Kodex AI

I PKN 124/99

Wygrał powód
SN16 czerwca 1999·sentence
Wypowiedzenie / zwolnienieZwiązki zawodowePrzywrócenie do pracyInne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy oddalił kasację pracodawcy i utrzymał wyrok przywracający pracownika do pracy. Spór dotyczył rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 KP) wobec działacza związkowego, bez wymaganej zgody organizacji związkowej. SN uznał, że ochrona z art. 32 ustawy o związkach zawodowych obejmuje także przypadki ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, a więc również rozwiązanie dyscyplinarne. Sam fakt, że pracownik dopuścił się czynu z art. 52 KP, nie wystarcza do odmowy przywrócenia do pracy na podstawie art. 8 KP; zastosowanie tej klauzuli wymaga wyjątkowo przekonujących okoliczności. SN wskazał też, że przy roszczeniach z art. 56 KP zakres oceny sądu jest ograniczony przez art. 45 § 2 i 3 KP, a w tej sprawie nie zachodziły podstawy do zastąpienia przywrócenia odszkodowaniem. Ostatecznie SN potwierdził, że ochrona związkowa działa także wobec zawinionych naruszeń, jeśli pracodawca nie dochował wymaganej procedury.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Zakres ochrony działacza związkowego z art. 32 ustawy o związkach zawodowych także przy rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia z art. 52 KP
  • ·Możliwość odmowy przywrócenia do pracy na podstawie art. 8 KP mimo naruszenia obowiązków pracowniczych
  • ·Relacja między art. 56 KP, art. 45 § 2-3 KP i roszczeniem o przywrócenie do pracy
  • ·Znaczenie braku zgody organizacji związkowej na rozwiązanie stosunku pracy
  • ·Ocena zawinienia i ciężkości naruszenia obowiązków pracowniczych w kontekście kasacji
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie twierdzenia, iż w konkretnym przypadku – mimo istniejących unormowań szczegółowych – domaganie się przywrócenia do pracy (a nawet także odszkodowania) jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, musi być szczególnie przekonujące i jednoznaczne; w szczególności nie może się opierać jedynie na założeniu, że skoro działacz związkowy dopuścił się czynu wskazanego w art. 52 KP, to nie może zostać przywrócony do pracy, a do tego w gruncie rzeczy sprowadzają się wywody kasacji. W świetle tych analiz zarówno postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 32 ustawy o związkach zawodowych w związku z art. 8 KP, jak i zarzut naruszenia art. 4771 § 2 KPC w związku z art. 8 KP, są bezpodstawne. 5 Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 52 KP. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przyjął bowiem, że powodowi nie można przypisać umyślności w naru- szeniu ciążących na nim obowiązków pracowniczych. Dopuścił jednakże przy tym możliwość zakwalifikowania zachowania się powoda jako ciężkiego naruszenia pods- tawowych obowiązków pracowniczych, lecz słusznie jednocześnie przyjął, iż w usta- lonym stanie faktycznym nie stanowi to wystarczającej podstawy do odmowy jego żądaniu przywrócenia do pracy przy zastosowaniu art. 4771 KPC. Ustalenia Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pozostają ponadto w wyraźnej sprzeczności z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że Sąd ten uznał, iż zachowanie powoda było nie- zawinione, skoro Sąd ten wykluczył tylko winę umyślną, a jednocześnie dopuścił możliwość zakwalifikowania jego czynu jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Również zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC jest nie- trafny, gdyż połączony został on „z bezpodstawnym przyjęciem, że naruszenie przez powoda obowiązków pracowniczych było przez niego niezawinione”. Ocena, o której mowa w art. 233 § 1 KPC, dotyczy wiarygodności i mocy dowodów, a więc odnosi się do sfery ustaleń natury faktycznej, natomiast stwierdzenie, iż zachowanie powoda było zawinione, bądź też tej właściwości nie miało, polega na dokonaniu kwalifikacji prawnej faktów (okoliczności) wcześniej ustalonych, a nie ustalaniu samych faktów, a ściślej biorąc, kwestii dotyczących ich dowodzenia. Ocena przewidziana w art. 233 § 1 KPC, dotyczy wiarygodności oraz mocy dowodów i nie może być mylona – jak czyni się to w kasacji – z kwalifikowaniem ustalonych faktów zgodnie z istniejącą siatką pojęć prawnych. Z powyższych względów Sąd Najwyższy, uwzględniając art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026