IV P 1533/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 29.12.2023 r. (data prezentaty Sądu – k. 3), którego braki uzupełniono pismem z dnia 2.05.2024 r. (data prezentaty Sądu – k. 15), powódka O. L. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) sp. z o.o. we P. na jej rzecz:

1)  kwoty 2300 zł tytułem wynagrodzenia za wrzesień, październik i listopad 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30.11.2023 r. do dnia zapłaty,

2)  kwoty 1833,33 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30.11.2023 r. do dnia zapłaty,

3)  kwoty 365,19 zł tytułem potrąconych a nie wpłaconych do (...) składek na (...),

4)  kosztów procesowych zgodnie z normami przepisanymi,

a także o wydanie świadectwa pracy.

W uzasadnieniu pozwu wskazała, że była zatrudniona u pozwanej w okresie od dnia 1 lutego 2023 r. do 30 listopada 2023 r., początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny, a następnie na czas określony do dnia 30 kwietnia 2025 r. Wyjaśniła, że w dniu 28 listopada 2023 r. doszło do zawarcia porozumienia, zgodnie z którym z dniem 30 listopada 2023 r. strony rozwiązały zawartą umowę o pracę. Zaznaczyła, że w maju 2023 r. pracowała w wymiarze ½ etatu, natomiast w okresie od czerwca do listopada 2023 r. w wymiarze ¼ etatu. Wskazała, że do dnia wniesienia pozwu pracodawca nie wypłacił jej całego należnego wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu za urlop, a także nie wydał jej świadectwa pracy. Wyjaśniła, że na dochodzona kwotę wynagrodzenia składają się kwoty: 1100 zł za październik 2023 r., 1100 zł za listopad 2023 r., 100 zł za wrzesień 2023 r., a w zakresie roszczenia o zapłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy żąda zapłaty za 70 godzin.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2024 r. (k. 39) Sąd ustanowił kuratora na rzecz strony pozwanej na podstawie art. 69 § 1 k.p.c. w zw. z art. 460 § 2 k.p.c. w związku z zachodzącymi w zarządzie pozwanej spółki brakami uniemożliwiającymi reprezentację strony pozwanej. Z informacji zamieszczonej w rejestrze KRS wynikało bowiem, że zarząd spółki nie został obsadzony.

W piśmie z dnia 3 stycznia 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 52) kurator pozwanej spółki zakwestionował wytoczone powództwo w całości i wniósł o przyznanie mu jako kuratorowi wynagrodzenia wg. norm przepisanych powiększonych o podatek VAT (23%).

W piśmie z dnia 23 stycznia 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 59) kurator pozwanej spółki podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że w przedłożonym przez powódkę porozumieniu o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia 28 listopada 2023 r. wskazano, że rozwiązuje się umowę zawartą dnia 1 czerwca 2023 r., a załączona do akt umowa jest z dnia 28 kwietnia 2023 r. W ocenie kuratora, wobec powyższego nie wiadomo za zakończenie jakiego stosunku pracy powódka domaga się świadectwa pracy, na podstawie jakiej umowy mogłoby być wypłacone wynagrodzenie oraz ekwiwalent za urlop i ze względu na te nieścisłości kurator nie jest w stanie bardziej merytorycznie ustosunkować się do twierdzeń pozwu. W ocenie kuratora przedłożone przez powódkę dokumenty nie dowodzą, że powódka umówiła się z pozwaną na wynagrodzenie miesięczne w wysokości 1.100 zł za październik i listopad 2023 r. Ponadto kurator zaznaczył, że powódka nie wyjaśniła, za jaki okres żąda ekwiwalentu za urlop, a jedynie wskazała, że żąda zapłaty w podanej kwocie za 70 godzin, co w ocenie kuratora nie jest wystarczające i roszczenie to nie może zostać uznane za udowodnione.

W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2025 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej – k. 66), powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz podtrzymała dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

O. L. (1) w okresie od 1.02.2023 r. do 30.11.2023 r. pozostawała zatrudniona w (...) sp. z o.o. we P. na podstawie umowy o pracę na stanowisku Specjalisty ds. Finansowo-Kadrowych.

(...) sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu instalacji elektrycznych.

Powódka pracowała w siedzibie spółki – przy ul. (...) we P..

