I PKN 453/98

Wyrok z dnia 24 listopada 1998 r. I PKN 453/98 Niepowołanie w kasacji zarzutu naruszenia art. 45 § 1 KP powoduje, iż Sąd Najwyższy nie ocenia zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Adam Józefowicz, Walerian Sanetra. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 1998 r. sprawy z po- wództwa Stefana S. przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu „H.” - Halinie N. S.T.C. w E. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 10 lutego 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Powód Stefan S. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu „H.” - Halinie N. S.T.C. w E. o przywrócenie do pracy wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 10 lutego 1998 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono apelację po- woda od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo. W kasacji za- rzucono naruszenie art. 233 § 1 KPC polegające na daniu wiary świadkowi zeznają- cemu, iż nieobecność powoda w pracy dnia 20 marca 1997 r. była nieusprawiedli- wiona. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 30 KP, albowiem - zdaniem wno- szącego kasację - wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest uzasadniona. 2 Co do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC należy stwierdzić, iż nie wykazano w kasacji - mimo że tak w niej stwierdzono - iż Sądy orzekające w sprawie dokonały dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Według tego przepisu sąd ocenia wia- rygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechs- tronnego rozważenia zebranego materiału. Obowiązek ten został spełniony przez Sądy obu instancji, które szczegółowo rozważyły materiał dowodowy i trafnie przyję- ły, iż nieobecność powoda w pracy w dniu 20 marca 1997 r. była nieusprawiedliwio- na. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 30 KP trzeba stwierdzić, iż: - nie wskazano w kasacji, który z paragrafów tego artykułu miałby być naru- szony. Jest to wystarczająca przesłanka do nieuwzględnienia tego zarzutu ze względu na niewskazanie podstawy kasacyjnej, wbrew wymaganiom z art. 3933 KPC; - po wtóre - jeżeli wnoszącemu kasację chodzi o przepis § 4 (nakazujący po- dać przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę), to jest niewątpliwe, iż przepis ten nie został naruszony. Strona pozwana w piśmie wypowiadającym wskazała, iż przyczy- nami podjęcia tej czynności jest zaniżanie wagi (ze szkodą dla strony pozwanej) oraz nieusprawiedliwiona nieobecność dnia 20 marca 1997 r. Sądy pierwszą z tych przy- czyn uznały za nieudowodnioną. Jednakże należy podzielić ich pogląd, że jedno- dniowa nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy jest przyczyną uzasadniającą wy- powiedzenie umowy o pracę. Nadto należy wyraźnie stwierdzić, że kasacja kwestio- nująca zasadność wypowiedzenia umowy o pracę, w której nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 45 § 1 KP, nie może być uwzględniona. Ten to bowiem przepis wprowadza wymóg zasadności wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nie określony. Natomiast powołany w kasacji art. 30 KP reguluje w § 4 jedynie formalny wymóg podania przyczyny w piśmie wypowiadającym umowę o pracę. Sąd Najwyż- szy rozpoznaje zaś kasację we wskazanych w niej granicach, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 39311 KPC). Granice kasacji wyzna- czają jej podstawy (przepisy prawa naruszone zdaniem wnoszącego ją) oraz uza- sadnienie. Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji. ========================================