VI P 82/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 01 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska - Kasa

po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2025 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa S. F.

przeciwko K. Z. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. Z.

o wynagrodzenie za pracę , odprawę pieniężną

1.  zasądza od pozwanego K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. Z. na rzecz powoda S. F. kwotę 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od:

a.  4.000 zł od dnia 10 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty;

b.  4.000 zł od dnia 10 lutego 2020 r. do dnia zapłaty;

c.  4.000 zł zł od dnia 10 marca 2020 r. do dnia zapłaty;

2.  umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. Z. na rzecz powoda S. F. kwotę 2.700,00 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  nie obciąża powoda S. F. kosztami postępowania w zakresie umorzonego postępowania;

5.  nakazuje pobrać od pozwanego K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. Z. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. kwotę 750,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem opłaty od pozwu, której powód S. F. nie miał obowiązku uiścić;

6.  nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.000 zł (słownie: cztery tysiące złotych 00/100).

Sygn. akt VI P 82/22

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 3 stycznia 2022 r. (data prezentaty) powód S. F. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego K. Z. kwoty 12000 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę oraz kwoty 8000 zł brutto tytułem odprawy należnej w związku z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu. Z treści pozwu wynika, iż pozwany, pomimo licznych próśb oraz upomnień do dnia wniesienia pozwu nie wypłacił powodowi wynagrodzenia za pracę za okres od grudnia 2019 r. do lutego 2020 r.

(pozew: k. 1-2)

Nakazem zapłaty z dnia 14 stycznia 2022 r. Sąd nakazał, aby pozwany K. Z. zapłacił na rzecz powoda S. F. kwotę 12.000 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kwotę 8.000 zł tytułem odprawy pieniężnej.

(nakaz zapłaty: k. 12)

Pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 14 stycznia 2022 r. i wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu oraz wydanie postanowienia o stwierdzeniu utraty mocy przez nakaz zapłaty z dnia 14 stycznia 2022 r. Strona pozwana przyjęła stanowisko, w myśl którego wynagrodzenie za miesiące wskazane w pozwie zostało wypłacone powodowi w formie gotówkowej, stwierdzając jednocześnie, iż nie były sporządzane listy płac, a wynagrodzenie nie było przekazywane pracownikom za pokwitowaniem odbioru.

(sprzeciw od nakazu zapłaty: k. 15-21)

Postanowieniem z dnia 2 marca 2022 r. Sąd stwierdził, iż nakaz zapłaty z dnia 14 stycznia 2021 r. utracił moc z uwagi na skuteczne złożenie sprzeciwu przez pozwanego K. Z..

(postanowienie: k. 41)

W toku procesu pozwany uznał roszczenie powoda o wypłatę kwoty 8000 zł brutto tytułem odprawy pieniężnej i wypłacił mu należną kwotę. Strona powodowa cofnęła powództwo w zakresie odprawy podczas rozprawy w dniu 11 stycznia 2024 r.

(potwierdzenie przelewu: k. 156, protokół rozprawy z dnia 11 stycznia 2024 r. – k. 229v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniony w (...) K. Z. od dnia 16 stycznia 2017 r. na podstawie umowy o pracę z dnia 16 stycznia 2017 r., początkowo na czas określony do dnia 15 lipca 2017 r. na stanowisku kucharza w pełnym wymiarze czasu pracy. Treść stosunku pracy była modyfikowana aneksami do umowy o pracę. Aneksem z dnia 16 lipca 2017 r. strony ustaliły, iż powód jest zatrudniony na czas nieokreślony.

(umowa o pracę oraz aneksy: k. 7-10)

Miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło kwotę 4000 zł brutto.

(zaświadczenie: k. 22)

Wynagrodzenie za pracę za marzec 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r. oraz czerwiec 2020 r. powód otrzymał przelewem na konto.

(potwierdzenia przelewów: k. 29-32, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v)

Powód złożył skargę do Państwowej Inspekcji Pracy, która potwierdziła, iż były pracodawca powoda nie dysponuje potwierdzeniem wypłaty wynagrodzenia za pracę za

grudzień 2019 r., styczeń 2020 r. oraz luty 2020 r.

