I PKN 79/98

uzasadnienie (art. 393 3 KPC). To zaś oznacza, że zasadniczo dla Sądu Najwyższe- go miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Usta- lenia faktyczne mogą być podważane jedynie w sposób pośredni przez wykazanie, iż doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które każe zasadnie wątpić w ich prawidłowość. Wprawdzie w kasacji postawiony został zarzut narusze- nia przepisów postępowania (art. 233 § 1 KPC w związku z art. 328 § 2 KPC), ale łączy się on z twierdzeniem, iż w sprawie nie został przeprowadzony dowód, którego przeprowadzenia domagał się pozwany. Nie wiadomo natomiast na jakiej podstawie prawnej kasacja neguje ustalenie Sądu Apelacyjnego dotyczące uregulowania w powodowym zakładzie pracy kwestii zasad rozliczania zaliczek. Nie wskazuje się w niej jaki (jakie) konkretny przepis procesowy został przez ten Sąd naruszony przy dokonywaniu tego ustalenia. W jej uzasadnieniu podnosi się w związku z tym pewne okoliczności faktyczne, ale nie mogą być one wzięte pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym, gdyż stwierdzenia w zaskarżonym wyroku są odmienne, a sposób ich ustalenia nie jest w sensie procesowym kwestionowany (nie stawia się zarzutu, iż zostały dokonane z naruszeniem konkretnego przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 393 1 pkt 2 KPC). Ponadto jeżeli mieć na uwadze, że według ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku, zachowanie pozwa- nego w zakresie sprawowania pieczy nad powierzonymi mu pieniędzmi wykazywało cechy lekkomyślności, to trudno jednocześnie przyjąć, iż szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych w rozumieniu art. 124 § 3 KP. W istocie bowiem z ustaleń tych wynika nie tylko to, iż brak jest okoliczności wyłączających odpowiedzialność za szkodę, ale że pozytywnie stwierdzone zostało, iż jego zawinione zachowanie było zasadniczą przyczyną powstałej szkody. Inaczej mówiąc pozwany nie tylko nie wy- 5 kazał, iż szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych, ale to jemu udowodnio- no, że jest sprawcą szkody, którą spowodował swoim zawinionym zachowaniem się. Wysokość szkody wyrządzonej przez pozwanego została ustalona na pods- tawie opinii biegłego. W ocenie Sądu Apelacyjnego do opinii tej pozwany „nie wniósł faktycznie żadnych zastrzeżeń”, a jednocześnie Sąd ten nie znalazł przesłanek do zakwestionowania zawartych w niej twierdzeń. W tym stanie rzeczy nie można przy- jąć, że dokonując oceny wiarygodności i mocy dowodów, Sąd ten nie uczynił tego na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału i tym samym wykroczył poza granice sędziowskiej swobody oceny materiału dowodowego wyznaczone przez art. 233 § 1 KPC. Nie bez znaczenia jest tu przy tym to, że w razie powierzenia pracownikowi mienia z obowiązkiem wyliczenia się stwierdzenie szkody następuje w sposób do pewnego stopnia uproszczony, a mianowicie przez wykazanie, iż z mienia tego pracownik w całości lub w pewnej części się nie wyliczył. Na pracowniku spoczywa obowiązek troski o to, by z tego mienia, które zostało mu powierzone, mógł się wyliczyć, a jeżeli z tego obowiązku się nie wywiązuje, to negatywne skutki jakie stąd wynikają muszą obciążać jego, a nie pracodawcę. Skoro pozwany zasadniczo nie kwestionował opinii biegłego, to nieuzasad- niony jest zarzut kasacji dotyczący nieprzeprowadzenia zawnioskowanych przez niego dowodów. Ponadto stawiając ten zarzut twierdzi się, iż skutkiem tego doszło do naruszenia art. 233 § 1 KP w związku z art. 328 § 2 KPC. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowo- dów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia ze- branego materiału, zaś z drugiego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawie- rać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla któ- rych innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawnych. Żaden z tych prze- pisów nie został naruszony w zaskarżonym wyroku. Ocena wiarygodności i mocy dowodów mieściła się - według Sądu Najwyższego - w ramach swobody sędziows- kiego osądu. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił w szczególności, że oparł się na opinii biegłego, której ustalenia „faktyczne” nie były podważane przez pozwanego i tym samym wskazał przesłanki oceny jej wiarygodności. Ponadto w myśl art. 233 § 1 KPC podstawą oceny wskazanej w tym przepisie jest materiał ze- 6 brany w sprawie, a więc bez uwzględnienia tych środków dowodowych, które zostały zgłoszone przez stronę i pominięte przez sąd (art. 217 § 2 KPC). W tym stanie rze- czy nie można przyjąć, iż przepis ten został naruszony wskutek pominięcia przez Sąd drugiej instancji określonego środka dowodowego, a w konsekwencji brak jest zgodności między wskazaną w kasacji jej podstawą (art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 KPC) oraz jej uzasadnieniem. To zaś oznacza, iż zarzut pominięcia zgłoszonego dowodu już tylko z tego powodu nie może zostać uwzględniony. Zaznaczyć należy, że w uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił dlaczego zakres w jakim prze- prowadził postępowanie dowodowe (przejął ustalenia Sądu pierwszej instancji) uznał za wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym spełnił on wynikające z art. 328 § 2 KPC wymaganie dotyczące wskazania przyczyn odmowy „mocy dowodowej” środkom dowodowym zgłoszonym przez pozwanego. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 12 KPC orzekł jak w sentencji. ========================================