zatrudniony w Zakładach (...) S.A. we V.. W okresie od dnia 28 lutego 1998 r. do dnia 30 września 2001 r. powód był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. we V..
Okoliczności bezsporne a nadto dowody:
- zaświadczenie Wójta Gminy K. z 29.07.2023 r., k. 41;
- świadectwo pracy z 24.07.2001 r., k. 42-43;
- umowa o pracę z 28.02.1998 r., k. 44-45;
- wyrok zaoczny z 21.02.2002 r. w sprawie (...), k. 46-47;

Zarządzeniem nr (...) Prezesa (...) z dnia 9 lutego 2004 r. wprowadzony został u strony pozwanej regulamin wynagradzania pracowników (...) (dalej powoływany również jako „regulamin”). W rozdziale IV regulaminu określone zostały zasady przyznawania świadczeń związanych ze stosunkiem pracy. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 4 regulaminu, pracownikowi Agencji przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości 200% podstawy wymiaru po przepracowaniu 35 lat. Zgodnie z ust. 2 § 13 regulaminu, do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia udokumentowane świadectwami pracy, za wyjątkiem okresu pracy zakończonego rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika lub jej wygaśnięciem na skutek porzucenia pracy przez pracownika. Nabycie uprawnienia do nagrody jubileuszowej przez pracownika następuje w dniu upływu okresu uprawniającego do nagrody (§ 13 ust. 4 regulaminu). Pracownikowi, który udokumentował swoje prawo do nagrody wyższego stopnia oraz gdy nabędzie on prawo do tej nagrody w terminie 12 miesięcy od daty uzyskania prawa do nagrody niższej, w dniu uprawniającym go do nagrody wyższego stopnia wypłaca się różnicę między kwotą nagrody wyższego stopnia a wypłaconą kwotą nagrody niższego stopnia (§ 13 ust. 5 regulaminu). Podstawą obliczenia nagrody stanowi wynagrodzenie przysługujące pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody, a jeżeli dla pracownika jest to korzystniejsze – wynagrodzenie przysługujące mu w dniu wypłaty. Nagrodę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego jak za urlop wypoczynkowy (§ 13 ust. 6 regulaminu). Stosownie do zapisu § 17 regulaminu, w sprawach nieuregulowanych w regulaminie mają zastosowanie przepisy kodeksu pracy oraz pozostałe obowiązujące przepisy prawa. Stosownie do zapisu § 1 ust. 3 pkt 1 regulaminu, ilekroć w regulaminie jest mowa o pracowniku – należy przez to rozumieć osoby, z którymi nawiązano stosunek pracy na podstawie umowy o pracę lub powołania. Zgodnie z treścią § 5 regulaminu pracownik agencji z tytułu świadczenia pracy otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny oraz dodatek za wieloletnią pracę.

Dowód:
- zarządzenie nr (...) z 9.02.2004 r., wraz z załącznikiem do zarządzenia, k. 13-21;

