Kodex AI

I PKN 431/98

Wygrał pozwany
SN10 listopada 1998·sentence
Wypowiedzenie / zwolnieniePrzywrócenie do pracyInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła pracownicy zatrudnionej na czas określony, która po ujawnieniu niedoboru w znaczkach pocztowych i rozmowie z syndykiem złożyła pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron. Po kilku dniach próbowała cofnąć to oświadczenie, twierdząc, że działała pod presją psychiczną i w błędzie co do skutków rozwiązania stosunku pracy, zwłaszcza w kontekście ciąży i prawa do świadczeń. Domagała się ustalenia, że stosunek pracy trwał do dnia porodu, sprostowania świadectwa pracy oraz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Sądy obu instancji, a następnie Sąd Najwyższy, uznały, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy nie było dotknięte wadą w rozumieniu art. 84 KC ani przymusem z art. 87 KC. Podkreślono, że pracownica wiedziała, jakie są konsekwencje porozumienia stron, a nawet jeśli nie znała wszystkich skutków, nie wykazano błędu wywołanego przez pracodawcę. W konsekwencji nie mogła skutecznie powołać się na ochronę z art. 177 § 3 KP dotyczącą kobiet w ciąży. Kasacja została oddalona.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·czy rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron było skuteczne mimo ciąży pracownicy
  • ·czy pracownica mogła uchylić się od skutków oświadczenia woli z powodu błędu lub presji psychicznej
  • ·czy ochrona z art. 177 § 3 KP ma zastosowanie po dobrowolnym rozwiązaniu stosunku pracy
  • ·czy brak wad oświadczenia woli wyłącza możliwość podważenia porozumienia stron
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem. Ponieważ w kasacji brak jest zarzutu, iż przy rozstrzyganiu sprawy doszło do naruszenia prawa procesowego (a tylko na tej drodze w sposób pośredni mogą być podważane ustalenia natury faktycznej), wobec tego twierdzenia powódki kwestionujące ustalenia faktyczne, na których zostało oparte zaskarżone rozstrzyg- nięcie, nie mogą przy rozstrzyganiu o zasadności kasacji, być wzięte przez Sąd Naj- wyższy pod uwagę. W szczególności dotyczy to tej części wywodów (uzasadnienia kasacji), w której podnosi się, że w „ocenie Sądu drugiej instancji powódka nie mogła znajdować się pod wpływem błędu, albowiem wcześniej już urodziła dziecko i znała zakres świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Oceny tej nie można uznać za trafną w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd Wojewódzki pominął bowiem te zeznania powódki, gdzie wyjaśniła, iż wyrażając zgodę na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron liczyła na to, że świadczenia z ubezpiecze- nia społecznego z tytułu ciąży i macierzyństwa będą wypłacane przez Zakład Ubez- pieczeń Społecznych. Z tego przekonania została wyprowadzona dopiero przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych”. Ustalenie przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest rzeczywiście odmienne od tego, co twierdzi się w kasacji, a mianowicie, iż powódka nie zdawała sobie sprawy, iż występując z pismem o rozwiązanie umowy o pracę w drodze porozumienia stron nie otrzyma zasiłku macierzyńskiego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jest to przy tym ustalenie (ocena) dotyczące faktu (stanu wiedzy i świadomości powódki w chwili składania oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron) a nie prawa. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane przez powódkę zgodnie z zasadami obowiązującymi w postępo- waniu kasacyjnym, a w związku z tym jej twierdzenie, iż nie odpowiada ono prawdzie - poza tym, iż jest gołosłowne - nie może z tego powodu, w pierwszej niejako kolejności, odnieść skutku w tym postępowaniu. Przyjmując, iż powódka zdawała sobie sprawę z tego, jakie są konsekwencje rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, nie może budzić wątpliwości 6 prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji, który uznał, iż w jej sytuacji przepisy art. 177 § 3 KP oraz art. 84 § 1 KC nie mogły zostać zastosowane. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 KPC - uzna- jąc, że kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw - orzekł jak w sentencji. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026