(pismo z Państwowej Inspekcji Pracy: k. 3-4)

U pozwanego istniały listy płac i były okazywane pracownikom na ich wniosek.

(zeznania świadka A. F.: k. 117-118, zeznania świadka R. L.: k. 131, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v)

Do pierwszych miesięcy trwania pandemii koronawirusa w 2020 r. wynagrodzenie u pozwanego było wypłacane pracownikom w formie gotówkowej, do rąk własnych.

(zeznania świadka R. U.: k. 98-99, zeznania świadka T. S.: k. 105, zeznania świadka E. K.: k. 112, zeznania świadka A. F.: k. 117-118, zeznania świadka S. V.: k. 150, zeznania świadka J. S.: k. 177-180 oraz k. 184-185, zeznania świadka M. N.: k. 188, 193, zeznania świadka L. Z.: k. 212, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v)

Pieniądze były wypłacane przez dyrektor hotelu, A. F., która otrzymywała środki na wypłaty od właściciela firmy, jego żony lub córki. Od grudnia 2019 r. obowiązki w zakresie wypłacania wynagrodzenia pracowników przejęła córka pozwanego.

(zeznania świadka A. F.: k. 117-118, zeznania świadka S. V.: k. 150, zeznania świadka J. S.: k. 177-180 oraz k. 184-185, zeznania świadka M. N.: k. 188, 193)

Odbiór wynagrodzenia był co do zasady kwitowany przez pracowników, a związana z tym dokumentacja przekazywana przez osobę dokonującą wypłaty do przełożonych.

(zeznania świadka R. U.: k. 98-99, zeznania świadka E. K.: k. 112, zeznania świadka A. F.: k. 117-118, zeznania świadka R. L.: k. 131, zeznania świadka S. V.: k. 150, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v))

Pozwany nie wypłacił wynagrodzenia za pracę za miesiące grudzień 2019 r., styczeń 2020 r., oraz luty 2020 r. powodowi. Zalegał także z wynagrodzeniem za pracę części innych pracowników, którzy złożyli następnie skargi do Państwowej Inspekcji pracy oraz pozwy do sądu.

(zeznania świadka A. F.: k. 117-118, zeznania świadka S. V.: k. 150, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v)

Oświadczeniem z dnia 28 kwietnia 2020 r. pozwany rozwiązał umowę o pracę z dnia 16 stycznia 2017 r. zawartą z S. F. z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano likwidację stanowiska pracy powoda w związku z zamknięciem Hotelu (...) oraz Restauracji (...).

(oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę: k. 6)

Powód po rozwiązaniu stosunku pracy upominał się drogą mailową oraz sms-ową o zaległe wynagrodzenie oraz odprawę. Zgłaszał także problem z terminowością wynagrodzenia do dyrektor hotelu.

(wydruki wiadomości: k. 222-223, zeznania powoda S. F.: k. 229v-230v)

Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka E. K., świadka S. V. oraz świadka A. F.. Za wiarygodne Sąd uznał także korelujące z nimi zeznania powoda S. F.. Sad dał także wiarę zeznaniom świadków R. L. i L. Z., mając jednocześnie na uwadze, iż nie w całości miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zeznania R. U. oraz T. S. zostały uwzględnione w części. Choć Sąd nie zanegował wiarygodności zeznań świadków, z których wynika, iż przez okres ich pracy u pozwanego wynagrodzenie było im wypłacane terminowo, nie mogło to wpłynąć na ocenę kwestii wypłaty wynagrodzenia powoda w spornym okresie. Świadek R. U. zeznał także, że on nie kwitował odbioru wynagrodzenie, jednocześnie wskazał, iż nie ma wiedzy co do tego, czy powód kwitował odbiór wynagrodzenia własnoręcznym podpisem. Świadek stwierdził nadto, że gdy wypłacał wynagrodzenie pracownikom budowlanym jako kierownik budowy, kwitowali oni odbiór wynagrodzenia.

