II UKN 662/98

Wyrok z dnia 26 maja 1999 r. II UKN 662/98 Mianowany pracownik samorządowy, któremu przez okres 6 miesięcy wypłacano wynagrodzenie po rozwiązaniu stosunku pracy, nie ma prawa do zasiłku chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy powstała w okresie wypła- cania tego wynagrodzenia, lecz po upływie miesiąca (lub trzech miesięcy w zależności od rodzaju choroby) od ustania stosunku pracy. Przewodniczący: SSN Roman Kuczyński, Sędziowie: SN Maria Tyszel, SA Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 26 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Zbigniewa P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o zasiłek chorobowy, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyj- nego w Łodzi z dnia 7 lipca 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 18 listopada 1997 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w Ł. stwierdził brak prawa wnioskodawcy Zbigniewa P. do zasiłku chorobowego za okres od 30 lipca 1997 r. do 17 listopada 1997 r. i nadal, wobec powstania niezdolno- ści do pracy po upływie miesiąca od ustania zatrudnienia. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca zarzucił, że niezdolność do pracy powstała w okresie pobierania wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, który to okres jest równoznaczny z zatrudnieniem. Wyrokiem z dnia 27 lutego 1998 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że wnioskodawca był pracowni- kiem Urzędu Miasta w Ł. od 10 lipca 1989 r. do 31 stycznia 1997 r., a rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z przyczyn określonych w art.10 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 23 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 21 poz. 124 ze zm.). W 2 okresie od 1 lutego do 31 lipca 1997 r. pobierał wynagrodzenie na podstawie art.10 ust.3 tej ustawy. Niezdolność do pracy powstała po upływie miesiąca od ustania sto- sunku pracy, zatem wnioskodawca nie zachował prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30 poz.143 ze zm.). Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 7 lipca 1998 r. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że okres, za który pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie po upływie okresu wy- powiedzenia, nie jest okresem zatrudnienia. Sąd powołał się na uchwałę Sądu Naj- wyższego z dnia 9 lipca 1992 r. I PZP 36/92 (OSN 1992 nr 10, poz. 182), w której zaprezentowano stanowisko, że uznanie takiego okresu za okres zatrudnienia uza- leżnione jest od spełnienia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia spo- łecznego w razie choroby i macierzyństwa ogranicza prawo osoby pobierającej zasi- łek dla bezrobotnych nawet w sytuacji powstania niezdolności do pracy w okresie wskazanym w art. 6 ust. 1.Tym bardziej dotyczy to sytuacji, gdy niezdolność do pracy powstała po tym okresie. Prawo do zasiłku chorobowego powstaje tylko w sytuacjach ściśle określonych i nie może być rozszerzane na inne przypadki. Od tego wyroku wniósł kasację wnioskodawca i wskazał następujące podsta- wy kasacyjne: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. polegającą na uznaniu, że do okresu pracy wyma- ganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych nie zalicza się okresu, za który pracownik otrzymał wynagrodzenia na podstawie art. 10 ust.3 ustawy z dnia 23 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 21 poz.124 ze zm.), 2) naruszenie prawa procesowego – art. 385 KPC przez nieuzasadnione oddalenie apelacji. W uzasadnieniu kasacji wskazano, że bezsporny jest fakt, iż niezdolność do pracy wnioskodawcy nie powstała w okresie zatrudnienia, ani też w okresie , o któ- rym mowa w art.6 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia spo- łecznego w razie choroby i macierzyństwa. Niezdolność do pracy powstała w ostat- nim dniu sześciomiesięcznego okresu, w którym wnioskodawca otrzymywał wyna- grodzenie. Sąd Apelacyjny niewłaściwie zinterpretował przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 3 powołanej ustawy, gdyż należało oprzeć się na uchwale Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1992 r. i uznać okres pobierania wynagrodzenia za okres zatrudnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 ze zm.) zasiłek cho- robowy przysługuje pracownikowi, który stał się niezdolny do pracy z powodu choro- by w czasie zatrudnienia. Warunkiem przyznania zasiłku chorobowego z mocy tego przepisu jest powstanie niezdolności do pracy w okresie od nawiązania stosunku pracy do jego ustania. Przepis art. 6 ust. 1 uprawnia do zasiłku chorobowego osoby, których niezdolność do pracy powstała po ustaniu zatrudnienia w ciągu trzech mie- sięcy lub w ciągu jednego miesiąca w zależności od rodzaju choroby. Wnioskodawca stwierdza w kasacji, że jego niezdolność do pracy nie pows- tała w żadnym z tych okresów. Przyznając, że nie spełnia warunków określonych w tych przepisach, wnioskodawca nie wskazuje przepisu, na podstawie którego świad- czenie powinno być przyznane. Powołuje się jedynie na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1992 r. I PZP 36/92. W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził, że okres, w czasie którego mianowa- ny pracownik samorządowy otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 21, poz. 124 ze zm.), podlega zaliczeniu do okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, jeżeli pracownik ten spełnia wa- runki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uchwała ta nie ma żadnego odniesienia do świadczeń pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa. Dotyczy ona jednego z warunków, od których uzależnione jest prawo i wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Przedmiotem rozważań była kwestia, czy okres pobie- rania wynagrodzenia przez mianowanego pracownika samorządowego, po rozwią- zaniu z nim stosunku pracy, może być traktowany jako okres czasowego pozostawa- nia bez pracy z powodu niemożności jej otrzymania, który to okres uwzględniany jest przy ustalaniu prawa do świadczeń emerytalno-rentowych i ich wysokości. Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa nie uzależnia prawa do zasiłku chorobowego od posiadania 4 określonego okresu zatrudnienia. Warunkiem przyznania tego prawa jest powstanie niezdolności do pracy w okresie zatrudnienia lub w określonym czasie po ustaniu zatrudnienia. Wnioskodawca nie przeczy, że warunku tego nie spełnia. Sąd Apelacyjny uznał, że żądanie wnioskodawcy pozbawione jest podstawy prawnej, a wnioskodawca w kasacji takiej podstawy nie wskazał. Bezzasadny zatem okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia prawa pro- cesowego. Z tych przyczyn kasacja jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 39312 KPC. ========================================