W okresie od 01.02.2023 r. do 30.04.2023 r. powódka była zatrudniona u pozwanej w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę na okres próbny za wynagrodzeniem 5.500,00 zł brutto.

W dniu 28.04.2023 r. strony zawarły umowę o pracę na czas określony od 01.05.2023 r. do 30.04.2025 r. w wymiarze czasu pracy ½ etatu za wynagrodzeniem 2.874,92 zł brutto.

W dniu 1.06.2023 r. strony zawarły ustne porozumienie o zmianie warunków pracy w ten sposób, że od dnia 1 czerwca 2023 r. zmniejszono wymiar czasu pracy powódki na ¼ etatu, a jej wynagrodzenie określono na kwotę 1100 zł netto.

W dniu 28 listopada 2023 r. strony zawarły porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę z dniem 30 listopada 2023 r. Z dniem 30 listopada 2023 r. doszło do rozwiązania stosunku pracy zawartego między stronami.

W okresie od 01.05.2023 r. do 31.05.2023 r. powódka pozostawała zatrudniona w wymiarze ½ etatu, a od dnia 01.06.2023 r. do 30.11.2023 r. w wymiarze ¼ etatu.

Dowód:



umowa o pracę na okres próbny z dnia 01.02.2023 r., k. 4.



odpis pełny z rejestru KRS pozwanej, k. 32-34v.



umowa o pracę z dnia 28.04.2023 r., k. 5-6.



rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dnia 28.11.2023 r., k. 7.



potwierdzenie przelewu z dnia 27.10.2023 r., k. 17.



potwierdzenie przelewu z dnia 12.09.2023 r., k. 16.



przesłuchanie powódki O. L. (1) na rozprawie 25 marca 2026 r., protokół skrócony rozprawy, k. 89-89v.

Pracodawca nie wypłacił powódce całego należnego jej wynagrodzenia. Za wrzesień 2023 r. powódka otrzymała tylko 1000 zł, a w miesiącach październik i listopad 2023 r. w ogóle nie otrzymała wynagrodzenia.

Pracodawca nie wypłacił powódce także należnego jej ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 1833,00 zł netto. Spółka nie wydała powódce również świadectwa pracy.

Spółka ponadto wyrządziła powódce szkodę, potrącając jej z wynagrodzenia kwotę 365,19 zł tytułem składek na (...) i nie przekazując tej kwoty do instytucji finansowej.

Dowód:



przesłuchanie powódki O. L. (1) na rozprawie 25 marca 2026 r., protokół skrócony rozprawy, k. 89-89v.

Powódka wzywała pozwaną do zapłaty zaległych kwot wezwaniem z dnia 22.12.2023r., które pozostało bez odpowiedzi.

Dowód:



wezwanie do zapłaty z dnia 21.12.2023 r., k. 8.



potwierdzenie nadania przesyłki poleconej, k. 9.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej całości.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu.

Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł także na dowodzie z przesłuchania powódki O. L. (1). W ocenie Sądu wywód powódki był logiczny i spójny, a powódka w sposób spontaniczny odpowiadała na pytania Sądu. Ponadto, twierdzenia powódki korespondowały z przedłożonymi przez nią w sprawie dokumentami. W konsekwencji, Sąd uznał dowód z przesłuchania powódki za w pełni wiarygodny i uwzględnił go przy dokonywaniu ustaleń faktycznych.

W niniejszej sprawie powódka dochodziła od pozwanej spółki wydania świadectwa pracy oraz zapłaty na jej rzecz kwot 2300 zł tytułem zaległego wynagrodzenia i 1833,33 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30.11.2023 r. do dnia zapłaty, a także kwoty 365,19 zł tytułem potrąconych a nie wpłaconych przez pracodawcę do (...) składek na (...). Powódka wnosiła także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesowych wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pozwana wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W niniejszym postępowaniu bezsporne między stronami było jedynie to, że powódka pozostawała zatrudniona u strony pozwanej. Strona pozwana kwestionowała natomiast zasadność roszczeń dochodzonych przez powódkę, wskazując, że powódka nie udowodniła, że przysługują jej dochodzone roszczenia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do roszczenia powódki o zapłatę zaległego wynagrodzenia należy wskazać, że w art. 22 k.p. określono cechy stosunku pracy. Z przepisu tego wynika, że stosunek pracy jest więzią prawną łączącą pracownika z pracodawcą, w ramach której pracownik zobowiązuje się do wykonania na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy pracy określonego rodzaju, a pracodawca zobowiązuje do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zasadą jest zatem, że za wykonaną pracę pracownik nabywa umówione wynagrodzenie, jednak w przypadkach przewidzianych ustawą wynagrodzenie należy się także za czas niewykonywania pracy, np. za czas wykorzystywania przez pracownika urlopu wypoczynkowego czy za czas przestoju, gdy do wykonywania pracy, mimo gotowości pracownika, nie dochodzi z powodu przyczyn leżących po stronie pracodawcy.

