Kodex AI

I PKN 486/98

Wygrał pozwany
SN4 grudnia 1998·sentence
Inne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła roszczenia pracodawców o zapłatę przeciwko byłemu pracownikowi – kierownikowi budowy na kontrakcie zagranicznym. Sąd ustalił, że pozwany dysponował powierzonym mu mieniem i środkami pieniężnymi, a po zakończeniu pracy nie rozliczył się prawidłowo z części kwot, co spowodowało szkodę po stronie powodów. Sąd I instancji zasądził od pozwanego odszkodowanie, a sąd II instancji utrzymał wyrok, wskazując na odpowiedzialność za mienie powierzone oraz możliwość kwalifikacji zachowania jako umyślnego wyrządzenia szkody. W kasacji pozwany zarzucał m.in. naruszenie art. 6 KC oraz brak zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie karne dotyczące jednego z dokumentów. Sąd Najwyższy oddalił kasację, uznając, że ciężar dowodu nie został przerzucony na pozwanego, a zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 KPC ma charakter fakultatywny i wymaga wykazania istotnego wpływu postępowania karnego na wynik sprawy, czego pozwany nie wykazał.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·odpowiedzialność pracownika za szkodę wyrządzoną pracodawcy w związku z rozliczeniem powierzonych środków pieniężnych
  • ·fakultatywny charakter zawieszenia postępowania cywilnego z powodu toczącego się postępowania karnego
  • ·wymóg wykazania istotnego wpływu naruszenia przepisów procesowych na wynik sprawy w kasacji
  • ·rozróżnienie między odpowiedzialnością z art. 124 KP a odpowiedzialnością kontraktową/cywilną
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem. Na przesyłce tej bowiem pracownik poczty stwierdził, że nie może jej doręczyć z powodu zamkniętego mieszkania, lecz nie umieścił na niej adnotacji o dacie jej złożenia do urzędu pocztowego, jak również nie umieścił odcisku datownika. Ponadto reklamacja powyższej przesyłki ([...] z dnia 1 lipca 1998 r.) również nie zos- tała załatwiona w sposób prawidłowy. Tak więc odrzucenie kasacji z powodu jej spóźnienia nastąpiło z naruszeniem przepisów § 10 ust. 2 i § 14 ust. 2 rozporządze- nia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 1970 r. w sprawie doręczania pism sądowych przez pocztę (Dz.U. Nr 31, poz. 266) oraz z naruszeniem art. 133 § 1 KPC. Przytaczając powyższe zarzuty powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia stwierdzając, że termin do wniesienia kasacji rozpoczął swój bieg 20 sierpnia 1998 r., natomiast kasację nadała w urzędzie pocztowym 26 sierpnia 1998 r. W piśmie z dnia 23 listopada 1998 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego dnia 27 listopada 1998 r., powódka cofnęła zażalenie oraz kasację wniesione przez jej pełnomocnika i oświadczyła, że „zrzeka się dalszego prowadzenia tej sprawy”. 6 W tym stanie rzeczy, z mocy art. 469 KPC (stosowanego a contrario) oraz art. 386 § 3 KPC w związku z art. 391 KPC, do których stosowania odsyła art. 39319 KPC, Sąd Najwyższy umorzył postępowanie wywołane złożeniem przez powódkę zażalenia. W stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza zaś ze względu na to, że rozwią- zanie z powódką stosunku pracy nastąpiło z uwagi na jej niezdolność do pracy wskutek choroby trwającą dłużej niż okres pobierania zasiłku chorobowego, a także ze względu na to, że zakład pracy zatrudnił ją - po rozwiązaniu umowy o pracę - na okres 3 miesięcy w celu uzupełnienia stażu pracy niezbędnego do nabycia upraw- nień do renty inwalidzkiej, Sąd Najwyższy uznał, że cofnięcie środka odwoławczego w postaci zażalenia było dopuszczalne. Nie można bowiem uznać, że czynność ta naruszała „słuszny interes pracownika” - jak stanowi art. 469 KPC - skoro powódka nie odzyskała zdolności do pracy i nie mogła być zatrudniona. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że stosownie do art. 53 § 5 KP powódka ma prawo żądać ponow- nego zatrudnienia jej przez stronę pozwaną w razie spełnienia się warunków okreś- lonych w tym przepisie. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026