IV P 160/25

Częściowe uwzględnienie

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu — IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

SR20 marca 2026·

WynagrodzenieInne

Podsumowanie AI

Powód był zatrudniony u pozwanej spółki jako pracownik ochrony na podstawie umowy o pracę, a jednocześnie był osobą z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Dochodził odprawy emerytalnej oraz świadczeń z regulaminu ZFRON: zwrotu kosztów okularów, dojazdów do pracy i leków. W toku procesu pozwana wypłaciła powodowi należność główną z tytułu odprawy, dlatego postępowanie w tej części umorzono, a sąd zasądził jedynie odsetki za opóźnienie. Sąd uwzględnił też częściowo roszczenie dotyczące leków i dojazdów, ale tylko w zakresie, w jakim powód wykazał spełnienie warunków regulaminowych i wysokość należnych kwot. W pozostałym zakresie powództwo oddalono. Roszczenie o zwrot kosztów okularów zostało oddalone, ponieważ z dokumentacji medycyny pracy wynikało, że nie stwierdzono konieczności używania okularów korekcyjnych do pracy przy monitorze, a powód nie wykazał spełnienia przesłanek z rozporządzenia BHP. Sąd przyznał też pozwanej zwrot części kosztów procesu, uznając, że powód wygrał sprawę tylko częściowo.

Kluczowe kwestie prawne:

·prawo do odprawy emerytalnej i odsetek za opóźnienie po wypłacie świadczenia w toku procesu
·warunki przyznania świadczeń z ZFRON na podstawie regulaminu zakładowego
·zwrot kosztów zakupu okularów dla pracownika pracującego przy monitorze ekranowym
·wymogi formalne i terminowe dla wniosków o dofinansowanie dojazdów i leków
·skutki częściowego cofnięcia pozwu i rozliczenie kosztów procesu

Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.

Sygnatura akt IV P 160/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian

Protokolant: Roksana Borcz

po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa F. P.

przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w V.

o odprawę, zapłatę

I. umarza postępowanie w zakresie kwoty 4 300,00 zł (cztery tysiące trzysta złotych) brutto;

II. zasądza od strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. na rzecz powoda F. P. kwotę 354,00 zł (trzysta pięćdziesiąt cztery złote) netto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od powyższej kwoty od dnia 21 lipca 2024 r. do dnia zapłaty oraz odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 4 300,00 zł od dnia 30 lipca 2024 r. do dnia 4 marca 2025 r.;

III. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

IV. zasądza od powoda F. P. na rzecz pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. kwotę 702,00 zł (siedemset dwa złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

V. wyrokowi w punkcie II nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 354,00 zł (trzysta pięćdziesiąt cztery złote);

VI. nakazuje stronie pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) – tytułem części opłaty sądowej od pozwu od uiszczenia, której powód pozostawał zwolniony z mocy ustawy;

VII. w pozostałym zakresie nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV P 160/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 6 lutego 2025 r. (data nadania pozwu w urzędzie pocztowym) skierowanym przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. powód F. P. wniósł o zasądzenie:

1. kwoty 4.300,00 zł - tytułem odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 30 lipca 2024 r. do dnia zapłaty;

2. kwoty 800,00 zł brutto - tytułem zwrotu kosztów poniesionych na okulary wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 lipca 2024 r. do dnia zapłaty;

3. kwoty 3.075,00 zł brutto - tytułem zwrotu kosztów dojazdu do pracy wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty:

: 175,00 zł od dnia 21 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;
: 350.00 zł od dnia 21 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;
: 350,00 zł od dnia 21 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;
: 350,00 zł od dnia 21 września 2023 r. do dnia zapłaty;
: 350,00 zł od dnia 21 października 2023 r. do dnia zapłaty;
: 750,00 zł od dnia 21 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;
: 750,00 zł od dnia 21 lipca 2024 r. do dnia zapłaty;

4. kwoty 1.465,82 zł - tytułem „zwrotu kosztów na leki” (310,92 zł za miesiąc listopad 2023 r. - faktury na kwotę 132,98 zł i 177,04 zł; 400,00 zł za miesiąc styczeń 2024 r. - faktury na kwotę 575,02 zł; 72,98 zł za miesiąc marzec 2024 r. - faktura na kwotę 72,98 zł; 281,92 zł za miesiąc kwiecień 2024 r. - faktury na kwotę 259,12 zł i 22,80 zł; 400,00 zł za miesiąc czerwiec 2024 r. - faktury na kwotę 434,92 zł) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty:

: 310,92 zł od dnia 20 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty;
: 400,00 zł od dnia 21 lutego 2024 r. do dnia zapłaty;
: 72,98 zł od dnia 21 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty;
: 281,92 zł od dnia 21 maja 2024 r. do dnia zapłaty;
: 400,00 zł od dnia 21 lipca 2024 r. do dnia zapłaty;

W treści uzasadnienia powód podał, że był zatrudniony u pozwanego w okresie od 19 maja 2023 r. do dnia 29 lipca 2024 r. na stanowisku pracownik ochrony jako osoba o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W związku z powyższym oprócz podstawowych praw pracowniczych, powodowi przysługiwały świadczenia wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz z Układu Zbiorowego Pracy (...) sp. z o. o. oraz Regulaminu (...). W trakcie zatrudnienia powód nabył prawo do wypłaty środków stanowiących zwrot kosztów poniesionych na dojazdy, leki i okulary. Pomimo tego, środki te nie zostały mu wypłacone. Pracodawca odmawiał wypłaty ww. roszczeń, szukając każdorazowo pretekstu do odmowy (niewłaściwy formularz wniosku - pomimo nieudostępnienia wymaganych formularzy, brak oryginałów faktur, pomimo doręczenia pracodawcy faktur do siedziby we N., odmowa wypłaty z uwagi na ustanie stosunku pracy, pomimo nabycia i przyznania prawa do wypłaty świadczenia w okresie trwania stosunku pracy, itp.).
W zakresie pierwszego roszczenia powód wskazał, że nabył prawo do odprawy emerytalnej w dniu 30 lipca 2024 r. (w dniu przejścia na emeryturę), a jego wynagrodzenie wynosiło 4.300,00 zł brutto. Pracodawca uznał roszczenie powoda i pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. zadeklarował wypłatę. Pomimo tego, do dnia wniesienia pozwu powód nie otrzymał należnej mu odprawy.
W zakresie drugiego roszczenia powód podał, że roszczenie o zwrot środków za okulary uzasadnione jest § 8 ust. 2 w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe. Powód podał, że spełnił przesłanki stawiane przez ww. przepis. Powód dostarczył pracodawcy stosowne zaświadczenia wraz ze wskazaniem wprost, że okulary mają charakter korekcyjny i wymagane są do pracy przy monitorze ekranowym. Pomimo tego, pracodawca odmówił powodowi zwrotu środków.
W zakresie trzeciego roszczenia o zwrot kosztów dojazdów do pracy powód wskazał, że jego uzasadnienie wynika z regulaminu (...) obowiązującego u pracodawcy. Zwrot kosztów za dojazdy obejmuje następujące okresy:

1. z X. do G.:

- maj 2023 r. w kwocie 175,00 zł (6 służb - 12 dojazdów po 35 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 czerwca 2023 r.);

- czerwiec 2023 r. w kwocie 350,00 zł (14 służb - 28 dojazdów po 35 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 lipca 2023 r.);

- lipiec 2023 r. w kwocie 350,00 zł (14 służb - 28 dojazdów po 35 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 sierpnia 2023 r.);

- - sierpień 2023 r. r. w kwocie 350,00 zł (15 służb - 30 dojazdów po 35 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 września 2023 r.);

- wrzesień 2023 w kwocie 350,00 zł (14 służb - 28 dojazdów po 35 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 października 2023 r.);

2. z X. do O. ((...)-(...) O.)

- maj 2024 w kwocie 750,00 zł (14 służb - 28 dojazdów po 88 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 czerwca 2024 r.);

- czerwiec 2024 w kwocie 750,00 zł (7 służb - 14 dojazdów 88 km) (termin wymagalności roszczenia: 20 lipiec 2024 r.);

