uzasadnienie twierdzenia, iż w konkretnym przypadku – mimo istniejących unormowań szczegółowych – domaganie się przywrócenia do pracy (a nawet także odszkodowania) jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, musi być szczególnie przekonujące i jednoznaczne; w szczególności nie może się opierać jedynie na założeniu, że skoro działacz związkowy dopuścił się czynu wskazanego w art. 52 KP, to nie może zostać przywrócony do pracy, a do tego w gruncie rzeczy sprowadzają się wywody kasacji. W świetle tych analiz zarówno postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 32 ustawy o związkach zawodowych w związku z art. 8 KP, jak i zarzut naruszenia art. 4771 § 2 KPC w związku z art. 8 KP, są bezpodstawne.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 52 KP. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przyjął bowiem, że powodowi nie można przypisać umyślności w naru- szeniu ciążących na nim obowiązków pracowniczych. Dopuścił jednakże przy tym możliwość zakwalifikowania zachowania się powoda jako ciężkiego naruszenia pods- tawowych obowiązków pracowniczych, lecz słusznie jednocześnie przyjął, iż w usta- lonym stanie faktycznym nie stanowi to wystarczającej podstawy do odmowy jego żądaniu przywrócenia do pracy przy zastosowaniu art. 4771 KPC. Ustalenia Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pozostają ponadto w wyraźnej sprzeczności z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że Sąd ten uznał, iż zachowanie powoda było nie- zawinione, skoro Sąd ten wykluczył tylko winę umyślną, a jednocześnie dopuścił możliwość zakwalifikowania jego czynu jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Również zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC jest nie- trafny, gdyż połączony został on „z bezpodstawnym przyjęciem, że naruszenie przez powoda obowiązków pracowniczych było przez niego niezawinione”. Ocena, o której mowa w art. 233 § 1 KPC, dotyczy wiarygodności i mocy dowodów, a więc odnosi się do sfery ustaleń natury faktycznej, natomiast stwierdzenie, iż zachowanie powoda było zawinione, bądź też tej właściwości nie miało, polega na dokonaniu kwalifikacji prawnej faktów (okoliczności) wcześniej ustalonych, a nie ustalaniu samych faktów, a ściślej biorąc, kwestii dotyczących ich dowodzenia. Ocena przewidziana w art. 233 § 1 KPC, dotyczy wiarygodności oraz mocy dowodów i nie może być mylona – jak czyni się to w kasacji – z kwalifikowaniem ustalonych faktów zgodnie z istniejącą siatką pojęć prawnych.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy, uwzględniając art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji wyroku.
========================================