Powód w trakcie zatrudnienia u strony pozwanej dostarczał sukcesywnie dokumenty niezbędne dla ustalenia stażu pracy wymaganego m.in. do wypłaty nagrody jubileuszowej. W dniu 17 listopada 2023 r. przedstawił pozwanej zaświadczenie Wójta Gminy K. z dnia 29 września 2023 r., z którego wynikało, że powód w okresie 4 czerwca 2002 r. – 18 września 2023 r., prowadził indywidualne gospodarstwo rolne w miejscowości E..
P. W. w związku z wcześniejszymi aktywnościami zawodowymi oczekiwał od strony pozwanej zarówno uwzględnienia jego wcześniejszej pracy w kontekście obliczenia stażu pracy, jak i nagrody jubileuszowej.
Uzyskanie dodatku stażowego poprzedzała oficjalna korespondencja powoda z (...) oraz skarga powoda do PIP, gdzie finalnie w dniu 15 grudnia 2023 r. pozytywnie rozpoznano wniosek powoda o dodatek stażowy wraz z wyrównaniem. Wówczas uznano, że zaliczeniu podlega zarówno okres zatrudnienia w firmie (...) sp. z o.o., jak i okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego. Mimo tego powód kontynuował formalną korespondencję z pracodawcą na temat dodatku stażowego.
Ponadto powód oczekiwał nadal wypłaty nagrody jubileuszowej w związku ze stażem pracy przekraczającym 35 lat. Pracodawca nie uwzględnił w tym zakresie oczekiwań powoda – co skłoniło powoda do drugiej skargi do PIP. W jej wyniku powód uzyskał stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy z dnia 27 czerwca 2024 r., z którego wynikało, że w dniu 17 listopada 2023 r., tj. w dniu dostarczenia pracodawcy zaświadczenia o prowadzeniu gospodarstwa rolnego powód nabył prawo do nagrody jubileuszowej w wysokości 200 % obliczonej według zasad obowiązujących jak przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego jak za urlop wypoczynkowy. Wówczas powód otrzymał także pouczenie o możliwości kierowania sprawy na drogę postępowania sądowego oraz o terminie przedawnienia roszczenia pracowniczego, w tym o fakcie, że postępowanie przed PIP nie wstrzymuje biegu przedawnienia.
Powód zgłosił powyższe stanowisko PIP niezwłocznie pracodawcy, który poinformował powoda, że nagroda nie zostanie wypłacona z uwagi na „niejednoznaczne przepisy”.
W dniu 28 sierpnia 2024 r. Państwowa Inspekcja Pracy realizowała dalsze czynności wobec (...) w związku z nagrodą jubileuszową, której domagał się powód.

Dowód:

- pismo strony pozwanej z 15.12.2023 r., w aktach osobowych powoda, k. 54;

- pismo PIP z 27.06.2024 r., k. 37-40;

- pismo PIP z 28.08.2024 r., k. 33-36;

- przesłuchanie powoda P. W. - protokół rozprawy z 13.03.2026 r. czas nagrania 00:02:47-00:22:45, k. 92-93;

Powód w listopadzie 2023 r. uzyskiwał wynagrodzenie na poziomie kwoty 4 150,00 zł brutto, zaś w październiku 2024 r. na poziomie kwoty 5 090,00 zł brutto. Począwszy od 1 stycznia 2025 r. wynagrodzenie zasadnicze powoda wnosiło 5 345 zł brutto.
Dowód:
- wyciągi z listy płac, k. 11-12;
- porozumienie zmieniające, k. 48;

Średnie miesięczne wynagrodzenie brutto powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2025 r. wynosiło 6 414,00 zł brutto.

Dowód:
- zaświadczenie o wynagrodzeniu, k. 64;

Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu.
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zaoferowanego przez strony postępowania. Materiał dowodowy stanowiły w głównej mierze dokumenty, w tym znajdujące się w aktach osobowych pracownika, które na podstawie art. 243 ^{( 2)} k.p.c. stanowiły dowody bez wydawania osobnego postanowienia. Dokumenty przedłożone przez strony nie były w jakiejkolwiek części kwestionowane. Na podstawie dokumentów, Sąd dokonał ustaleń, co do zatrudnienia powoda u strony pozwanej jak i okresów i warunków tegoż zatrudnienia. Również na podstawie dokumentów dokonano ustaleń w zakresie okresów poprzedniego zatrudnienia powoda, w (...) S.A. i (...) Sp. z o.o., a także okresu, w którym powód prowadził indywidualne gospodarstwo rolne.
W toku postępowania sądowego dokonano także przesłuchania stron, z ograniczeniem tego dowodu wyłącznie do powoda. Przesłuchanie powoda nie nasuwało żadnych wątpliwości, uzupełniało stan faktyczny w zakresie daty złożenia pozwanej kompletu dokumentów stażowych, komunikacji z pracodawcą w przedmiocie uzyskania nagrody jubileuszowej, czy czynności i ich motywów podejmowanych przez powoda przed Państwową Inspekcją Pracy. Złożone przez powoda wyjaśnienia ocenić należało za wiarygodne, były one spójne i pozostawały w zgodności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania.
Okoliczności sprawy co do zasady były pomiędzy stronami bezsporne. Spór skoncentrował się wokół podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia w tym, w kontekście ewentualnego nadużycia prawa podmiotowego przez stronę pozwaną, która zdecydowała się sięgnąć po ten zarzut. Strona pozwana podnosiła, że roszczenie powoda było przedawnione, albowiem udokumentowany staż pracy warunkujący przyznanie nagrody jubileuszowej (za 35 lat), przypadał w okresie sprzed zatrudnienia powoda u pozwanej. W konsekwencji strona pozwana przyjmowała jako początkową datę biegu terminu przedawnienia roszczenia dzień zatrudnienia powoda. Odmienną ocenę prezentował powód, wiążąc wymagalność roszczenia z chwilą udokumentowania spełnienia warunków uzyskania nagrody, co według niego ostatecznie nastąpiło w dniu 17 listopada 2023 r. Powód nie kwestionował jednak, że wymagany 35 letni staż pracy osiągnął jeszcze przed zatrudnieniem u pozwanej.
Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o (...), Agencja jest pracodawcą w stosunku do pracowników zatrudnionych w Centrali Agencji, oddziałach regionalnych oraz biurach powiatowych. Finalnie legitymacja bierna strony pozwanej nie budziła już kontrowersji między stronami wobec przeprowadzonej zmiany podmiotowej.
Dalej należy wyjaśnić, że nagroda jubileuszowa to przewidziane w przepisach lub regulacjach zakładowych, jednorazowe świadczenie pieniężne o charakterze nagrodowym, przysługujące pracownikowi po osiągnięciu określonego stażu pracy, mające na celu uhonorowanie jego długoletniego zatrudnienia. Nie może też budzić wątpliwości, że nagroda jubileuszowa jest wypłacana jednorazowo po osiągnięciu danego stażu, zaś prawo powstaje z dniem osiągnięcia wymaganego okresu pracy.