Odpłatność jest przy tym cechą bezwzględną stosunku pracy. Jak wynika z art. 84 k.p. pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę. Nie są zatem dopuszczalne żadne czynności prawne, na skutek których pracownik zobowiązywał się do nieodpłatnego wykonania pracy lub zwalniałby pracodawcę z obowiązku zapłaty. Czynności takie byłby bezwzględnie nieważne na podstawie art. 58 k.c. w zw. z art. 300 k.p. w zw. art. 84 k.p.

Jak wynika natomiast z art. 85 § 1 k.p. wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Zgodnie natomiast z § 2 powyższego przepisu wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie za pracę. Prawidłowe wypłacenie wynagrodzenia za pracę oznacza jego wypłatę w pełnej przysługującej pracownikowi wysokości (zgodnie z przyjętym systemem mierników wartości pracy), w odpowiedniej formie (pieniężnej), przy dochowaniu przepisów o sposobie realizacji wypłaty (bezpośrednio do rąk pracownika lub za jego uprzednią zgodą albo gdy tak stanowi układ zbiorowy pracy – inna forma, np. przelew na konto bankowe) oraz zasad dopuszczalnych potrąceń (por. art. 87-91). Niedopełnienie obowiązku wypłacenia wynagrodzenia w terminie i w czasie określonym w regulaminie pracy lub w innych przepisach prawa pracy uzasadnia wystąpienie z roszczeniem o zapłatę należnego wynagrodzenia.

Zaznaczenia przy tym wymaga, iż w niniejszym postępowaniu – wbrew twierdzeniem pozwanej – nie było obowiązkiem powódki wykazanie, że pozwana nie rozliczyła się z zatrudnianymi przez siebie osobami, lecz to były pracodawca miał wykazać, że dopełnienie tego obowiązku (wyrok SN z 14.05.1999 r., I PKN 62/99, OSNP 2000, nr 15, poz. 579).

W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż to na pracodawcy ciąży obowiązek należytego wyliczenia i wypłacenia wynagrodzenia swojemu pracownikowi, w tym ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, a w razie procesu, to na nim spoczywa także obowiązek wykazania takiej wypłaty. W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (I PKN 71/00, OSNAPiUS 2002/10/231), Sąd Najwyższy stwierdził, że z obowiązku prowadzenia ewidencji czasu pracy wynikają konsekwencje w zakresie ciężaru dowodu (art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p.) polegające na tym, że to na pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia rzeczywistego czasu pracy pracownika. Także w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 1999 r. (I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000/14/535) Sąd Najwyższy wskazał, że brak dokumentacji wynikający z zaniechania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego z art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodu i przerzucenie go na osobę zaprzeczającą udokumentowanym faktom, z których strona procesowa wywodzi skutki prawne (por. też wyrok SA w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2003 r., III APa 40/02, OSA 2003/12/43). Warto dodać, że przytoczone tezy orzeczeń są wyrazem ogólniejszego stanowiska orzecznictwa sądowego, ukształtowanego na tle art. 6 k.c., zgodnie z którym w przypadkach, gdy jedna ze stron swoim postępowaniem uniemożliwia lub poważnie utrudnia wykazanie okoliczności przeciwnikowi, na którym spoczywał ciężar ich udowodnienia, wówczas na tę stronę przechodzi ciężar dowodu, co do tego, że okoliczności takie nie zachodziły (por. wyrok SN z dnia 3 marca 1971 r., II PR 453/70, Lex Polonica nr 1378555).

Podsumowując, co do zasady, ciężar dowodu, co do prawidłowego wypłacenia wynagrodzenia pracownikowi, dokonania wypłaty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, czy udzielenia urlopu wypoczynkowego spoczywa na pracodawcy (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.).

W niniejszej sprawie pozwana spółka nie przedłożyła w toku postępowania żadnych dokumentów, takich jak potwierdzenia przelewów, czy też pokwitowania przyjęcia gotówki, z których by wynikało, że doszło do wypłaty powódce spornego wynagrodzenia. Taktyka procesowa strony pozwanej opierała się jedynie na kwestionowaniu zasadności dochodzonych przez powódkę roszczeń powołując się na nieścisłość, mającą występować w przedłożonych przez powódkę dokumentach.

Pozwana wskazywała bowiem, że w porozumieniu o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia 28 listopada 2023 r. wskazano, że rozwiązuje się umowę zawartą dnia 1 czerwca 2023 r., a załączona do akt umowa jest z dnia 28 kwietnia 2023 r., co przesądzało jej zdaniem o tym, że nie wiadomo za zakończenie jakiego stosunku pracy powódka domaga się świadectwa pracy, na podstawie jakiej umowy miałoby być wypłacone powódce wynagrodzenie oraz ekwiwalent za urlop. Zdaniem pozwanej powódka nie udowodniła również, że strony umówiły się w ostatni okresie na wynagrodzenie w wysokości 1.100,00 zł, a także w jaki sposób wyliczyła ekwiwalent za urlop wypoczynkowym.

Powyższe stanowisko strony pozwanej Sąd uznał za nieuzasadnione. Powódka w toku postepowania wyjaśniła, że wskazanie w porozumieniu daty 1 czerwca 2023 r., zamiast daty 28 kwietnia 2023 r. wynikało z tego, że w dniu 1 czerwca 2023 r. strony zawarły ustne porozumienie o zmianie warunków umowy o pracę i to do tej daty odwołano się w treści porozumienia.

Ponadto, w ocenie Sądu powoływanie się przez stronę pozwaną na rozbieżność w dokumentach było nieracjonalne z punktu widzenia zakresu odpowiedzialność pozwanej. Gdyby bowiem przyjąć za twierdzeniami strony pozwanej, że w rzeczywistości nie doszło do zawarcia przez strony aneksu, to na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powódce należałoby się wynagrodzenie wynikające z wykonywania pracy w wymiarze ½ etatu, a więc wyższe niż to, którego powódka dochodziła, co mogłoby rodzić odpowiedzialność pozwanej w szerszym zakresie w przypadku ewentualnego rozszerzenia przez powódkę powództwa, niż miało to miejsce w tym postępowaniu.

Bezzasadne były także twierdzenia pozwanej, że powódka nie wykazała wysokości przysługującego jej wynagrodzenia. Powódka przedłożyła w toku postępowania potwierdzenia przelewów wynagrodzenia, z których wynikało, że od momentu zmniejszenia wymiaru etatu powódki do ¼ otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 1100 zł netto z tytułu umowy zawartej z pozwaną. Pozwana nie przedłożyła natomiast żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wysokość należnego powódce wynagradzania była inna.

Podobnie należało ocenić stanowisko pozwanej w zakresie niewykazania przez powódkę wysokość należnego jej ekwiwalentu za urlop. Powódka wytłumaczyła w trakcie przesłuchania, że wysokość ekwiwalentu obliczyła z uwzględnieniem jej stawki godzinowej wynikającej ze stawki przysługującej w ostatnim okresie zatrudnienia u pozwanej i wskazanej liczby godzin urlopu, natomiast pozwana nie wykazała, aby wyliczenia powódki były błędne.

W odniesieniu do roszczenia o naprawienie szkody powstałej w wyniku niedokonania przez stronę pozwaną wpłat na (...) (dalej: (...)) Sąd orzekł ze względu na to, że roszczenie to pozostawało w związku ze stosunkiem pracy (art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 192) podmiot zatrudniający jest zobowiązany do obliczania i przekazywania do wybranej instytucji finansowej wpłat finansowanych przez siebie, a także do obliczania i pobrania od uczestnika (...) i dokonania wpłat do wybranej instytucji finansowej wpłat finansowanych przez uczestnika (...). Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 4 wpłaty powinny być dokonywane w terminie do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane. Powołana wyżej ustawa nie przewiduje jednocześnie możliwości dokonywania zaległych wpłat, gdy podmiot zatrudniający nie dopełnił obowiązku ich uregulowania w przewidzianym prawem terminie. Art. 29 ust. 1 powołanej ustawy przewidziano jednak, że do wpłat dokonywanych do (...) w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

W konsekwencji, w sytuacji niedopełnienia przez pracodawcę obowiązku wpłaty na (...) pracownikowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie na gruncie przepisów kodeksu cywilnego, obejmujące wartości wpłat pracownika i pracodawcy, które nie zostały przekazane do instytucji finansowej, hipotetyczne zyski, które mogłyby zostać osiągnięte z nieprzekazanych wpłat, a nadto odsetki ustawowe za opóźnienie określone w art. 481 k.c.

W niniejszej sprawie strona pozwana poza tym, że wnosiła o oddalenie powództwa w całości, w żaden sposób nie odniosła się do powyższego roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z potrącenia, a niewpłacenia przez pracodawcę składek na (...).

W konsekwencji, opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym Sąd zasądził na rzecz powódki dochodzoną przez nią kwotę odszkodowania na podstawie art. 415 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

Nadmienić należy, że niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie miał fakt, że kurator strony pozwanej nie posiadał szczegółowej dokumentacji dotyczącej umowy o pracę zawartej z powódką należącej do pracodawcy, co znacznie ograniczało możliwości obrony strony pozwanej. Skutkiem powyższego, Sąd orzekając mógł oprzeć się w zasadzie jedynie na dokumentach przedłożonych przez powódkę oraz na przesłuchaniu samej powódki. Powyższe było jednak bezpośrednią konsekwencją braków zachodzących w zarządzie pozwanej spółki uniemożliwiających jej reprezentację. Obowiązek zapewnienia właściwej reprezentacji spoczywał jednak na pozwanej spółce, a skutkiem powyższego powinna liczyć się z konsekwencjami jego niedopełnienia. Z uwagi na powyższe, wyliczenia powódki Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia.

W konsekwencji powyższego, Sąd uznał roszczenia powódki za zasadne i w punkcie I. sentencji wyroku zasądził od pozwanej na rzecz powódki:



kwotę 1.200,00 zł netto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi począwszy od dnia 30.11.2023 r. do dnia zapłaty, tytułem wynagrodzenia za pracę za miesiące wrzesień i październik 2023 r.,



kwotę 2.933,33 zł netto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi począwszy od dnia 01.12.2023 r. do dnia zapłaty, tytułem wynagrodzenia za pracę za miesiąc listopad 2023 r. i ekwiwalentu pieniężnego za urlop,



kwotę 365,19 zł tytułem naprawienia szkody powstałej w wyniku niedokonania przez stronę pozwaną wpłat na (...).

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Zważywszy na to, że strony nie umówiły się w zawartych umowach o pracę na wypłatę wynagrodzenia w innym terminie, należy przyjąć, że wynagrodzenie powinno być wypłacane powódce w terminie ustawowym do 10. dnia następnego miesiąca za miesiąc przepracowany. Pracodawca popadł więc co do zasady w zwłokę z wypłatą wynagrodzenia w trakcie trwania stosunku pracy od 11. dnia następnego miesiąca i to od tej daty należały się powódce odsetki ustawowe za opóźnienie za miesiące wrzesień i październik 2023 r.

Odsetki od wynagrodzenia za miesiąc listopad 2023 r. oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop należały się jednak powódce dopiero od dnia 1 grudnia 2023 r. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Sądu Najwyższego „Z dniem rozwiązania stosunku pracy prawo pracownika do urlopu wypoczynkowego w naturze przekształca się w prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W tym też dniu rozpoczyna bieg termin przedawnienia roszczenia o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane w naturze, a nieprzedawnione urlopy wypoczynkowe” (wyrok SN z 29.03.2001 r., I PKN 336/00, OSNP 2003, nr 1, poz. 14.) Wobec rozwiązania stosunku pracy z dniem 30 listopada 2023 r. roszczenie o zapłatę ekwiwalentu stało się wymagalne z tym dniem, a od dnia 1.12.2023 r. pracodawca pozostawał w zwłoce uzasadniającą przyznanie powódce odsetek ustawowych za opóźnienie. Sąd stoi na stanowisku, że również w dniu 30 listopada 2023 r. pracodawca miał obowiązek rozliczyć się z powódką z zaległego wynagrodzenia za listopad 2023 r. Ustawodawca nie określił w przepisach k.p. terminu płatności wynagrodzenia w sytuacji, gdy dochodzi do rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron. To jednak z dniem rozwiązania stosunku pracy dochodzi do zerwania więzi prawnej łączącej pracodawcę i pracownika oraz aktualizuje się zobowiązuje do wzajemnego rozliczenia się. Ponadto, wynagrodzenie na podstawie przepisów prawa pracy należy się pracownikowi, a nie byłemu pracownikowi. Z uwagi na powyższe, Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanej odsetki ustawowego za opóźnienie od kwoty zaległego wynagrodzenia za miesiąc listopad 2023 r. od dnia 1.12.2023 r. do dnia zapłaty.

W zakresie więc żądania powódki o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty wynagrodzenia za listopad 2023 r. i ekwiwalent pieniężny za urlop od dnia 30.11.2023 r. do dnia zapłaty, Sąd oddalił powództwo w zakresie w jakim powódka wnosiła o zasądzenie odsetek od wyżej wymienionych należności od 30.11.2023 r. do 1.12.2023 r., o czym orzekł w kolejnym punkcie III. sentencji wyroku. Na marginesie tylko stwierdzić należy, iż strona pozwana nie odniosła się do kwestii daty, od której to powódka domagała się zasądzenia odsetek.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd nakazał stronie pozwanej (...) Sp. z o.o. we P., aby wydała powódce O. L. (2) świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie powódki u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas określony w okresie od dnia 1 lutego 2023 roku do dnia 30 listopada 2023 roku w tym: od dnia 01.02.2023 r. do dnia 30.04.2023 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, od dnia 01.05.2023 r. do dnia 31.05.2023 r. w wymiarze ½ etatu oraz od dnia 01.06.2023 r. do 30.11.2023 r. w wymiarze ¼ etatu - na stanowisku Specjalisty ds. Finansowo-Kadrowych, a także, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za porozumieniem stron (art. 30 § 1 pkt 1 k.p.). Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 k.p. w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. W niniejszym postępowaniu Sąd ustalił, że pracodawca nie wydał powódce świadectwa pracy, w związku z czym orzekł, jak w punkcie II. sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w punkcie IV. sentencji wyroku znajduje podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym, strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W myśl art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie kosztami postępowania poniesionymi przez powódkę - która proces wygrała niemal w całości - były koszty wynagrodzenia pełnomocnika ją reprezentującego, które zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych wynosiły 915,00 (675 + 240) zł. Podstawę orzeczenia o odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego stanowił natomiast art. 98 § 1 ¹ k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W punkcie kolejnym sentencji wyroku Sąd ustalił wynagrodzenie kuratora procesowego strony pozwanej w osobie J. D. na kwotę 450,18 zł (w tym należny podatek VAT w stawce 23%, w kwocie 84,18 zł) i nakazał tymczasowe wypłacenie wynagrodzenia kuratora ze środków Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu . Wynagrodzenie kuratora Sąd ustalił w oparciu o § 1 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, zgodnie z którym wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych, nie mniej niż 60 zł. Należne kuratorowi wynagrodzenie wynosiło więc 450,18 zł, w tym należny podatek VAT w stawce 23% w kwocie 84,18 zł (40% x 915 zł). Kurator złożył bowiem w toku postępowania oświadczenie o byciu podatnikiem VAT.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie VI. sentencji wyroku znajduje oparcie w art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W toku postępowania powódka była zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od pozwu oraz od ponoszenia wydatków na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Żądanie pozwu niemal w całości podlegało uwzględnieniu, w związku z czym nie budzi wątpliwości, iż pozwana jest stroną, która - w rozumieniu art. 98 k.p.c. - proces przegrała, co winno uzasadniać obciążenie jej kosztami postępowania w zakresie kosztów sądowych. Z tego względu Sąd nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 880,18 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, na które składała się opłata od pozwu, ustalona na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ww. ustawy w kwocie 430 zł oraz koszty wynagrodzenia kuratora procesowego pozwanej w kwocie 450,18 zł.

W ostatnim punkcie sentencji wyroku Sąd nadał wyrokowi w punkcie I. nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1100 zł. Zgodnie bowiem z art. 477 ² § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z poczynionych przez Sąd ustaleń wynikało, że wynagrodzenie powódki wynosiło 1100 zł miesięcznie, zatem Sąd był uprawniony nadać rygor natychmiastowej wykonalności do tej kwoty.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.