Odnośnie ostatniego roszczenia powód podał, że strona pozwana zobowiązała się do wypłaty na rzecz pracownika kwoty do 400,00 zł miesięcznie. Pracodawca odmówił wypłaty zwrotu kosztów poniesionych na leki wskazując m. in. za podstawę niedostarczenie faktur przez powoda. Tymczasem pracownik przedłożył stosowne dokumenty (w siedzibie pracodawcy - w oddziale we N.). W innym przypadku, pomimo złożenia przez powoda stosownych i kompletnych wniosków, pozwany odmawiał wypłaty środków na leki z uwagi na ustanie zatrudnienia, pomimo tego, że roszczenie powstało w okresie zatrudnienia (k. 3-8).
Do pozwu powód dołączył także odrębny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie go od kosztów sądowych (k . 74).
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2025 r. w punkcie I Sąd oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a w punkcie II oddalił wniosek o zwolnienie powoda od kosztów sądowych (k. 80). Powód nie składał zażalenia na powyższe postanowienie. W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) powód oświadczył, że w dniu 4 marca 2025 r. otrzymał od strony pozwanej przelew na kwotę 4.021,41 zł tytułem odprawy (k. 94).
W piśmie procesowym z dnia 13 czerwca 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) powód oświadczył, iż wobec uiszczenia przez stronę pozwaną (po wniesieniu pozwu) kwoty 4.022,41 zł tytułem odprawy częściowo cofa pozew wraz zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 4.022,41 zł, a w pozostałym zakresie podtrzymuje powództwo, w tym, co do żądania odsetek od dnia 30 lipca 2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wskazał, że żądanie pozwu w punkcie 1 wyrażone jest w wartości brutto, a w punkcie 4 w netto (k. 103).
W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania od powoda, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W treści uzasadnienia strona pozwana podniosła, że w dniu 4 marca 2025 r. zapłaciła na rzecz powoda całą należność z tytułu odprawy emerytalnej. W zakresie pozostałych roszczeń wskazała, że wszelkie wnioski powoda zostały rzetelnie rozpatrzone, a w przypadku uznania ich zasadności zostało powodowi przyznane należne dofinansowanie. Cześć złożonych przez powoda wniosków nie została rozpatrzona pozytywnie z uwagi na nieprawidłowo złożone wnioski, objęte różnymi brakami, lub też odmowa wynikała z braku podstaw przyznania dofinansowania przez wzgląd na obowiązujące przepisy prawa, w tym również regulamin (...).
Odnośnie roszczenia zwrotu kosztów za okulary roszczenie powoda pozostawało zdaniem strony pozwanej bezpodstawne, sprzeczne z regulaminem (...) oraz regulacjami prawnymi. Złożony przez powoda wniosek o nr ewidencyjnym (...) został rozpatrzony negatywnie. Strona pozwana powołała się na § 8 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe z którego wynika, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego. W orzeczeniu lekarskim z dnia 2 kwietnia 2024 r. lekarz medycyny pracy, przeprowadzający badanie nie wskazał na konieczność pracy powoda w okularach korekcyjnych. Powód we wniosku o przyznanie dofinansowania wskazał, iż okulary są mu niezbędne do „czytania-pisania” a takowe czynności nie są co do zasady wykonywane na stanowisku pracy powoda, tj. pracownika ochrony. Ponadto praca powoda przy monitorach wynosiła poniżej 4 h dziennie. Powód nie spełniał zatem w przekonaniu strony pozwanej ustawowych przesłanek uzyskania dofinansowania na okulary.
Odnośnie zawrotu kosztów za lekarstwa strona pozwana podała, że do wniosku (...) powód nie załączył wymaganych faktur. Wniosek został złożony bez wymaganych dokumentów, a zatem nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie - zgodnie bowiem z regulaminem PFRON, - „warunkiem otrzymania dofinansowania jest dołączenie do wniosku oryginału faktury za lekarstwa”. Z kolei w zakresie wniosku (...) oraz (...) powód złożył wniosek na nieaktualnym formularzu, o czym został powiadomiony pismem z dnia 5 marca 2024 r. ze wskazaniem, iż uzupełnione dokumenty należy odesłać w terminie 14 dni dla zachowania ciągłości złożonego wniosku w pierwotnym terminie. Powód nie uzupełnił wniosku w regulaminowym terminie i w konsekwencji upłynął termin do przedłożenia. Faktury zostały wystawione: 15.01.2024 r. oraz 19.01.2024 r. a powód złożył poprawiony wniosek w dacie 12.04.2024 r., zatem obie faktury zostały przedłożone po upływie 2 miesięcy od ich wystawienia, co skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku powoda. Odnośnie wniosku numer (...) strona pozwana wyjaśniła, że powód nie dołączył do wniosku faktur, co zgodnie z regulaminem (...) uniemożliwiało pozytywne rozpatrzenie wniosku. Ponadto pozwany poinformował powoda, iż wniosek (...) (data wpływu 10.04.2024 r.) został rozpatrzony pozytywnie i powodowi zostało przyznane (a później wypłacone) dofinansowanie. Żądanie zatem zapłaty za faktury z kwietnia 2024 r. jest bezpodstawne. Odnośnie wniosku (...) strona pozwana wskazała, że dofinansowanie przysługuje pracownikowi aktualnie zatrudnionemu, zaś umowa o pracę powoda wygasła z dniem 29.07.2024 r.
W zakresie dojazdów do pracy wniosek nr (...) nie został uwzględniony albowiem z dniem 29.07.2024 r. uległa rozwiązaniu umowa o pracę z powodem a zgodnie z regulaminem (...) dofinansowanie przysługuje tylko aktualnie zatrudnionym pracownikom, o czym mówi § 5 Regulaminu. Odnośnie wniosku nr (...) strona pozwana wyjaśniła, że powód nie dołączył do niego wymaganych dokumentów. Zgodnie z regulaminem (...) do wniosku należy załączyć „zaświadczenie lekarza, potwierdzające trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu, wystawione nie później niż 2 miesiące przed złożeniem wniosku lub w przypadku osób, których odległość z miejsca zamieszkania do miejsca pracy wynosi ponad 5 km - należy dołączyć oświadczenie, wydane przez uprawniony organ (sołtys, urząd gminy) potwierdzające istnienie trudności w dojazdach do pracy. Zdaniem strony pozwanej powód takich dokumentów nie złożył wraz z wnioskiem (k. 105-115).
W piśmie z dnia 9 września 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) w pierwszej kolejności powód ponownie wniósł o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu deklarując brak możliwości reprezentowania swoich praw przed sądem. Dalej Powód potrzymał w całości swoją dotychczasowa argumentację, przy czym zaznaczył, że jego praca polegała głównie na analizie monitoringu obiektu, a więc większość czasu spędzał przy monitoringu, a krótki czas poświęcał na obchód obiektu. Powód wskazał, że nie kwestionuje roszczenia o wypłatę środków za dojazdy co do wysokości, a jedynie co do zasady. W treści pisma powód wskazał, że o obowiązku kierowania dokumentów do N. został poinformowany przez przełożonego (k. 189-191).
W dniu 3 października 2025 r. zarządzono zawiadomienie powoda, że jego kolejny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został uznany za niedopuszczalny, bowiem Sąd prawomocnie rozstrzygnął w tym przedmiocie, zaś powód kolejny wniosek oparł o tożsame podstawy – tj. twierdzenie, że nie jest w stanie reprezentować samodzielnie swoich praw (k. 193).
W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana podtrzymywała dotychczasowe stanowisko wskazując m.in., że odprawa została wypłacona na rzecz powoda przed wytoczeniem powództwa, powód nie kwestionował dokumentacji pracowniczej, która wskazywała, że praca przy monitorach odbywa się w czasie krótszym niż 4 godziny dziennie, a jednocześnie powód deklarował, że potrzebuje okularów do pisania i czytania oraz powód nie wykazał zasadności wypłaty dofinasowania do dojazdów do pracy i zakupu leków. Wreszcie strona pozwana przeczyła aby „poszukiwała pretekstów do uniknięcia wpłaty świadczeń na rzecz powoda” (k. 198-199). W trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 28 listopada 2025 r. powód oświadczył, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, wskazując przy tym, że odprawa została wypłacona mu po 8 miesiącach od wytoczenia powództwa. W tym zakresie powód podał, że w okresie świątecznym zwracał się do strony pozwanej o wypłatę odprawy, a dokumenty wysłał pocztą w styczniu. W ocenie powoda świadczenie miało być mu wypłacone automatycznie w związku z nieprzedłużeniem mu umowy. Powód oświadczył wówczas także, że cofa pozew w zakresie dochodzonej odprawy wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, podtrzymując żądanie o wypłatę odsetek.
Strona pozwana podtrzymywała dotychczasowe stanowisko, podnosząc przy tym dodatkowo zarzut dotyczący wysokości dochodzonego roszczenia, gdzie deklaracje, które składał powód uprawniały ewentualnie do dofinasowania na poziomie 50 %, lub 0 %. Ponadto strona pozwana przeczyła dalej, aby praca powoda miała być wykonywana ponad 4 godziny przed monitorem.
Przewodniczący w trakcie rozprawy pouczył strony o rozkładzie ciężaru dowodów. Powód zadeklarował, że nie zamierza powoływać żadnych nowych dowodów. Wreszcie powód ograniczył wówczas żądanie pozwu w zakresie dofinasowania dojazdów do pracy do miesięcy: sierpień, wrzesień 2023 r. oraz maj i czerwiec 2024 r. (k. 209-210 v.).
W piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) powód podniósł, że część środków nie została mu wypłacona z uwagi na ustanie stosunku pracy, przy czym ustał on z dniem 29 lipca 2024 r., podczas, gdy przyznanie prawa do wypłaty zostało ustalone w czasie trwania stosunku pracy tj. wniosek nr (...), (...). Odnośnie wniosku nr (...) powód wskazał, że dostarczył stosowne zaświadczenie od sołtysa. W zakresie roszczenia o dofinansowanie zakupu okularów podał, że okulary zostały zapisane przez lekarza okulistę i były przeznaczone przy monitorze komputerowym, która to praca była wykonywana w wymiarze przekraczającym 4 godziny dziennie (k. 222-224).
W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana podtrzymała wcześniejsze stanowisko oraz dodatkowo z ostrożności procesowej zakwestionowała wysokość dochodzonych przez powoda roszczeń wskazując, iż ich wysokość jest uzależniona od wysokości dochodu na jednego członka rodziny. W ocenie strony pozwanej maksymalna wysokość kosztów okularów może wynosić 400,00 zł, za zwrot kosztów zakupów leków łącznie 872,98 zł, przy czym za miesiąc listopad 2023 r. 200 zł, za miesiąc styczeń 2024 r. 200 zł, za miesiąc marzec 2024 r. 200 zł, za miesiąc kwiecień 2024 r. 200 zł, za miesiąc czerwiec 2024 r. 200 zł. Z kolei w zakresie zwrotu kosztów dojazdu łączna kwota może wynosić 484,00 zł, przy czym za maj 2024 r. 330,00 zł, za czerwiec 2024 r. 154,00 zł.
Strona pozwana wskazała, że roszczenie za 2023 r. nie jest możliwe do uwzględnienia, gdyż zgodnie z zapisem par. 9 ust. 1 regulaminu (...) zwrot kosztów dojazdu do pracy to świadczenie okresowe, udzielane na dany rok i raz na rok. Ponadto powód ograniczył żądanie pozwu, co do dojazdów do miesięcy sierpień i wrzesień 2023 r. oraz maj i czerwiec 2024 r. (k. 264-265).
Pismo procesowe powoda z dnia 22 grudnia 2025 r. zostało zwrócone zarządzeniem z dnia 24 lutego 2026 r., bowiem zostało złożone po upływie zakreślonego terminu (k. 269-302 v., 318).
W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2026 r. (data nadania) powód oświadczył, że nie zgadza się wyliczeniami strony pozwanej (k. 307 ).
Na dalszym etapie strony podtrzymywały dotychczasowe stanowiska, a przy tym powód przyznał, że przed rozpoczęciem procesu strona pozwana wypłaciła na jego rzecz 1 550,00 zł z tytułu dofinansowania zakupu leków i dojazdów do pracy. Powód deklarował również wolę niezwłocznego zakończenia niniejszego procesu oraz zaniechał dalszej inicjatywy dowodowej (k. 322-323 v.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód F. P. zawarł pierwsza umowę o pracę ze strona pozwaną na okres próbny od 19 maja 2023 r. do 31 lipca 2023 r. na stanowisku pracownik ochrony w pełnym wymiarze czasu pracy. Następną umowę powód zawarł na czas określony od 1 sierpnia 2023 r. do 29 lipca 2024 r. na stanowisku ochrony w pełnym wymiarze czasu pracy.
Orzeczeniem z dnia 8 grudnia 2023 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył powoda do osób niepełnosprawnych o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności 05-R, orzeczenie zostało wydane do dnia 31 grudnia 2024 r.
Orzeczeniem z dnia 17 kwietnia 2024 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył powoda do osób niepełnosprawnych o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności 05-R, orzeczenie zostało wydane do dnia 31 marca 2026 r.
Od dnia 1 lipca 2024 r. wynagrodzenia zasadnicze powoda wynosiło 4.300,00 zł brutto.
Stosunek pracy powoda ustał z dniem 29 lipca 2024 r. na skutek upływu czasu na który umowa została zawarta.
W związku z osiągnięciem przez powoda wieku emerytalnego od dnia 29 lipca 2024 r. powód ma przyznane prawo do emerytury.

Dowód:

- umowa o pracę na okres próbny z dn. 18.05.2023 r. – akta osobowe powoda, k. 16;

- orzeczenie z dn. 8.12.2021 r. – akta osobowe powoda, k. 8;

- umowa o pracę na czas określony z dn. 18.07.2023 r. – akta osobowe powoda oraz k. 9;

- świadectwo pracy z dn. 29.07.2024 r. – akta osobowe powoda oraz k. 13-14;

- orzeczenie z dn. 17.04.2024 r. – k. 38-38v, 146, 167;

- aneks do umowy o pracę z dn. 12.06.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 26;

- decyzja ZUS z dn. 31.07.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 4;

W dniu 21 marca 2024 r. powód został skierowany na okresowe badanie lekarskie. W treści skierowania wskazano, że powód pracuje jako pracownik ochrony, a do jego obowiązków należy obchód terenu i kontrola stanu zabezpieczeń, kontrola ruchu zmechanizowanego i pieszego. Wskazano również, że jest to praca zmianowa i wykonywana w porze nocnej, przy monitorach ekranowych poniżej 4 h dziennie. Powód nie składał zastrzeżeń do treści skierowania.
W orzeczeniu lekarskim z dnia 2 kwietnia 2024 r. lekarz medycyny pracy nie wskazał na konieczność pracy powoda w okularach korekcyjnych.
Powód nie odwołał się od orzeczenia lekarza medycyny pracy z dnia 2 kwietnia 2024r.

Dowód:

- skierowanie na badanie lekarskie z dn. 21.03.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 23;
- orzeczenie lekarskie z dn. 2.04.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 23;
- przesłuchanie powoda – protokół rozprawy z dn. 28.11.2025 r., czas nagrania 01:02:04-01:55:43, k. 209 v - 210v.;
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

W okresie od 11 grudnia 2024 r. do 3 kwietnia 2024 r., od 4 lipca 2024 r. do 29 lipca 2024 r. powód przebywał na zwolnieniu chorobowym, a od 20 czerwca do 3 lipca 2024 r. na zwolnieniu opiekuńczym.

Dowód:

- świadectwo pracy powoda z dn. 29.07.2024 r. – akta osobowe powoda oraz k. 13-14;
- przesłuchanie powoda – protokół rozprawy z dn. 28.11.2025 r., czas nagrania 01:02:04-01:55:43, k. 209 v - 210v.;

Praca powoda polegała głównie na fizycznej obserwacji chronionego obszaru. Od dnia 9 października 2023 r. powód był skierowany do ochrony obiektu w V., a następnie od dnia 10 maja 2024 r. do pracy w obiekcie (...) N. (...)w O.. Powód nie zgadzał się z decyzją o przeniesieniu go do pracy w O. i traktował to przeniesienie jako poniżające.

Dowód :

- skierowanie pracownika na posterunek z dn. 3.10.203 r. – akta osobowe powoda, k. 25;
- skierowanie pracownika na posterunek nr 1 z dn. 7.05.2024 r. – akta osobowe powoda oraz k. 73, 233;
- przesłuchanie powoda – protokół rozprawy z dn. 28.11.2025 r., czas nagrania 01:02:04-01:55:43, k. 209 v - 210v.;
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

Strona pozwana posiada status zakładu pracy chronionej. Główna siedziba mieści się w V., przy czym strona pozwana ma także oddziały w innych miastach m.in. we N..

Dowód :

- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

U strony pozwanej obowiązuje Regulamin Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (...) Sp. z o.o. z dnia 12 grudnia 2023 r., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.
Ustalony Regulamin funduszu rehabilitacji został podany do wiadomości pracowników przez jego ogłoszenie na tablicy informacyjnej w siedzibie pracodawcy, udostępnienie w oddziałach terenowych oraz w dziale spraw socjalnych i spraw rehabilitacyjnych (§ 19 ust. 1).
Podstawą utworzenia i obowiązywania regulaminu są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z późniejszymi zmianami zwanym dalej „rozporządzeniem ZFRON” (§2).
Osobami uprawnionymi do korzystania z pomocy indywidualnej są m.in. niepełnosprawni pracownicy zatrudnieni u pracodawcy w ramach stosunku pracy, w tym przebywający na urlopach bezpłatnych oraz urlopach wypoczynkowych (§ 5 ust.1). Pomoc indywidualna udzielana jest na wniosek osoby uprawnionej (§ 6). Wzór wniosku o udzielenie pomocy indywidualnej stanowi załącznik nr 1 do regulaminu (§ 7).

Zgodnie z § 9:

Warunkiem uzyskania pomocy indywidualnej jest:

1. Złożenie pracodawcy poprawnie wypełnionego wniosku, o którym mowa w § 7 w terminie do dwóch miesięcy po miesiącu, w którym, dokonano wydatku:

a) w dziale spraw socjalnych i spraw rehabilitacyjnych w siedzibie pracodawcy;

b) w przypadku oddziałów terenowych za prawidłowe złożenie wniosku uznaje się:

- złożenie wniosku w siedzibie oddziału,

- wysłanie wniosku listem poleconym na adres siedziby pracodawcy z dopiskiem „Dział spraw socjalnych i spraw rehabilitacyjnych”,

- złożenie wniosku na ręce bezpośredniego przełożonego.

2. Spełnienie szczegółowych warunków udzielenia pomocy o których mowa w § 12.

3. Przedstawienie dowodów poniesienia wydatków zgodnie ze złożonym wnioskiem.

4. W przypadku wnioskowania o pomoc o charakterze długoterminowym, wypłacaną okresowo (miesięcznie) jak np. dojazdy do pracy i z pracy pomoc udzielana jest na rok tj. do dnia 31 grudnia, a osoba niepełnosprawna jest zobowiązana złożyć stosowny wniosek raz w roku.

5. W przypadku wątpliwości dotyczących złożonej dokumentacji, komisja może zatwierdzić wniosek warunkowo i wezwać wnioskodawcę do wyjaśnień bądź uzupełnienia braków wyznaczając termin 14 dni na ich złożenie.

Zgodnie z § 10:

1. Wysokość udzielanej pomocy indywidualnej uzależniona jest każdorazowo od sytuacji materialnej i losowej wnioskodawcy.

W przypadku wystąpienia okoliczności, które mogą mieć wpływ na udzielenie pomocy indywidualnej, pracownik zobowiązuje się niezwłocznie nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia poinformować pracodawcę o zaistniałej zmianie.

2. Z zastrzeżeniem pkt. 3 i 4, w przypadku osób posiadających dochód na 1 członka rodziny: a) do 50% wysokości minimalnego wynagrodzenia przysługuje 100% limitu pomocy,

b) powyżej 50% do 150% wysokości minimalnego wynagrodzenia - przysługuje 50% limitu pomocy,

c) powyżej 150% wysokości minimalnego wynagrodzenia pomoc nie przysługuje.

3. W przypadku osób korzystających z pomocy indywidualnej:

1) na odpłatność za przejazd w obie strony i pobyt na :

- turnusach rehabilitacyjnych wraz z opiekunem - jeśli lekarz zaleci uczestnictwo opiekuna na turnusie rehabilitacyjnym,

- wczasach lub wypoczynku zorganizowanym w innych formach,

2) na odpłatność za pobyt na koloniach, obozach oraz turnusach rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych dzieci pracowników do ukończenia 18 r, życia, a także dla dzieci osób niepełnosprawnych do ukończenia 16 r. życia.

Dochód na 1 członka rodziny:

a) do 150% wysokości minimalnego wynagrodzenia - przysługuje 100% limitu pomocy,

b) powyżej 150% wysokości minimalnego wynagrodzenia pomoc nie przysługuje.

4. W przypadku osób korzystających z pomocy indywidualnej na dojazdy do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych mających trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu maksymalny miesięczny limit pomocy określa załączona tabela. Faktyczna wysokość udzielonej pomocy uzależniona będzie od ilości dni roboczych w danym miesiącu oraz ilości dojazdów do pracy zrealizowanych w danym miesiącu przez wnioskodawcę. Maksymalny limit pomocy wynosi 800 zł miesięcznie. W przypadku, gdy odległość z miejsca zamieszkania do miejsca pracy wynosi powyżej 80 km przy dochodzie na członka rodziny powyżej 5.000 zł do 6.363,00 zł maksymalna kwota dofinansowania wynosi 440 zł.
Zgodnie z § 12 pkt 1.1. pracownik może wnioskować o dofinasowanie do zakupu leków i innych niezbędnych środków medycznych przy czym:

- częstotliwość korzystania z pomocy: w miarę potrzeb;

- limit pomocy : 400 zł na miesiąc;

- dokumentowanie wydatków: oryginał faktury lub rachunku wystawiony na osobę niepełnosprawną.

Zgodnie z § 12 pkt 1.6 pracownik może wnioskować o dofinasowanie o dojazdy do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych mających trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu przy czym:

- częstotliwość korzystania z pomocy: raz na miesiąc;

- limit pomocy: zgodnie z załączoną tabelą § 10 pkt 4 nie więcej niż 800 zł miesięcznie;

- dokumentowanie wydatków: złożenie oświadczenia, wzór oświadczenia stanowi załącznik nr 2 i 4 do regulaminu, w przypadku osób niepełnosprawnych, których trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu wynikają ze stanu zdrowia - zaświadczenie lekarza potwierdzające trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu, wystawione nie później niż dwa miesiące przed złożeniem wniosku. W przypadku osób niepełnosprawnych, których trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu wynikają z przyczyn innych niż stan zdrowia, pomoc przyznana będzie pod warunkiem, że odległość z miejsca zamieszkania do miejsca świadczenia pracy wynosi więcej niż 5 kilometrów i istniejące trudności zostaną potwierdzone zaświadczeniem/oświadczeniem wydanym przez uprawniony organ (np. sołtys, urząd gminy itp.), wystawione nie później niż dwa miesiące przed złożeniem wniosku.

Dowód:

- informacja (...) dot. dofinansowań, z których może korzystać pracownik – informacja dla pracownika – k. 26-26v, 63-63v;
- regulamin wraz załącznikami – k. 169-179;
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

W związku z wprowadzeniem ww. Regulaminu do pracowników rozesłano załącznik do regulaminu tj. wzór wniosku o dofinansowanie.

Dowód:
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

Pracownicy strony pozwanej mają możliwość złożenia wniosków o dofinansowanie w biurze w V., wysłać go do działu socjalnego, bądź złożyć u przełożonego. Wniosek oraz załączniki do niego winny być składane razem. Wniosek w pierwszej kolejności jest weryfikowany przez komisję. Po weryfikacji formalnej przez komisję są zatwierdzane przez zarząd. Po pozytywnym zatwierdzeniu przez zarząd środki są przekazywane do wypłaty pracownikowi.
Powód w 2023 r. oraz 2024 r. składał wnioski o dofinansowanie do zakupów leków, a także dojazdu.

Dowód:
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

W czerwcu 2023 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidualnej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania dojazdu do pracy własnym pojazdem. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 1.950,00 zł brutto. Do wniosku powód załączył oświadczenie, iż z G. do miejsca pracy ma 33 km w jedną stronę, zaświadczenie od starosty z którego wynikało, że w X. nie ma komunikacji miejskiej zapewniającej dojazd z X. do G..

Dowód:

- wniosek z dn. 20.06.2023 r. – k. 69, 70v;

- oświadczenie z dn. 20.06.2023 r.- k. 70;

- zaświadczenie o zameldowaniu z dn. 2.08.2023 r. – k. 71;

W grudniu 2023 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 2.000,00 zł brutto. Do wniosku powód załączył faktury nr (...) z dnia 20 listopada 2023 r. oraz (...) z dnia 27 listopada 2023 r. W styczniu 2024 r. komisja rozpoznała pozytywnie wniosek i przyznała powodowi świadczenie.

Okoliczności bezsporne a nadto dowody;
- wniosek z dn. 8.12.2023 r., 65;
- potwierdzenie nadania – k. 64;
- faktury – k. 66-67;
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

Wnioskiem z dnia 6 lutego 2024 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków w wysokości 656,72 zł. Wypełniony przez powoda wniosek stanowił wzór niekatulanego załącznika nr 1 do Regulaminu (...). Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 2.000,00 zł brutto. Do wniosku powód załączył faktury nr: 349/24 i 78/24.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
W piśmie z dnia 5 marca 2024 r. strona pozwana wskazała, że wniosek powoda nie może być przekazany na komisję. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, że wniosek jest wypisany na nieaktualnym druk, a nowy obowiązuje od 1 stycznia 2024 r. Powodowi przesłano w załączeniu aktualny druku wniosku. Powód został poproszony o prawidłowe wypełnienie załączonego druku. Powód został jednocześnie pouczony, że powyższej czynności należy dokonać w terminie 14 dni od daty otrzymania korespondencji w celu rozpatrzenia na najbliższym posiedzeniu komisji rehabilitacyjnej, a w dokumentacji należy się powołać na nr wniosku, którego uzupełnienie dotyczy. Powód został również pouczony, że o dnia 1 lutego 2024 r. pracownicy mają obowiązek składania nowych wniosków, a nieaktualne druki wniosków (...) będą skutkować odrzuceniem.

Dowód:

- wniosek z dn. 6.02.2024 r. – k. 121-122;
- pismo z dn. 5.03.2024 r. – k. 119-120, 132;
- faktury – k. 60-61, 130-131;
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2024 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków w wysokości 289,00 zł. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 1900,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. strona pozwana poinformowała powoda o pozytywnym rozpatrzeniu faktur dołączonych do wniosku nr (...) z dnia 10 kwietnia 2024 r., przy czym strona pozwana wskazała, że komisja podjęła decyzję, ze względu na uzasadnienie wniosku, które jest mało adekwatne do zakupionych leków przedstawionych na fakturze (...), że następne wnioski mają zawierać bardziej konkretny opis. Lekarz weryfikujący w komisji leki zauważył brak konkretnego i jasnego wskazania przez opisu potrzeby zażywania zakupionych leków. Wskazano również, że faktura (...) jest kopią, a dofinansowaniu podlegają oryginały dokumentu.
W dniu 16 maja 2024 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków. Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...). Wniosek nie mógł być rozpatrzony przez komisję, gdyż nie zawierał faktur. We wniosku nie wypełniono części 7 obejmującej oświadczenie o dochodach oraz liczbie członków rodziny.

Dowód:

- wniosek z dn. 10.04.2024 r. – k. 136;

-wniosek z dn. 14.05.2024 r. – k. 137-138;

- pismo z dn. 21.05.2024 r. – k. 133;

- pismo z dn. 23.04.2024 r. – k. 135;

Wnioskiem datowanym na 6 lutego 2024 r., którego wpływ odnotowano u strony pozwanej dnia 12 kwietnia 2024 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków w kwocie 656,72 zł. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 2.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
W piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 r. strona pozwana wskazała powodowi, że wniosek nie może być przekazany na komisję. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, że wniosek jest uzupełnieniem wniosku nr (...) na podstawie pisma z dnia 5 marca 2024 r., który nie został przesłany w wyznaczonym terminie 14 dni, by mógł podlegać ciągłości korespondencji. Strona pozwana wskazała również, że z uwagi na nieterminowe przesłanie uzupełnienia wniosku (...), faktury (...)_(...) oraz 349/24/(...)_(...)/(...) uległy przedawnieniu.

Dowód:

- potwierdzenia nadania – k. 56-57;

- pismo z dn. 18.04.2024 r. – k. 58-58v, 123-124;

- pismo z dn. 5.03.2024 r. – k. 132, 119-120;

- faktury k. 130-131;

Wnioskiem z dnia 16 maja 2024 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidualnej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
W piśmie z dnia 21 maja 2024 r. strona pozwana wskazała powodowi, że wniosek nie może być przekazany na komisję. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, że do wniosku nie zostały dołączone faktury. Wskazano powodowi, że wniosek nr (...) został pozytywnie rozpatrzony, a tym samym ponowne składanie wniosku nie było zasadne.

Dowód:
- pismo z dn. 21.05.2024 r. – k. 133;

W dniu 24 maja 2024 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania dojazdu do pracy własnym pojazdem w kwocie 700,00 zł. Wypełniony przez powoda wniosek stanowił wzór załącznika nr 1 do Regulaminu (...). Do wniosku powód załączył zaświadczenie lekarskie, w którym wskazano, że nie może jeździć komunikacją miejską. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 2.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
W piśmie z dnia 24 maja 2024 r. strona pozwana wskazała, że wniosek nie może być przekazany do komisji. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, iż do pełnej dokumentacji na dojazdy brakuje zaświadczenia od lekarza o trudnościach zdrowotnych, lub od sołtysa o trudnościach połączeń, a w uzasadnieniu wniosku odniesienie się do treści danego oświadczenia. Ponadto w miejscu podpisu przełożonego na załączniku nr 2 była parafka.

Dowód:

- wniosek z dn. 24.05.2024 r. z załącznikami – k. 51-57, 141-145, 240-245;

- pismo z dn. 24.05.2024 r. – k. 139-140;

- zaświadczenie lekarskie – k. 55, 244-245, 248;

W dniu 26 czerwca 2024 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu okularów korekcyjnych w wysokości 800,00 zł. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 6.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...).
W piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. strona pozwana wskazała powodowi, że wniosek nie może być przekazany na komisję. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, że okulary do pracy nie są finansowane ze środków (...).

Dowód:

- wiosek z dn. 26.06.2024 r. wraz z załącznikami – k. 19-21, 148-151,236-236v;

- pismo z dn. 15.07.2024 r. – k. 18, 147, 235;

- potwierdzenie nadania – k. 22, 239;

- faktury – k. 237;

- umowa zlecenie - k. 238;

W dniu 24 czerwca 2024 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków. W treści wniosku powód wskazał, że faktury zostały wysłane do N.. Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 6.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...) w dniu 28 czerwca 2024 r. W piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. strona pozwana wskazała powodowi, że wniosek nie może być przekazany na komisję. Jako powód swoje decyzji strona pozwana wskazała, że do wniosku nie załączono faktur.

Dowód:

- pismo z dn. 15.07.2024 r. – k. 23;

- wniosek z dn. 28.06.2024 r. – k. 24-24v, 160-161;

- potwierdzenie nadania – k. 27;

- faktury – k. 27-31;

W dniu 24 czerwca 2024 r. powód złożył wniosek o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania dojazdu do pracy własnym pojazdem w kwocie 700,00 zł. Wypełniony przez powoda wniosek stanowił wzór załącznika nr 1 do Regulaminu (...). Do wniosku powód załączył zaświadczenie lekarskie, w którym wskazano, że nie może jeździć komunikacją miejską. Powód wskazał wówczas, że dochód na członka rodziny wynosi 6.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...) w dniu 28 czerwca 2024 r.
W piśmie z dnia 30 lipca 2024 r. strona pozwana poinformowała powoda, że wniosek został rozpatrzony pozytywnie na posiedzeniu komisji w dniu 25 lipca 2024 r., jednakże zgodnie z regulaminem (...) dofinansowanie w momencie wypłaty przysługuje tylko pracownikom aktualnie zatrudnionym. Strona pozwana wskazała, że na dzień wykonania przelewu powód nie był pracownikiem strony pozwanej, gdyż świadczenia pracy powoda ustało z dniem 29 lipca 2024 r. i tym samym dofinansowanie nie przysługuje.

Dowód:

- wniosek z dn. 28.06.2024 r. – k. 34-34v, 164-164v, 251;

- pismo z dn. 30.07.2024 r. – k. 32, 163, 250;

- zaświadczenia lekarskie – k. 33, 168v;

- zaświadczenie z dn. 1.05.2024 r. – k. 36;

- zaświadczenie z dn. 31.01.2024 r. – k. 166;

- potwierdzenie nadania – k. 253;

Wnioskiem datowanym na 21 czerwca 2024 r. powód wniósł o udzielenie pomocy indywidulanej z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w celu dofinansowania zakupu leków w kwocie 434,92 zł. Wypełniony przez powoda wniosek stanowił wzór załącznika nr 1 do Regulaminu (...). Powód wskazał, że dochód na członka rodziny wynosi 6.000,00 zł brutto.
Wniosek został zarejestrowany pod numerem (...). Rejestracja w komisji socjalnej miała miejsce w dniu 1 lipca 2024 r.
Komisja wskazała, że wniosek został rozpatrzony pozytywnie, ale świadczenie nie zostanie powodowi wypłacone z uwagi na brak statusu pracownika (...).

Dowód:

- wniosek z dn. 21.06.2024 r. – k. 42-42v, 153-154, 255-255v;

- pismo z dn. 30.07.2024 r. – k. 41, 152, 254;

- faktury – k. 43-46, 155-156, 256-258;

- potwierdzenie nadania – k. 40;

W toku współpracy stron (...) sp. z o.o. z siedzibą w V. wielokrotnie pozytywnie rozpoznawała wnioski powoda o dofinansowanie zakupu leków i dojazdów, zaś kwota świadczenia wypłaconego z tego tytułu opiewała na 1 550,00 zł.

okoliczność bezsporna a nadto dowód:
- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

W związku z prowadzonymi dofinansowaniami z (...) strona pozwana jest kontrolowana przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Krajową Administrację Skarbową. Środki celowe, które pozostają w dyspozycji strony pozwanej muszą być wydatkowane wyłącznie na rehabilitację zawodową, społeczną i leczniczą osób niepełnosprawnych. Strona pozwana musi posiadać stosowne dokumenty potwierdzające wydatkowane środki. W przypadku nieprawidłowości w wydatkowaniu środków stronie pozwanej grozi odpowiedzialność i kary finansowe.

Dowód:

- przesłuchanie w charakterze strony pozwanej P. E. – protokół rozprawy z dn. 11.03.2026 r., czas nagrania: 00:07:29-00:50:19, k. 322v-323;

Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. powód zwrócił się do strony pozwanej o zapłatę odprawy emerytalnej, kosztów dojazdu i zwrotu kosztów leków w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.
W odpowiedzi na pismo powoda strona pozwana w zakresie odprawy emerytalnej wskazała powodowi, że po dostarczeniu niezbędnych dokumentów w celu ustalenia prawa do wypłaty odprawy, zostanie ona wypłacona na wskazany przez powoda rachunek. W zakresie zwrotu kosztów za zakupione okulary powołała się na § 8 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe z którego wynika, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary, lub szkła kontaktowe korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, wy każą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego. W orzeczeniu lekarskim z dnia 02.04.2024 r. lekarz medycyny pracy, przeprowadzający badanie nie wskazał na konieczność stosowania przez powoda okularów korekcyjnych przy obsłudze monitorów ekranowych. Odnośnie zwrotu kosztów za leki oraz dojazd wskazała, że złożone wnioski są sprawdzane pod względem merytorycznym przez Dział Socjalny i kierowane do komisji rozpatrzenia dofinansowania.

Dowód:

- pismo z dn. 8.01.2025 r. – akta osobowe powoda oraz k. 12-12v, 16-16v, 180-181v;

- pismo z dn. 19.12.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 6;

Pismem z dnia 24 grudnia 2024 r. strona pozwana poinformowała powoda, że po rozwiązaniu umowy o pracę nie poinformował zakładu pracy o tym, że nabył prawo do emerytury. Strona pozwana przesłała powodowi stosowny wniosek do wypełniania i odesłania ze wskazaniem, iż do odpowiedzi należy dołączyć kserokopie decyzji przyznającej mu uprawnienia emerytalne.

Dowód :
- pismo z dn. 24.12.2024 r. – akta osobowe powoda, k. 4;

W dniu 15 stycznia 2025 r. powód złożył wniosek o wypłatę odprawy w związku z przejściem na emeryturę i ustaniem stosunku pracy w dniu 29 lipca 2024 r. W treści wniosku powód wskazał, że nie została mu wypłacona oprawa emerytalno – rentowa przez innego pracodawcę. Do wniosku powód załączył decyzję o przyznaniu mu prawa do emerytury.

Dowód :

- wniosek z dn. 15.01.2025 r. – akta osobowe powoda, k. 5;

- decyzja ZUS z dn. 31.07.2024 r. – akta osobowe powoda, k.4;

W dniu 4 marca 2025 r. strona pozwana zapłaciła na rzecz powoda całą należność z tytułu odprawy emerytalnej w kwocie 4.022,41 zł.

okoliczność bezsporna, a ponadto dowód::

- wydruk z potwierdzenia transakcji - k. 95;

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda F. P. liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.536,40 brutto.

Dowód:

- zaświadczenie z dn. 9.06.2025 r. – k. 117;

Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Powództwo podlegało jedynie częściowemu uwzględnieniu.
Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie Sąd poczynił w oparciu o treść dokumentów złożonych do akt sprawy, stanowiących dowód w sprawie bez potrzeby wydania odrębnego postanowienia (art. 243² k.p.c.), a także dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych powoda, których wiarygodności i prawdziwości żadna ze stron postępowania nie kwestionowała. Kluczowymi dowodami dla sprawy okazały się być dowody w postaci spornych wniosków powoda o dofinansowanie, a także Regulamin Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V.. Istotne przy tym były adnotacje na wnioskach składanych przez powoda, a poczynione przez członka Komisji Socjalnej, które wymagały uwzględnienia przy ocenie zasadności roszczeń powoda. Oczywiście także pisma stanowiące manifestację stanowisk stron przed zawiśnięciem sporu miały istotne znaczenie i one również nie budziły wątpliwości.
Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego posiłkował się również dowodami osobowymi tj. dowodem z przesłuchania powoda oraz dowodem z przesłuchania P. E. zeznającej charakterze strony jako członek zarządu strony pozwanej.
W zakresie przesłuchania powoda Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda, aby strona pozwana miała wykorzystywać jego wiek, czy ewentualny brak wiedzy po to, aby nie przyznać mu dofinansowania o które wnioskował. Sąd nie dał wiary również, aby jakkolwiek powód był przez pracodawcę, w tym przez jego pracowników, wprowadzany w błąd w zakresie treści procedury związanej z składaniem wniosków.
W ocenie Sądu zarówno z treści pism procesowych, ale i z samego przesłuchania powoda wynika, że powód w swobodny sposób podchodził do procedury składania wniosków. Skrupulatna analiza treści wniosków prowadzi do konstatacji, że powód niestarannie wypełniał wnioski i np. nie wypełniał wszystkich rubryk wniosków, nie dołączał do wniosków oryginałów faktur, czy też innych wymaganych dokumentów. Powód także deklarował dochody w różnych wysokościach w przedziale od 1 900,00 zł brutto do 6 000,00 zł brutto – co też miało swoje konsekwencje dla oceny zasadności jego żądań. Jednocześnie jak wynika z przesłuchania P. E. powód w latach 2023 – 2024 bardzo aktywnie składał wnioski o dofinansowania. Wiele wniosków zostało pozytywnie rozpatrzonych. Powód nie dowiódł (w przeważającej mierze) aby sporne wnioski zostały złożone prawidłowo i skutecznie. Po zmianie Regulaminu w grudniu 2023 r. powód pomimo przesłania mu wzoru nowego wniosku, przesłał wniosek o dofinansowanie na już nieobowiązującym wniosku. Pomimo złożenia wniosku na nieaktualnym wzorze strona pozwana przesłała powodowi prawidłowy wniosek do wypełnienia w zakreślonym terminie, czego jednak powód nie uczynił w terminie. W ocenie Sądu powód swoim własnym działaniem powodował nie tylko przedłużenie w procedowaniu wniosku, ale także niewypłacanie mu dofinansowania. Wbrew twierdzeniom powoda nie tylko z treści samego regulaminu, ale m.in. z pisma strony pozwanej z marca 5 marca 2024 r. wynika jakie dokładnie załączniki miały był składane razem z wnioskiem o dofinansowanie, a także, to, że po terminie 2 miesięcy od wystawienia faktury za zakup leków nie będzie taka faktura uznawana. Wreszcie należy zauważyć, że powód w toku procesu deklarował brak świadomości oraz „chaos” w zakresie określenia zasad przyznawania dofinansowań, gdzie wraz z pozwem złożył broszurę informacyjną, która jasno określała zasady przyznawania świadczeń, w tym dokumenty jakie należy złożyć. Powód kierował przy tym korespondencję zarówno do Oddziału (...), jak i do siedziby spółki w V., zaś dokumenty te trafiały do Komisji Socjalnej, o czym świadczą odpowiedzi ze strony pozwanej. Inną jednak kwestią jest to z jaką skrupulatnością działał w tym wypadku sam powód. W tym miejscu Sąd tytułem przykładu odwołuję się np. do wniosku o dofinansowanie dojazdów do pracy z dnia 16 maja 2024 r, który powód złożył wraz z pozwem w sprawie (k. 51). Zwrócić należy uwagę, że załączniki do wniosku zdradzają brak skrupulatności powoda, bowiem dołączone zaświadczenie lekarskie z k. 55 datowane jest na 28 maja 2024 r. Biorąc pod uwagę adnotację na wniosku, które wskazują, że wniosek wpłynął do Komisji Socjalnej w dniu 24 maja 2024 r. oczywistym jest, że ten załącznik nie mógł być dołączony do wniosku. Tak więc oczywistym jest po pierwsze, że adnotacje na wniosku są uprawnione, a po drugie wniosek był niekompletny. Sąd nie dopatruje się w tym wypadku aby powód próbował intencjonalnie manipulować materiałem dowodowym w sprawie, niemniej także w procesie nie koncentrował się na szczegółach formalnych, w tym np. bez wyjaśnienia przyczyn składał pismo procesowe po terminie. Uprzedzony o możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowych, zaniechał tych czynności. Wreszcie na marginesie Sąd zwraca uwagę, że sam powód wskazywał, że szybko się denerwuje, a przy tym epatował silnym negatywnym nastawieniem do strony pozwanej, koncentrując się raczej na swoich negatywnych odczuciach, pomijając kwestie proceduralne, w tym kwestie dowodowe – oczekując jednocześnie szybkiego zakończenia sporu. Z tych też względów Sąd uznał, że w tym wypadku Sąd nie jest już uprawniony do podejmowania czynności z urzędu, gdyż byłoby to wprost sprzeczne z wolą powoda.
Powód nie dowiódł przy tym aby nie miał dostępu do procedur, lub aby zabiegał o ich przedstawienie, gdzie w tym zakresie nie powinien napotkać trudności dowodowych. Jednocześnie jego twierdzenia w tym zakresie pozostają o tyle mało przekonywujące, gdyż szereg jego wniosków rozpoznano pozytywnie, jednak nie w takim wymiarze jakby to satysfakcjonowało powoda. Wreszcie w zakresie zeznań samego powoda Sąd zwraca uwagę, że powód utożsamiał przychody z (...) z dochodem strony pozwanej i zarzucał stronie pozwanej ogromne zyski jego kosztem, pomijając przy tym kwestię ścisłej kontroli dysponowania tymi środkami przez Fundusz. Była to więc subiektywna ocena powoda oderwana w całości od obowiązków, które leżały po jego stronie w procedurach wnioskowania o środki.
W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do roszczenia powoda obejmującego zapłatę odprawy emerytalnej. Powód wnosił w tym wypadku o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 4.300,00 zł tytułem odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 30 lipca 2024 r. do dnia zapłaty.
Zgodnie z art. 92¹ § 1 k.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Stosownie zaś do § 2 wskazanego przepisu pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Przejście na emeryturę (rentę) oznacza utratę statusu pracownika w zamian za uzyskanie statusu emeryta (rencisty). Pojęciowo i funkcjonalnie przejście na emeryturę (rentę) jest związane z ustaniem stosunku pracy. Pracownik pobierający emeryturę (rentę) w czasie trwania stosunku pracy przechodzi na jedno z tych świadczeń wówczas, gdy ustaje jego stosunek pracy (np. Sąd Najwyższy w uchwale z 25 stycznia 2002 r., III ZP 24/01, OSNAPiUS 2002/9, poz. 202 i w wyroku z 6 czerwca 2000 r., I PKN 700/99, OSNAPiUS 2001/23, poz. 691). Stosunek pracy powoda ustał z dniem 29 lipca 2024 r. na skutek upływu czasu na który została zawarta. Z kolei decyzją organu rentowego z dnia 31 lipca 2024 r. w związku z osiągnięciem przez powoda wieku emerytalnego od dnia 29 lipca 2024 r. przyznano mu prawo do emerytury. Mając na uwadze powyższe nie budzi żadnych wątpliwości, że powodowi przysługiwała odprawa emerytalna w związku z ustaniem zatrudnienia w pozwanej spółce. Niewątpliwie odprawa emerytalna została powodowi wypłacona w dniu 4 marca 2025 r. (k. 95). Powód jednocześnie na rozprawie w dniu 28 listopada 2025 r. w całości cofnął żądanie zasądzenia odprawy w związku z powyższym Sąd w punkcie I sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie kwoty 4.300,00 zł.
Cofnięcie pozwu jest cofnięciem wniosku o udzielenie ochrony prawnej roszczeniu procesowemu. Jest wyrazem prawa strony do dysponowania przedmiotem procesu oraz przejawem odwołalności czynności procesowych. W razie skutecznego cofnięcia pozwu udzielenie ochrony prawnej - wydanie wyroku staje się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Sąd co do zasady związany jest cofnięciem pozwu. Zawsze jednak obowiązany jest dokonać oceny, czy w świetle zgromadzonego materiału procesowego czynność taka jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 203 § 4 k.p.c. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. W sprawach z zakresu prawa pracy cofnięcie pozwu Sąd uzna dodatkowo za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (art. 469 k.p.c.). Z tych względów Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w tej części. Sąd nie dopatrywał się przy tym naruszenia interesu pracownika, gdyż oczywistym było, że czynność ta jest determinowana spełnieniem świadczenia. Zasadne jest jednak przy tym stwierdzenie, że chronologicznie powód najpierw wytoczył powództwo (bo miało to miejsce w dniu 6 lutego 2025 r.), a dopiero później zaspokojono jego roszczenie, co uwzględniono w kontekście kosztów procesu. W tym więc zakresie nie było zasadne twierdzenie strony pozwanej jakoby zaspokoiła żądanie powoda w tym zakresie przed wytoczeniem powództwa.
W zakresie dochodzonych odsetek od powyższego roszczenia wskazać należy, że powodowi przysługiwało prawo do odsetek ustawowych od odprawy emerytalnej, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Pracownik uzyskuje prawo do odprawy z dniem przejścia na rentę lub emeryturę, a więc powodowi przysługiwały odsetki od dnia następnego po dniu rozwiązania stosunku pracy, czyli od 30 lipca 2024 r. Warto podkreślić, że obowiązek zapłaty odsetek jest niezależny od winy dłużnika w terminowym spełnieniu świadczenia. Niewątpliwe powód przeszedł na emeryturę w warunkach opisanych dyspozycją art. 92¹ § 1 k.p. Uzyskał prawo do emerytury z dniem 29 lipca 2204 r., a stosunek pracy ustał również z dniem 29 lipca 2024 r. Przedstawiony układ faktyczny był wystarczający do nabycia prawa do odprawy emerytalnej. Pracownik nie musi składać w tym przedmiocie jakichkolwiek wniosków. Prawo do odprawy emertytalnej powstaje z mocy prawa, gdy wystąpi stan rzeczy polegający na ustaniu stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę. Twierdzenia strony pozwanej, iż nie wypłaciła powodowi odprawy emerytalnej, albowiem nie wystąpił on z wnioskiem o wypłatę odprawy emerytalnej nie mają więc żadnego znaczenia z punktu widzenia prawa do tego świadczenia. Zauważenia przy tym wymaga, że w orzecznictwie przesądzono, że wygaśnięcie stosunku pracy wskutek upływu czasu na jaki zawarto umowę o pracę (co miało miejsce w niniejszej sprawie) nie wyklucza jego związku z przejściem na emeryturę (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 1999 r., sygn. akt I PKN 174/99). Sąd oczywiście dostrzegł przy tym, że powód dopiero w grudniu 2025 r. zawiadomił pracodawcę o przejściu na emeryturę i zgłosił w tym wypadku roszczenia, ale to jednak na pracodawcy spoczywał ciężar wyjaśnienia tej kwestii przy ustaniu stosunku pracy. Na marginesie jednak warto zauważyć, że powód uwypukla w tym wypadku zawinienie strony pozwanej i podkreśla, że czekał na odprawę 8 miesięcy, podczas gdy w ogóle nie dostrzega swojej biernej postawy w okresie między lipcem a grudniem 2024 r. Sam powiem powód przyznawał, że zawiadomił stronę pozwaną o podstawie do wypłaty odprawy emerytalnej najwcześniej w grudniu. Warto przy tym wyjaśnić, że strona pozwana otrzymała odpis pozwu w dniu 5 czerwca 2025 r. (k. 102), a więc w momencie spełniania świadczenia najpewniej nie miała wiedzy o tym, że została pozwana. Nie zmienia to faktu, że formalnie jak wspomniano, najpierw wytoczono powództwo, a później spełniono świadczenie.
Pozostałe roszczenia powoda tj. dofinansowanie do zakupu okularów, leków oraz dojazdu opierają się na przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ( dalej również jako (...)).
Bezspornie strona pozwana posiada status zakładu pracy chronionej. Z kolei zakład pracy chronionej obowiązany jest tworzyć zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych i jest jego dysponentem.
Ogólne zasady tworzenia i przeznaczania środków funduszu określa art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2025.913 t.j.) W świetle art. 33 ust. 2 tej ustawy fundusz rehabilitacji tworzy się w szczególności:

1) ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 33b ust. 1;

2) z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami, z tym że za dzień uzyskania tych środków uznaje się ostatni dzień miesiąca wypłaty wynagrodzeń;

3) z wpływów z zapisów i darowizn;

4) z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku funduszu rehabilitacji;

5) ze środków pochodzących ze zbycia środków trwałych zakupionych ze środków funduszu, w części niezamortyzowanej.

Zgodnie z ust.4 ustawy Pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do:

1) prowadzenia ewidencji środków funduszu rehabilitacji;

2)prowadzenia rozliczeniowego rachunku bankowego środków tego funduszu;

2a)wydatkowania środków tego funduszu wyłącznie z rachunku bankowego środków tego funduszu, z zastrzeżeniem ust. 3a;

3)przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano;

4)przeznaczania co najmniej 15% środków funduszu rehabilitacji na indywidualne programy rehabilitacji;

5)przeznaczania co najmniej 10% środków funduszu rehabilitacji na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepracujących niepełnosprawnych pracowników tego zakładu.
Podstawowym obowiązkiem przedsiębiorcy korzystającego z dobrodziejstw zakładowego funduszu rehabilitacji jest wydatkowanie środków na nim zgromadzonych zgodnie z przepisami. Wydatkowanie ich niezgodnie z przeznaczeniem jest naruszeniem prawa, co potwierdził wyrok NSA z dnia 14 maja 2024 r. (sygn. III FSK 430/22).
Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków.
Z kolei art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji stanowi, że w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania:
1) zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz
2) wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3.
Tak więc ocena zgodności przeznaczania środków (...) nie dotyczy wyłącznie zgodności wydatku z ogólnym celem wyrażonym w art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji (finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej), ale także tego, czy poszczególne wydatki zostały dokonane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu. Zgodnie z art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji zawodowej, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia 1. rodzaje wydatków ze środków funduszu rehabilitacji, w tym w ramach zasady de minimis; 2. warunki wykorzystania środków funduszu rehabilitacji; 3. zakres, warunki i formy udzielenia pomocy indywidualnej; 4. tryb ustalania zakładowego regulaminu wykorzystania tych środków i 5. warunki tworzenia indywidualnych programów rehabilitacji, w tym skład i zakres działania komisji rehabilitacyjnej tworzącej te programy - mając na względzie prawidłowe wykorzystanie środków tego funduszu.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych przeznacza się na pomoc indywidualną dla osób niepełnosprawnych na pokrycie wydatków wskazanych w tym przepisie, czyli na: a) odpłatność za przejazd w obie strony, pobyt i leczenie w szpitalach, sanatoriach, placówkach rehabilitacyjno-szkoleniowych, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych, b) zakup leków i innych niezbędnych środków medycznych, c) zakup i naprawę indywidualnego sprzętu rehabilitacyjnego, wyrobów medycznych w tym przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych, urządzeń i narzędzi technicznych oraz środków transportu niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, adaptację i wyposażenie mieszkań, budynków mieszkalnych oraz obiektów zamieszkałych lub przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, e) usprawnianie fizyczne, f) odpłatność za przejazd w obie strony i pobyt na: - turnusach rehabilitacyjnych wraz z opiekunem - jeśli lekarz zaleci uczestnictwo opiekuna na turnusie rehabilitacyjnym, - wczasach lub wypoczynku zorganizowanym w innych formach, g) odpłatność za pobyt na koloniach, obozach oraz turnusach rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych dzieci pracowników, a także dla dzieci osób niepełnosprawnych, h) opiekę pielęgnacyjną w domu nad pracownikiem niepełnosprawnym w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się, w tym opiekę socjalno-bytową, i) utrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika, j) zakup wydawnictw i pomocy dydaktycznych stosownie do potrzeb osób niepełnosprawnych, k) opłacanie przewodników towarzyszących osobom niewidomym zaliczonym do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz osobom z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, l) opłacanie tłumacza języka migowego, ł) przewóz osoby niepełnosprawnej na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, m) zwrot kosztów ubezpieczeń komunikacyjnych oraz ryczałtu za używany własny pojazd mechaniczny do celów pozasłużbowych dla osób zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz dla osób zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności z uszkodzeniem narządu ruchu, n) dojazdy do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych mających trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu, o) odpłatność za kształcenie lub dokształcanie, w tym również w szkołach średnich i wyższych, p) odpłatność za kursy i szkolenia rozwijające pozazawodowe zainteresowania osób niepełnosprawnych, q) opłacanie składki na indywidualne ubezpieczenia osób niepełnosprawnych, r) odpłatność za podstawową i specjalistyczną opiekę medyczną oraz poradnictwo i usługi rehabilitacyjne.
Natomiast § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia przewiduje, że środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej "programami rehabilitacji", mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty: a) doradztwa zawodowego w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania, b) specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego, c) szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, d) wynagrodzenia: - pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji, członków komisji rehabilitacyjnej w części nieobjętej finansowaniem ze środków funduszu rehabilitacji na podstawie innych przepisów rozporządzenia lub środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji", e) dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, f) inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji.
W tym miejscu warto też wskazać, że warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów (§ 4a rozporządzenia). Ocena spełniania kryteriów, o których mowa w powyższym przepisie, będzie jednak ostatecznie należała do organu, do którego skierowany zostaje wniosek o wydanie zaświadczenia o uznaniu przyznanej pomocy za pomoc de minimis. W kontekście wskazania źródeł środków, z jakich tworzy się fundusz rehabilitacyjny, oraz określenia celu, na jaki jego środki mogą być przeznaczane, na uwagę zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r., II GSK 1794/12 podkreślającego, że fundusz rehabilitacyjny jest funduszem celowym. Nałożenie zaś na pracodawcę prowadzącego zakład pracy chronionej obowiązków prowadzenia ewidencji środków funduszu rehabilitacji, rachunku bankowego środków tego funduszu oraz przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek bankowy tego funduszu prowadzi do wniosku, że fundusz rehabilitacyjny jest również wydzielonym organizacyjno-prawnie zasobem pieniężnym. Nałożone zaś w tym względzie na pracodawcę obowiązki tworzą gwarancję przejrzystości przeznaczania środków funduszu na cele określone przepisami prawa i „czytelności” gospodarowania tymi środkami.
Zgodnie § 5. ww. rozporządzenia:
1. Pracodawca ustala zakładowy regulamin wykorzystania środków funduszu rehabilitacji, zwany dalej "regulaminem", w uzgodnieniu z:
1)osobami, zapewniającymi doraźną i specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne na rzecz niepełnosprawnych pracowników tego zakładu; 2)działającymi w zakładzie związkami zawodowymi lub, w przypadku ich braku, przedstawicielami wybranymi przez niepełnosprawnych pracowników.
2. Uzgodnień dokonuje się w ustalonym przez strony terminie, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od dnia przedłożenia przez pracodawcę regulaminu do uzgodnienia.
3. W przypadku braku uzgodnienia po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, regulamin ustala sam pracodawca.
4. Regulamin, niezwłocznie po jego ustaleniu, podaje się do wiadomości pracowników zakładu przez jego ogłoszenie w miejscu ogólnie dostępnym.
Niewątpliwie strona pozwana powołała Regulamin Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, przy czym aktualny obowiązuje od 1 stycznia 2024 r., a podstawą utworzenia i obowiązywania o regulaminu są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako (...)). Bezspornym również pozostaje to, że powód jako osoba niepełnosprawna, przy tym będący pracownikiem strony pozwanej miał prawo do skorzystania z dofinansowania. W orzecznictwie wykreowano przy tym pogląd, że tego rodzaju roszczenia, podobnie jak np. roszczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych mają charakter zaskarżalności tj. mogą być dochodzone przed Sądem. Strona pozwana nie podnosiła jednocześnie braku dopuszczalności zgłoszonych roszczeń. Sporne było natomiast to, czy strona pozwana słusznie odmówiła wypłaty powodowi dofinansowania wniosków nr (...), (...), (...), (...), (...) , (...), (...), (...), (...) z przyczyn wskazanych poniżej.
Zgodnie z treścią Regulaminu osobami uprawnionymi do korzystania z pomocy indywidualnej są m.in. niepełnosprawni pracownicy zatrudnieni u pracodawcy w ramach stosunku pracy, w tym przebywający na urlopach bezpłatnych oraz urlopach wypoczynkowych (§ 5 ust.1). Pomoc indywidualna udzielana jest na wniosek osoby uprawnionej (§ 6). Wzór wniosku o udzielenie pomocy indywidualnej stanowi załącznik nr 1 do regulaminu (§ 7). Zgodnie z § 9 ust. 1 warunkiem uzyskania pomocy indywidualnej jest:

1. Złożenie pracodawcy poprawnie wypełnionego wniosku, o którym mowa w § 7 w terminie do dwóch miesięcy po miesiącu, w którym, dokonano wydatku:

a) w dziale spraw socjalnych i spraw rehabilitacyjnych w siedzibie pracodawcy,

b) w przypadku oddziałów terenowych za prawidłowe złożenie wniosku uznaje się:

- złożenie wniosku w siedzibie oddziału,

- wysłanie wniosku listem poleconym na adres siedziby pracodawcy z dopiskiem „Dział spraw socjalnych i spraw rehabilitacyjnych”,

- złożenie wniosku na ręce bezpośredniego przełożonego.

Odnośnie wniosku powoda z dnia 22 lutego 2024 r. nr (...) r. wskazać należy, że wniosek został złożony na nieaktualnym druku wniosku. W piśmie z dnia 5 marca 2024 r. strona pozwana wskazała powodowi, że wniosek jest złożony na nieaktualnym druku, a nowy obowiązuje od 1 stycznia 2024 r. Powodowi przesłano w załączeniu aktualny druk wniosku. Powód został poproszony o prawidłowe wypełnienie załączonego druku. Powód został jednocześnie pouczony, że powyższej czynności należy dokonać w terminie 14 dni od daty otrzymania korespondencji w celu rozpatrzenia na najbliższym posiedzeniu komisji rehabilitacyjnej, a w dokumentacji należy się powołać na nr wniosku, którego uzupełnienie dotyczy. Powód został również pouczony, że o dnia 1 lutego 2024 r. pracownicy mają obowiązek składania nowych wniosków, a nieaktualne druki wniosków (...) będą skutkować odrzuceniem. Powód w zakreślonym terminie nie wypełnił wniosku i nie przekazał go do pracodawcy. Z kolei z dnia 12 kwietnia 2024 r. nr (...) był uzupełnieniem wniosku nr (...), który nie został przesłany w wyznaczonym terminie 14 dni, by mógł podlegać ciągłości korespondencji. W związku z niedochowaniem przez powoda terminu na uzupełnienie wniosku (...), faktury (...)_(...) oraz 349/24/(...)_(...)/(...) uległy przedawnieniu, gdyż zgodnie zapisem termin ważności wystawionych faktur wynosi 2 miesiące.
Do wniosku z dnia 16 maja 2024 r. nr (...) powód nie dołączył wymaganych faktur, niemniej jednak wniosek powoda o to samo roszczenie został już rozpatrzony pozytywnie przez stronę pozwaną w związku ze złożeniem wniosku z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr (...), a tym samym ponowne składanie wniosku nie było zasadne. Zgodnie z zapisem § 12 ust. 1.1. regulaminu warunkiem otrzymania dofinansowania jest przedłożenie oryginału faktur za lekarstwa. Strona pozwana odmówiła powodowi dofinansowania złożonego na podstawie wniosku z dnia 28 czerwca 2024 r. nr (...), gdyż do wniosku nie załączył wymaganych faktur. Powód w treści wniosku wskazał, że „faktury zostały wysłane do N.”. Taki zapis jest niezrozumiały, a jednocześnie sugeruje jasno, że powód wniosek składał bez oryginałów faktur, które były w tym wypadku wymagane. Sąd odnotował przy tym, że powód powoływał się w toku zeznań, że takie zalecenie przekazał mu przełożony, jednakże postępowanie dowodowe nie wykazało tego. Zachowanie takie jest też nie zrozumiałe, gdzie odrębnie wysyła się wniosek, a odrębnie faktury. Sąd nie był przekonany aby taką praktykę powód prowadził stale. Wskazać dodatkowo należy, że powód nie wnioskował o przeprowadzenie dowodu z zeznań swojego przełożonego, ani nie wykazał, że czynności zmierzające do uzupełnienia braków wniosku podejmował skutecznie w obowiązujących terminach.
Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Dopiero jeżeli strona powodowa udowodni fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2017 r., I ACa 579/17). Przepis art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Powód nie wykazał tutaj aktywności dowodowej.
Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że Sąd w tym wypadku nawet jeżeli rozważałby działanie z urzędu, które jest co do zasady uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu (art. 232 zd. 2 k.p.c.), to jednak uznał, że był w tym wypadku związany wolą samego powoda, który oczekiwał niezwłocznego zakończenia sporu. Biorąc pod uwagę jasne pouczenie powoda o skutkach tych decyzji oraz o rozkładzie ciężaru dowodu dalsze wyjaśnianie tej kwestii byłoby wprost sprzeczne z wolą powoda. Jednocześnie wyjaśnienie tej kwestii za pomocą osobowych źródeł dowodowych było w ocenie Sądu z dużą dozą prawdopodobieństwa skazane na niepowodzenie. W tym wypadku wymagane było precyzyjne wyjaśnienie kwestii dosłania konkretnych dokumentów w konkretnych datach. Z dużą dozą prawdopodobieństwa potencjalny świadek nie pamiętałby tych kwestii dostatecznie szczegółowo. Ostatecznie jednak to wola powoda zdecydowała o zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Odnośnie wniosku z dnia 1 lipca 2024 r. nr (...) wskazać należy, że wniosek powoda został rozpatrzony pozytywnie, jednakże strona pozwana odmówiła wypłaty powodowi z uwagi na to, że jego stosunek pracy ustał z dniem 29 lipca 2024 r. powołując się przy tym na zapis § 5 Regulaminu z którego wynika, że dofinansowanie przysługuje tylko aktualnie zatrudnionym pracownikom.
W tym miejscu należy poczynić istotną ogólną uwagę, mianowicie iż Sąd Najwyższy dostrzega, że przepis art. 18 ^{(

3c)} k.p. statuuje prawo pracowników do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości oraz zawiera definicje na potrzeby tego uprawnienia pracowniczego, a mianowicie wynagrodzenia oraz pracy o jednakowej wartości. Wynagrodzenie na potrzeby prawa do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyraźnie zarysowała się tendencja do szerokiego rozumienia pojęcia wynagrodzenia za pracę, w tym uwzględniania innych świadczeń jako wynagrodzenia za pracę. Pojęcie wynagrodzenia za pracę stanowi zbiorczą nazwę dla rozmaitych wypłat dokonywanych przez pracodawcę na rzecz pracownika. Kwalifikacji poszczególnych wypłat na rzecz pracownika jako posiadających charakter wynagrodzenia za pracę lub pozbawionych takiego charakteru, dokonują w konkretnych sprawach sądy (wyroki Sądu Najwyższego z: 10 października 2007 r., II PK 38/07, Legalis nr 112155; 18 marca 2025 r., III PSKP 49/24, LEX nr 3847029)." Chociaż więc Sąd w niniejszym składzie nie zrównuje dochodzonego przez powoda dofinasowania z wynagrodzeniem za pracę to jednak dostrzega, że z perspektywy pracownika ma ono taki sam charakter i ma służyć zaspokajaniu potrzeb o charakterze podstawowym (potrzebę prowadzenia leczenia oraz potrzebę utrzymania samego zatrudnienia), dlatego uzależnienie wypłaty tego świadczenia od pozostawania w stosunku zatrudnienia potraktowano jako nadużycie pozycji dominującej pracodawcy i pośrednio nierówne traktowanie pracowników, gdzie pracownik kończący współpracę znajduje się w gorszej sytuacji, mimo że jego uprawnienie do świadczenia powstało w okresie pozostawania w stosunku pracy. W tym miejscu należy odnieść się także do treści art. 9 § 4 k.p. z którego wynika, że postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów oraz statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, nie obowiązują. Przy rozpatrywaniu niniejszej kwestii należy odnieść się do orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I PSKP 74/21, gdzie wskazano, że regulamin premiowania narusza zasadę równego traktowania w zatrudnieniu (art. 9 § 4 k.p.), gdy pozbawia prawa do premii handlowej za dany okres rozliczeniowy tych pracowników, którzy zrealizowali indywidualne plany sprzedaży, jednak ich zatrudnienie ustało po zakończeniu okresów rozliczeniowych (premiowych).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawę, że bezspornym jest, że w czasie składania wniosku powód był pracownikiem strony pozwanej. Strona pozwana sama przyznała, że wniosek został uwzględniony, a jedynie nie wypłacony, gdyż powód od dnia 29 lipca 2024 r. nie był już pracownikiem strony pozwanej. Tak więc niewątpliwie, gdyby powód dalej kontynuował zatrudnienie dofinansowanie zostałoby mu wypłacone. W ocenie Sądu postępowanie strony pozwanej naruszyło zasadę równego traktowania, powód miał prawo otrzymać dofinansowanie, gdyż w momencie składania wniosku był pracownikiem strony pozwanej, a więc ziściła się przesłanka § 5 Regulaminu. Strona pozwana nie miała przy tym zdaniem Sądu podstawy do odmowy wypłaty dofinansowania.
Strona pozwana miała natomiast rację w zakresie wysokości dofinansowania. Powód wnioskował o dofinansowanie w kwocie 400,00 zł. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że wysokość pomocy jest uzależniona od wysokości dochodu na jednego członka rodziny wnioskującego. Powód wskazał we wniosku, że dochód na jednego członka rodziny wynosi 6.000,00 zł, a zatem zgodnie z § ust.2 pkt jeśli takowy dochodów wynosi od powyżej 50 % do 150 % wysokości minimalnego wynagrodzenia to wówczas przysługuje 50 % wysokości ustalonego limitu tj. maksymalnie 200 zł.
Powyższe rozważania mają w pełni odniesienie również do wniosku powoda z dnia 28 czerwca 2024 r. nr (...) w zakresie dofinansowania dojazdu do pracy. Strona pozwana uznała za zasadny wniosek powoda, jednakże również, jak w przypadku wniosku z 1 lipca 2024 r. dofinansowanie nie zostało wypłacone powodowi z uwagi na zakończenie jego stosunku pracy w dniu 29 lipca 2024 r. Jak zostało wskazane powyżej w ocenie Sądu tak obrana argumentacja strony pozwanej jest błędna. Jednakże, Sąd również jak powyżej przyznał stronie pozwanej rację w zakresie wysokości dofinansowania, gdyż jego maksymalna wysokość mogła wynosić 154,00 zł. Powód oświadczył, że dochód na jednego członka rodziny wynosił 6.000,00 zł brutto, a zatem maksymalna wysokość pomocy dla powoda mogła wynosić 440,00 przy założeniu, że pracowałby we wszystkie dni robocze. Zgodnie z zapisem §10 ust. 4 Regulaminu w przypadku osób korzystających z pomocy indywidualnej na dojazdy do pracy i z pracy osób niepełnosprawnych mających trudności w korzystaniu z publicznych środków transportu maksymalny miesięczny limit pomocy określa załączona tabela. Faktyczna wysokość udzielonej pomocy uzależniona będzie od ilości dni roboczych w danym miesiącu oraz ilości dojazdów do pracy zrealizowanych w danym miesiącu przez wnioskodawcę. W miesiącu czerwcu 2024 r. powód obył 7 służb w związku z czym maksymalna wysokość dofinansowania może wynosić 154,00 zł (400,00 zł : 20 dni roboczych = 22,00 zł za jeden dzień dojazdu, 22,00 zł x7 służb =154,00 zł).

Bez znaczenia przy tym będzie argumentacja powoda, jakoby dane te wpisał przez pomyłkę, lub pod dyktando przełożonego. To bowiem rzeczą powoda było wyjaśnienie tej kwestii oraz prawidłowe (zgodne ze stanem faktycznym) wypełnianie wniosku. Nawet późniejsze uzupełnienie tej kwestii z punktu widzenia wprowadzonych procedur, zdaniem Sądu nie będzie uprawniało do świadczenia.
W związku z powyższym Sąd w punkcie II sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 354,00 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 21 lipca 2024 r. do dnia zapłaty. Jednocześnie w tym punkcie wyroku uwzględniono żądanie dotyczące odsetek od odprawy emerytalnej, gdzie zasądzona na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 4 300,00 zł od dnia 30 lipca 2024 r. do dnia 4 marca 2025 r. Przyczyny tego rozstrzygnięcia wyjaśniono wcześniej, w odniesieniu do roszczenia o odprawę. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.
Odnośnie pozostałych wniosków powoda o dofinansowanie kosztów dojazdów za rok 2023 r. roszczenie nie mogło podlegać uwzględnieniu, albowiem zgodnie z § 9 ust. 4 Regulaminu w przypadku wnioskowania o pomoc o charakterze długoterminowym, wypłacaną okresowo (miesięcznie) jak np. dojazdy do pracy i z pracy pomoc udzielana jest na rok tj. do dnia 31 grudnia, a osoba niepełnosprawna jest zobowiązana złożyć stosowny wniosek raz w roku. Z kolei do wniosku dnia 24 maja 2024 r. nr (...) powód nie dołączył wymaganych dokumentów. Sąd zwraca przy tym uwagę, że niewiarygodnym było, a o czym można było wnioskować ze sposobu ułożenia załączników pozwu, aby powód do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie datowane na 28 maja 2024 r., w sytuacji gdy wniosek ten zarejestrowano u strony pozwanej w dniu 24 maja 2024 r. k. 51-55.
Wniosek powoda o dofinansowanie zakupu okularów także należało uznać za bezpodstawny. Zgodnie § 8 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe z którego wynika, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary lub szkła kontaktowe korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego. W orzeczeniu lekarskim z dnia 2 kwietnia 2024 r. lekarz medycyny pracy, przeprowadzający badanie nie wskazał na konieczność pracy powoda w okularach korekcyjnych. Powód nie odwołał się od powyższego orzeczenia. Ponadto powód we wniosku o przyznanie dofinansowania wskazał, iż okulary są mu niezbędne do „czytania-pisania” a takowe czynności nie są co do zasady wykonywane na stanowisku pracy powoda, tj. pracownika ochrony. Na marginesie należy wskazać, że powód nie wykazał, aby jego praca w większości czasu była powiązana z pracą przed monitorem komputera i w tym zakresie ograniczył się wyłącznie do swoich twierdzeń – wyraźnie rezygnując z inicjatywy dowodowej, mimo pouczenia udzielonego przez Sąd. Analogicznie w tym wypadku Sąd z uwagi wyraźne na deklaracje powoda pozostawał związany materiałem dowodowym, którym dysponował.
W kontekście powyższego roszczenia wyjaśnienia wymaga także, że świadczenie to nie jest finansowane ze środków (...) i nie przewidziano go w regulaminie strony pozwanej dotyczącym tej materii, także stanowisko wyrażone przez stronę pozwaną w piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. (k. 18) było prawidłowe.
Tym samym w ocenie Sądu decyzje strony pozwanej odmawiające powodowi wypłaty dofinasowania poza wnioskami nr (...) oraz (...) były zasadne. Pozostałe zaś wnioski, które zarejestrowano pod numerami: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), a jednocześnie do których odnoszą się dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie potwierdziły zasadności żądania powoda. Strona pozwana nie mogła przyznawać dofinansowania powodowi, jeżeli jego wnioski nie spełniały określonych wymogów, o których de facto powód miał świadomość i był informowany przez pracodawcę. Strona pozwana nie mogła dysponować dobrowolnie przeznaczonymi środkami na dofinansowanie. Pracodawca tworzący fundusz rehabilitacji jest dysponentem funduszu. Oznacza to, że pracodawca dysponuje tymi środkami na zasadach ściśle określonych w art. 33 i w rozporządzeniu w sprawie pomocy finansowej udzielanej pracodawcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Charakter prawny środków funduszu powoduje, że nie są one tożsame ze środkami własnymi pracodawcy. Rodzi to daleko idące konsekwencje, także z punktu widzenia dokonania pewnych operacji finansowych z wykorzystaniem środków własnych pracodawcy. Z przepisu art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji wynika, iż zobowiązanie do zapłaty sankcji powstaje z mocy prawa i wynika z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest ujawnienie niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji. Powód zaś nie wykazał, aby skutecznie wnioskował o inne świadczenia, w tym aby jego wnioski były kompletne i zgodne z regulacjami, które wprowadziła w tym wypadku strona pozwana. Uwzględnieniu nie podlegał także pierwszy z opisanych w uzasadnieniu wniosków o dofinansowane dojazdów do pracy, bowiem był on składany w czerwcu 2023 r., zaś powód ograniczył swoje żądanie do należności za sierpień i wrzesień 2023 r. w zakresie tej kategorii roszczeń. Odnośnie zaś wniosku dotyczącego dofinansowania leków z grudnia 2023 r., to ustalono finalnie po przesłuchaniu P. E., że spełniono to świadczenie w styczniu 2023 r., czemu powód nie zaprzeczył.
Reasumując należało uznać roszczenie powoda w zakresie wniosku z dnia 28 czerwca 2024 r. nr (...), co do kwoty 154,00 zł oraz wniosku z dnia 1 lipca 2024 r. nr (...), co do kwoty 200 zł, a w pozostałym zakresie powództwo oddalić, o czym Sąd orzekł w punkcie w III sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV sentencji wyroku, Sąd oparł na podstawie z art. 100 k.p.c. Roszczenia powoda w niniejszej sprawie opiewały na kwotę łączną 9 640,82 zł. Sąd uznał roszczenie powoda w kwocie 354,00 zł, jednakże wytoczone powództwo w zakresie odprawy emerytalnej też było zasadne. Biorąc pod uwagę powyższe ustalano, że powód wygrał postępowanie co do zasady w kwocie 4.654,00 zł, a więc w 48 %. Obrona strony pozwanej okazała się natomiast skuteczna w 52 %. Stosownie do art. 100 zd. pierwsze k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań poniesione przez strony koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc nie poniósł kosztów profesjonalnej reprezentacji. Strona pozwana z kolei była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wobec czego powód zobowiązany był zwrócić poniesione przez nią koszty zastępstwa procesowego. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym została ustalona na kwotę 702,00 zł na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W związku z tym, że strona pozwana wygrała proces w 52% powód winien zatem zwrócić stronie pozwanej kwotę 702,00 zł (1 350,00 zł x 52% = 702,00 zł).
O rygorze natychmiastowej wykonalności w punkcie V sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 477² § 1 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
W punkcie VI sentencji wyroku, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r., dalej zwanej u.k.s.c. w zw. z art. 100 k.p.c. w z w. z art. 13 ust. 1 pkt 5 u.k.s.c. nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240,00 zł tytułem części opłaty od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony z mocy ustawy (art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 35 pkt 1 ustawy) liczonej od części, w której uwzględniono powództwo tj. 500 zł x 48% = 240 zł.
W punkcie VII sentencji wyroku pozostałe koszty sądowe zaliczono na rachunek Skarbu Państwa na zasadzie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 35 pkt 1 u.k.s.c.

Źródło: https://apiorzeczenia.wroclaw.sa.gov.pl/ncourt-api/judgement/details?id=155025500002021_IV_P_000160_2025_Uz_2026-03-20_002

Dane osobowe: zanonimizowaneDodano: 10 maja 2026

Cytowane przepisy k.p.

Art. 92 §1

Art. 92 § 1. Za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek: 1) choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia – trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego – pracown