Na wstępie należy wyjaśnić, że nagrody jubileuszowe są świadczeniami nieuregulowanymi w kodeksie pracy, nie stanowią więc powszechnego obligatoryjnego składnika wynagrodzenia za pracę. Są one świadczeniami przysługującymi w oparciu o wewnętrzne regulacje obowiązujące u pracodawcy, które statuują także zasady ustalenia ich wysokości i przyznawania, lub też pragmatyki zawodowe. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 stycznia 2002 roku, I PKN 820/00 (Legalis 66734) wyjaśnił, że nagroda jubileuszowa przysługuje z tytułu wieloletniej pracy w zakładzie (branży lub zawodzie). Jej istotą jest nagradzanie pracy u jednego pracodawcy – tego, u którego przewidziana jest taka nagroda i u którego pracownik nabył do niej prawo. Gratyfikacja jubileuszowa jest świadczeniem fakultatywnym, o charakterze zakładowym (branżowym, zawodowym). Wobec braku powszechnego wzorca tej regulacji, przepisy płacowe (zakładowe lub branżowe) mogą kształtować do niej prawo w sposób samodzielny i swobodny. Mogą wyłączyć przy ustaleniu okresu zatrudnienia uprawniającego do nagrody niektóre okresy pozostawania w stosunku przez z pracodawcą, u którego pracownik nabył do niej prawo; mogą też zezwalać na zaliczenie do zakładowego (branżowego, zawodowego) stażu pracy okresów zatrudnienia u innych pracodawców, jak również okresów innych niż zatrudnienie. Jednak ustalenie okresu uprawniającego do nagrody jubileuszowej z pominięciem niektórych okresów pozostawania w stosunku pracy lub z uwzględnieniem okresów innego zatrudnienia wymaga wyraźnej podstawy prawnej.
Należy stwierdzić, że staż uprawniający do nagrody jubileuszowej ma charakter ogólny, a więc jest to staż uzyskany podczas dotychczasowej kariery zawodowej we wszystkich zakładach pracy. Zaliczyć do niego należy głównie zakończone okresy zatrudnienia pracowniczego. Uwzględniane są również niektóre rodzaje aktywności bądź bezczynności pracownika, które odrębne regulacje prawne nakazują przyjmować przy ustalaniu stażu pracy zaliczanego na poczet uprawnień pracowniczych.
Podstawową zasadą jest, że w okresach, od których zależy nabycie prawa do nagrody, uwzględnia się wszystkie zakończone okresy angażu w ramach stosunku pracy (umowa o pracę, powołanie, wybór, mianowanie, spółdzielcza umowa o pracę). Jest to ogólny staż zatrudnienia, nabyty we wszystkich miejscach pracy w ciągu kariery zawodowej pracownika, a nie w jednym zakładzie (vide odpowiednio wyrok Sądu Najwyższego z 6 października 2005 r., II PK 65/05, OSNP 2006/15-16/241). Nie mają znaczenia: rodzaj zatrudnienia (stałe, okresowe, próbne, na zastępstwo, sezonowe lub na czas wykonania określonej pracy), wymiar czasu pracy ani sektor działalności zakładu (budżetówka czy branża prywatna).
Do stażu warunkującego uzyskanie nagrody jubileuszowej przyjmuje się również inne okresy uwzględniane na poczet uprawnień pracowniczych na mocy odrębnych przepisów (pozapracownicze lub zaliczalne). Dotyczy to m.in. pracy w gospodarstwie rolnym na warunkach określonych w ustawie z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się także okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka.
W przypadku powoda, uwzględnione przy ustalaniu ogólnego stażu pracy zostały następujące okresy:

a) od 1 września 1985 roku do 31 stycznia 1998 roku z tytułu zatrudnienia w Zakładzie (...) S.A.;

b) od 28 lutego 1998 roku do 30 września 2001 roku z tytułu zatrudnienia w (...) Sp. z o.o.;

c) od 4 czerwca 2002 roku do 16 stycznia 2022 roku z tytułu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego.

Wobec powyższego faktyczne spełnienie przez powoda regulaminowych przesłanek uprawniających do nagrody stażowej po 35 latach pracy nastąpiło jeszcze przed jego zatrudnieniem u pozwanej.
Kwestie związane z przyznawaniem nagrody jubileuszowej znajdowały swoje uregulowanie w regulaminie wynagradzania pracowników Agencji Restrukturyzacji wprowadzonej zarządzeniem Prezesa (...) z dnia 9 lutego 2004 roku w sprawie wprowadzenia regulaminu wynagradzania pracowników (...).
Należy wskazać, że w § 13 ust. 2 regulaminu wskazano, że do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia udokumentowane świadectwami pracy, za wyjątkiem okresu pracy zakończonego rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika lub jej wygaśnięciem na skutek porzucenia pracy przez pracownika. Jednocześnie w ust. 3 tego zapisu zastrzeżono, że pracownikowi pozostającemu jednocześnie w więcej niż jednym stosunku pracy, do okresu zatrudnienia uprawniającego do nagrody nie wlicza się okresu pracy w innym zakładzie, w którym pracownik jest lub był jednocześnie zatrudniony. Jeżeli idzie o chwilę nabycia prawa do nagrody, to regulamin w ust. 4 § 13, stwierdza, że następuje on w dniu upływu okresu uprawniającego do nagrody.
W świetle powyżej przywołanej regulacji, w kontekście sporu co do chwili uzyskania przez powoda prawa do nagrody jubileuszowej Sąd wskazuje, że wynika ona wprost z postanowienia § 13 ust. 4, a więc z chwilą upływu okresu uprawniającego do nagrody. Nie można więc uznać za uzasadnione twierdzenie powoda jakoby udokumentowanie stażu pracy prowadziło de facto do modyfikacji w zakresie momentu spełnienia warunków do wypłaty tej nagrody, wpływa ono jedynie na ustalenie stażu pracy, który jest czynnikiem niezbędnym do ustalenia chwili wymagalności należnego świadczenia. W sprawie nie było sporu co do tego, że jeszcze przed uzyskaniem zatrudnienia u pozwanej, powód osiągnął wymagany 35 letni staż pracy.
Dalej należy wyjaśnić, że nagroda jubileuszowa jest świadczeniem przysługującym pracownikowi z tytułu uzyskania określonego w akcie wewnętrznym stażu pracy. Nie przysługuje ona co do zasady osobie nie będącej pracownikiem w chwili nabywania do niej uprawnienia. Innymi słowy prawo do nagrody jubileuszowej nabywa pracownik, który w okresie zatrudnienia spełni przesłankę posiadania odpowiednio udokumentowanego stażu pracy. Tym samym przesłanka taka nie zostanie spełniona w przypadku, gdy nabycie prawa do nagrody nastąpiło przed nawiązaniem stosunku pracy, czy po jego wygaśnięciu (vide: wyrok Sadu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z 13 marca 2013 r., sygn. akt X P 696/12).
Sąd wskazuje, że postanowienia regulaminu obejmujące prawo do nagrody jubileuszowej, nie mogą być interpretowane w oderwaniu od innych postanowień. Na uwagę zasługuje zapis § 1 ust. 3 pkt 1 regulaminu, który definiuje pojęcie pracownika. Pracownikiem jest osoba zatrudniona w (...). W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że stosownie do zapisu § 13 ust. 1 regulaminu prawo do nagrody przyznaje pracownikowi Agencji. Co zresztą wynika już z samej nazwy Rozdziału IV regulaminu zatytułowanego „Świadczenia związane ze stosunkiem pracy”. Sąd wskazuje, że uzyskanie prawa do nagrody uwarunkowane będzie posiadaniem przymiotu pracownika w chwili uzyskania prawa do określonego świadczenia, w tym wypadku nagrody jubileuszowej. Pogląd przeciwny nie był by możliwy do pogodzenia z logiką, można byłoby bowiem przyjmować, że w sytuacji w jakiej znalazł się powód uzyskał on również prawo do nagród jubileuszowych, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 – 3 regulaminu, chociaż przesłanki ich przyznania zostałyby przez powoda wypełnione długo przed uzyskaniem zatrudnienia u pozwanej. Taki pogląd nie dałby się obronić biorąc pod uwagę samą istotę nagrody (wyłączając nagrody wynikające z szczegółowych aktów prawnych), która przysługuje w chwili uzyskania określonego stażu w aktualnym zakładzie pracy.
W ocenie Sądu, brak po stronie powoda statusu pracownika w chwili uzyskania stażu pracy wymaganego dla przyznania mu nagrody jubileuszowej wyklucza co do zasady możliwość jej przyznania po uzyskaniu zatrudnienia, chyba że dopuszczałyby to postanowienia obowiązującego regulaminu. Tym samym w ocenie Sądu w realiach sprawy powód w istocie nie posiadał uprawnienia do dochodzenia takiego roszczenia, zaś nawet brak zarzutu ze strony pozwanej w tym zakresie nie wykluczało możliwości dokonania takiej oceny, gdyż była to ocena odnosząca się do materialnej podstawy roszczenia.
Dodatkowo podniesiony zarzut przedawnienia okazał się słuszny. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia należy po pierwsze wskazać, że świadczenie z tytułu nagrody jubileuszowej ma charakter jednorazowy. Jak wspomniano wcześniej, moment wymagalności tego roszczenia określenia moment nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. Zgodnie z art. 291 § 1 k.p. roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W myśl art. 292 k.p. po upływie terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku pracy ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Zrzeczenie się zarzutu przedawnienia dokonane przed upływem terminu przedawnienia jest nieważne. Bieg terminu przedawnienia przerywa się:

1) przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;
2) przez uznanie roszczenia.
W kontekście zacytowanego na wstępie art. 291 § 1 k.p. warto pochylić się nad pojęciem „wymagalności roszczenia”, które ustawodawca utożsamia z dniem, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stosownie do zapisów regulaminu obowiązującego u pozwanej, roszczenie o wypłatę świadczenia w postaci nagrody jubileuszowej stawało się wymagalne w dniu upływu okresu uprawniającego do nagrody (§ 13 ust 4 Regulaminu). W sprawie okres ten upłynął jeszcze przed datą uzyskania przez powoda statusu pracownika. Dodatkowo żaden z zapisów regulaminu nie pozwala na modyfikację tegoż terminu, chociażby poprzez przyjęcie, że w przypadku spełnienia się przesłanek nabycia nagrody przed uzyskaniem przymiotu pracownika Agencji, miałby być liczony od dnia zawarcia umowy o pracę. W tym kontekście należy także odwołać się do orzecznictwa gdzie wprost przesądzono, że powstanie prawa do nagrody jubileuszowej łączy się z posiadaniem przez pracownika określonego okresu zatrudnienia, a nie z legitymowaniem się konkretnym dokumentem (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II PK 110/17, Legalis 1769265).
Nie zasługuje przy tym na aprobatę stanowisko powoda jakoby świadczenie powoda miało mieć charakter sukcesywny. Jak już wspominano nagroda jubileuszowa jest świadczeniem jednorazowym i ma tylko jeden moment wymagalności. Oceny tej nie zmienia także reguła wyrażona w § 13 ust. 5 regulaminu, gdyż regulacja ta odnosi się do uzyskania uprawnienia do wypłaty różnicy pomiędzy nagrodą wyższą a niższą. Ta regulacja nie zmienia w ogóle do samej istoty omawianej instytucji (wręcz podkreśla jej jednorazowy charakter) i nie odnosi się do problemu wymagalności.
Dalej zauważenia wymaga, że w kontekście podniesionego zarzutu przedawnienia powód wywodził, że przez cały okres podejmował czynności mające na celu polubowne rozwiązanie sprawy, w tym złożył wniosek do Państwowej Inspekcji Pracy, której odpowiedź, jak stwierdził stanowiła asumpt do podjęcia działań prawnych (wyjaśnienia powoda na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r). Należy wskazać, że zarówno samo wystąpienie do Państwowej Inspekcji pracy jak i żadne inne podjęte przez powoda działania nie spełniały warunków do stwierdzenia przerwania biegu przedawnienia. Nie nastąpiły także okoliczności zawieszające bieg przedawnienia. Co istotne powód otrzymał jasną informację ze strony Państwowej Inspekcji Pracy, że takie skutki prawne nie zaistniały i powód już w czerwcu 2024 r. był świadomy o konieczności podjęcia ewentualnych kroków przed sądem (k . 40). Odpierając zarzut przedawnienia powód powołał się na nadużycie prawa, którego dopuścił się miał pracodawca, nie wyjaśnił jednak konkretnie na czym takie naruszenie miało w jego ocenie polegać, ograniczając się jedynie do wskazania, że strona pozwana w toku procesu sądowego nie posługiwała się już twierdzeniem, co do zaliczenia prowadzenia przez gospodarstwa do stażu pracy. Sam fakt, że pozwana nie wypłaciła powodowi nagrody jubileuszowej nie mógł per se stanowić podstawy wystarczającej dla uznania, że strona pozwana narusza w tym wypadku zasady współżycia społecznego podnosząc zarzut przedawnienia. Powód nie wykazał bowiem, aby pozwana podejmowała działania skierowane na utrudnianie mu realizacji prawa. Nie wykazał również powód aby działanie pozwanej w jakikolwiek sposób naruszało zasady państwa prawa. Należy wskazać, że nadużycie prawa utożsamiane jest z takim jego wykonywaniem, które pomimo pozorności legalizmu, de faco uderza w podstawowe zasady słuszności czy też uczciwości. Takich naruszeń w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd się nie dopatrzył.
