I PKN 74/99
Sprawa dotyczyła radcy prawnego zatrudnionego u pracodawcy, który domagał się wyrównania wynagrodzenia do poziomu przewidzianego dla stanowiska głównego specjalisty. Sąd Najwyższy uznał, że art. 22 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ma charakter gwarancyjny i nie może być wykładany zawężająco. Jeżeli u pracodawcy w przepisach płacowych istnieje stanowisko głównego specjalisty, to wynagrodzenie radcy prawnego nie może być niższe od wynagrodzenia przypisanego temu stanowisku. W takiej sytuacji nie ma potrzeby badania „równorzędności” innych stanowisk ani porównywania zakresu obowiązków. SN wskazał też, że sąd apelacyjny błędnie zaakceptował ustalenie, iż stanowiska głównego mechanika i głównego elektryka są stanowiskami głównych specjalistów, bez odpowiedniej podstawy dowodowej. Kasacja została uwzględniona, zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
- ·gwarancyjny charakter art. 22 ust. 1 ustawy o radcach prawnych
- ·zasada, że wynagrodzenie radcy prawnego nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska głównego specjalisty, gdy takie stanowisko istnieje u pracodawcy
- ·błędna ocena dowodów i ustaleń co do istnienia stanowisk równorzędnych
- ·związanie sądu apelacyjnego wykładnią prawa z wcześniejszego wyroku (art. 386 § 6 KPC)