Zeznania świadka J. S., córki pozwanego, Sąd uwzględnił w części. Nie zostały uznane za wiarygodne zeznania świadka, z których wynikało, iż nie były kwitowane wynagrodzenia na liście płac, a także, że nie zdarzyła się sytuacja, by pracownik nie otrzymał wynagrodzenia. Sąd zwrócił uwagę także na sprzeczność między zeznaniami córki pozwanego a samym pozwanym, który wskazał, iż córka dysponowała pokwitowaniem odbioru wynagrodzenia przez powoda, ale je zgubiła i nie wie, gdzie się znajduje. Z tych samych względów niewiarygodne były zeznania świadka M. N., których Sąd nie uwzględnił w zakresie twierdzeń świadka o braku kwitowania przez pracowników odbioru wynagrodzenia, jeżeli było ono odbierane od właściciela K. Z. bądź jego córki. Sąd nie dał także wiary temu, iż świadek była obecna przy wypłacie wynagrodzenia powodowi za sporne okresy, gdyż postępowanie dowodowe nie wykazało, aby wypłata nastąpiła.

Zeznania pozwanego K. Z. nie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne, gdyż nie korelowały ze zgromadzonym materiałem dowodowym, oraz nie były poparte jakąkolwiek dokumentacją, z której wynikałaby wypłata wynagrodzenia za sporny okres.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy powodowi zostało wypłacone wynagrodzenie za pracę za miesiące: grudzień 2019 r., styczeń 2020 r., oraz luty 2020 r. Strona pozwana nie kwestionowała tego, iż powód był jej pracownikiem i świadczył na jej rzecz pracę w spornym okresie w pełnym wymiarze czasu pracy, przyjęła jednak stanowisko, w myśl którego wynagrodzenie zostało wypłacone powodowi w gotówce.

Zgodnie z art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy, pracodawca jest zobowiązany do terminowego i prawidłowego wypłacania wynagrodzenia pracownikowi, w tym także innych świadczeń przysługujących z tytułu stosunku pracy, takich jak diety czy dodatki określone w układach zbiorowych pracy oraz regulaminach wynagradzania. Regulacja ta ma charakter ochronny, gdyż wynagrodzenie za pracę stanowi zazwyczaj podstawowe źródło utrzymania pracownika i jego rodziny. Minimalne terminy wypłaty wynagrodzenia określa art. 85 k.p., natomiast szczegółowe ustalenia dotyczące miejsca, czasu oraz częstotliwości wypłat winny być określone w regulaminie pracy, zgodnie z art. 104 ¹ pkt 5 k.p. Prawidłowe spełnienie obowiązku wypłaty wynagrodzenia obejmuje nie tylko przekazanie należnej kwoty, ale także zachowanie formy pieniężnej, przestrzeganie zasad dopuszczalnych potrąceń oraz prowadzenie wymaganej dokumentacji płacowej. W szczególności pracodawca, zgodnie z § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 894 ze zm.), prowadzi dla każdego pracownika oddzielną ewidencję czasu pracy obejmującą m.in. godziny pracy w poszczególnych dobach, godziny nadliczbowe, pracę w niedziele i święta, urlopy, zwolnienia od pracy oraz inne usprawiedliwione i nieusprawiedliwione nieobecności. Ponadto, pracodawca prowadzi imienną listę wypłat wynagrodzenia oraz innych świadczeń związanych z pracą. Zasadniczym wnioskiem płynącym z powyższych przepisów jest to, że to na pracodawcy spoczywa ciężar prawidłowego wypłacenia wynagrodzenia, a w przypadku sporu sądowego – również obowiązek wykazania, że wypłata nastąpiła zgodnie z przepisami prawa pracy (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.; por. wyrok SN z 14 maja 1999 r., I PKN 62/99, wyrok SN z 20 listopada 2007 r., II PK 81/07). Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje, że niewywiązywanie się przez pracodawcę z obowiązku prowadzenia dokumentacji ewidencyjnej skutkuje przesunięciem ciężaru dowodu na niego. Brak prowadzenia dokumentacji wynikający z zaniechania ze strony pracodawcy powoduje przesunięcie ciężaru dowodu na osobę kwestionującą fakty prawnie istotne dla sprawy (por. wyrok SN z 5 maja 1999 r., I PKN 665/98, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 10 kwietnia 2003 r., III Apa 40/02). Orzecznictwo to jest wyrazem ogólnej zasady wynikającej z art. 6 k.c., zgodnie z którą strona, której działanie lub zaniechanie uniemożliwia drugiej stronie wykazanie okoliczności, na której ciążył ciężar dowodu, sama przejmuje obowiązek wykazania, że te okoliczności nie zaistniały (por. wyrok SN z 3 marca 1971 r., II PR 453/70, Lex Polonica nr 1378555).

W konsekwencji należy przyjąć, że w sporach dotyczących zapłaty wynagrodzenia brak dokumentacji płacowej obciąża pracodawcę i nie może działać na niekorzyść pracownika. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż pomiędzy stronami bezsporne było istnienie stosunku pracy w spornym okresie, jak również wysokość należnego powodowi wynagrodzenia. Jedyną okolicznością wymagającą rozstrzygnięcia było ustalenie, czy pozwany wykonał obowiązek wypłaty wynagrodzenia Już na tym etapie wskazać należy, iż pozwany, podnosząc zarzut spełnienia świadczenia, przyjął na siebie ciężar wykazania tej okoliczności, zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Obowiązek ten nabiera szczególnego znaczenia w realiach niniejszej sprawy, w której wypłata wynagrodzenia – według twierdzeń pozwanego – miała następować w formie gotówkowej, a zatem w sposób wymagający szczególnej staranności w zakresie dokumentowania. Stwierdzić należy, że pozwany nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów umożliwiających ustalenie, iż wynagrodzenie zostało powodowi faktycznie wypłacone. Nie przedłożono w szczególności list płac, pokwitowań odbioru wynagrodzenia, imiennych kart wynagrodzeń czy jakichkolwiek innych dowodów, które pozwalałyby na indywidualizację rzekomych wypłat na rzecz powoda co do ich wysokości oraz daty. Taki stan rzeczy pozostaje w oczywistej sprzeczności z obowiązkami pracodawcy wynikającymi zarówno z kodeksu pracy oraz przepisów wykonawczych, dotyczących prowadzenia dokumentacji pracowniczej. Co istotne, pozwany w toku postępowania prezentował niespójne i wewnętrznie sprzeczne stanowisko co do istnienia dokumentacji płacowej. Z jednej strony, w treści sprzeciwu do nakazu zapłaty strona pozwana twierdziła iż nie istniała praktyka przyjmowania pokwitowań odbioru wypłaconego w gotówce wynagrodzenia za pracę, z drugiej natomiast – pozwany K. Z. twierdził, że potwierdzenie wypłaty wynagrodzenia powodowi za sporny okres istniało, lecz zostało zagubione przez osobę działającą w jego imieniu, w tym przypadku córkę pozwanego. Sprzeczności te nie tylko podważają wiarygodność twierdzeń pozwanego, lecz również jednoznacznie wskazują, iż brak dowodów wypłaty wynagrodzenia jest konsekwencją zaniedbań pracodawcy, za które nie może ponosić negatywnych skutków pracownik. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera utrwalona w orzecznictwie zasada, zgodnie z którą brak dokumentacji, do prowadzenia której zobowiązany jest pracodawca, skutkuje obciążeniem go negatywnymi konsekwencjami dowodowymi. Pozwany nie tylko nie wykazał faktu wypłaty wynagrodzenia, lecz również nie przedstawił żadnych przekonujących wyjaśnień, które mogłyby usprawiedliwiać brak stosownej dokumentacji. Na marginesie zwrócić należy uwagę, iż większość dopuszczonych w sprawie świadków wskazywała, iż kwitowała odbiór wynagrodzenia, co było zbieżne ze stanowiskiem w tym zakresie przyjętym przez powoda. Reasumując, obowiązek wykazania zapłaty wynagrodzenia przez pracodawcę nie został wykonany, w związku z czym zasadne było zasądzenie na rzecz powoda dochodzonych przez niego kwot.

Co do argumentacji pozwanego zmierzającej do wykazania spełnienia świadczenia stwierdzić należy, iż nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy na próbę zastąpienia dowodu wypłaty wynagrodzenia dowodami o zupełnie innym charakterze. Pozwany powoływał się na fakt zgłoszenia powoda do ubezpieczeń społecznych oraz opłacenia składek ZUS. Obowiązki publicznoprawne pracodawcy wobec organów państwowych istnieją niezależnie od wykonania zobowiązań wobec pracownika w zakresie jego wynagrodzenia. Opłacenie składek i podatków nie stanowi dowodu zapłaty wynagrodzenia i nie może prowadzić do domniemania, że świadczenie to zostało spełnione. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w praktyce do umożliwienia obejścia podstawowego obowiązku pracodawcy, jakim jest zapłata wynagrodzenia za wykonaną pracę poprzez jedynie opłacenie stosownych składek, a następnie oparcie się na tej okoliczności jako czyniącej udowodnienie wypłaty wynagrodzenia pracownikowi zbędnym. Nieprzekonujące były również twierdzenia pozwanego dotyczące jego sytuacji finansowej, popierane wyciągami z rachunków bankowych. Okoliczność ta pozostaje nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem ani dobra, ani zła kondycja finansowa pracodawcy nie ma wpływu na istnienie i wymagalność roszczenia pracownika o wynagrodzenie. Przedstawione wyciągi bankowe nie pozwalają na ustalenie, aby jakiekolwiek środki zostały wypłacone powodowi, nie wskazują bowiem ani adresata rzekomych wypłat, ani ich tytułu. Na ich podstawie stwierdzić można jedynie, iż pozwany w spornym okresie dysponował środkami, aby wypłacić wynagrodzenie powodowi, czego jednak nie wykazał. Analogicznie ocenić należało dowody wypłat gotówkowych przedłożone przez pozwanego. Dokumenty te nie zawierają żadnych danych pozwalających na powiązanie ich z osobą powoda ani z tytułem wynagrodzenia za pracę. Stanowią one jedynie dowód tego, że pracodawca w danym czasie dokonywał wypłat gotówki z rachunku bankowego, jednak nie sposób określić, na co następnie przeznaczył te środki. Bezpodstawnym nadużyciem byłoby przyjęcie domniemania, iż część tych środków została wypłacona powodowi tytułem wynagrodzenia za pracę, gdyż jak wcześniej wskazał Sąd, żaden element zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tej okoliczności. Za chybiony należało uznać także argument pozwanego, w myśl którego sam fakt dalszego świadczenia pracy przez powoda mimo braku wypłaty wynagrodzenia podważa wiarygodność jego roszczeń. Argument ten abstrahuje od realiów stosunków pracowniczych oraz tego, iż z doświadczenia życiowego wynika, iż pracownicy często tolerują opóźnienia w wypłacie wynagrodzenia, kierując się obawą przed utratą zatrudnienia lub nadzieją na poprawę sytuacji pracodawcy. Należy mieć na uwadze, iż sporny okres miał miejsce podczas początku pandemii koronawirusa, która miała dalece destruktywny wpływ na rynek pracy oraz możliwość zmiany pracy. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż pozwany nie wykazał spełnienia świadczenia w postaci zapłaty wynagrodzenia za sporne okresy. Brak dokumentacji płacowej, sprzeczności w stanowisku pozwanego, zeznania świadków oraz ustalenia organu kontrolnego wzajemnie się uzupełniają i wykluczają możliwość przyjęcia, że wynagrodzenie zostało powodowi wypłacone. W konsekwencji argumentacja pozwanego nie mogła odnieść zamierzonego skutku i nie była w stanie podważyć zasadności dochodzonego przez powoda roszczenia. Sąd zasądził zatem na rzecz powoda kwotę 12.000 zł brutto tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę za miesiące grudzień 2019 r., styczeń 2020 r. oraz luty 2020 r.

W toku postępowania pozwany uznał roszczenie powoda o wypłatę kwoty 8.000 zł brutto tytułem odprawy pieniężnej i wypłacił ją powodowi. W związku z tym powód wycofał powództwo w tym zakresie podczas rozprawy w dniu 11 stycznia 2024 r. Mając na uwadze dokonanie spełnienia świadczenia przez pozwanego oraz cofnięcie roszczenia przez powoda, Sąd umorzył postępowanie co do żądania odprawy pieniężnej.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od pozwanego K. Z. jako strony przegrywającej na rzecz powoda S. F. kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c., zasądzając je w wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4000 zł, tj. do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda, na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c..

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.