Wielokrotnie już Sąd Najwyższy wyjaśniał, że uwzględnienie zarzutu przedawnienia może być uznane za naruszające art. 5 k.c. tylko w sytuacjach wyjątkowych i jeśli przekroczenie terminu przedawnienia jest niewielkie. W istocie bowiem zastosowanie art. 5 k.c., lub 8 k.p. udaremnia prawo, które pełni istotną stabilizującą stosunki rolę w systemie prawnym. Skorzystanie z tego zarzutu jest zwykłym uprawnieniem dłużnika i co do zasady nie może ono budzić żadnych kontrowersji. Na tle instytucji przedawnienia szczególnie uzasadnione, jest stosowanie art. 5 k.c. łącznie z przepisami o czynach niedozwolonych. Zasadniczą bowiem rolę odgrywa tu wina dłużnika. Zastosowanie zatem art. 5 k.c. w tych przypadkach, gdy zachowanie dłużnika jest naganne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd - aprobowany przez skład orzekający - zgodnie z którym również po nowelizacji Kodeksu postepowania cywilnego dokonanej ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321 ) sąd może wyjątkowo nie uwzględnić upływu przedawnienia dochodzonego roszczenia, jeżeli podniesienie przez dłużnika zarzutu przedawnienia nosi znamiona nadużycia prawa podmiotowego (zob. m.in. uchwały: z dnia 10 marca 1993 r., III CZP 8/93 , OSNCP 1993, nr 9, poz. 153 i z dnia 11 października 1996 r., III CZP 76/96 , OSNC 1997, nr 2, poz. 16 oraz wyrok z dnia 9 lutego 2000 r., III CKN 594/98 ). Tym samym konieczne jest w tym wypadku stwierdzenie, że np. dłużnik celowo wprowadzał w błąd, zapewniał, że spełni świadczenie, wykorzystywał trudną sytuację wierzyciela, czy też swoimi działaniami prowadził do przedawnienia, bądź też ukrywał istotne informację przed wierzycielem.
W realiach sprawy, jak wspomniano powód był świadomy, że działania przed PIP nie mają wpływu na termin przedawnienia, że powinien podjąć akcję procesową jeżeli liczy na zaspokojenie swojego roszczenia, aż wreszcie, że strona pozwana niezwłocznie po kontroli PIP poinformowała powoda, że jej zdaniem sytuacja prawna nie jest jasna i nie spełni polubownie świadczenia. Wreszcie nie można czynić stronie pozwanej zarzutu z tego względu, że w sytuacji w której mogła powołać się na zarzut przedawnienia, nie eskalowała sporu rozszerzając go na argumentację sprzed procesu.
Suma tych okoliczności nie przemawia za uznaniem, aby strona pozwana działała w tym wypadku ze szczególną premedytacją, a tym samym aby uznać, że w sprawie zachodzą podstawy do udaremnienia zarzutu przedawnienia.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł wystarczających podstaw uwzględnienia powództwa co skutkowało jego oddaleniem w całości. Rozstrzygnięto o tym w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na zasadzie odpowiedzialności za wynik postępowania opierając to rozstrzygnięcie na art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Strona pozwana poniosła koszty związane z udziałem pełnomocnika będącego radcą prawnym, wobec czego należało jej się 75% stawki podstawowej obliczonej na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia, tj. 2 700,00 zł. Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził również odsetki od tej należności liczone począwszy od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
W punkcie III sentencji wyroku Sąd, w oparciu o treść art. 96 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zaliczył nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, mając na uwadze fakt, że powód jako pracownik był zwolniony od obowiązku ich ponoszenia.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku.