Kodex AI

I PZ 37/98

Wygrał pozwany
SN27 października 1998·
Inne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony pozwanej na postanowienie odrzucające kasację w sprawie o zapłatę. Pozwana twierdziła, że uzasadnienie postanowienia podpisał sędzia, który nie brał udziału w orzekaniu, oraz że kasacja powinna być dopuszczalna mimo niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż zaskarżone orzeczenie było merytorycznie błędne. SN ustalił, że na oryginale postanowienia podpisy złożył prawidłowy skład, a błąd dotyczył jedynie odpisu doręczonego stronie i miał charakter oczywistej pomyłki pisarskiej. Taki błąd w odpisie nie podlega sprostowaniu w trybie art. 350 KPC, bo nie dotyczy treści oryginału orzeczenia. SN uznał też, że ograniczenie dopuszczalności kasacji wynikające z art. 393 pkt 1 KPC obowiązuje niezależnie od zarzutów co do merytorycznej trafności wyroku. W konsekwencji zażalenie oddalono.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·czy oczywisty błąd pisarski w odpisie doręczonego orzeczenia podlega sprostowaniu na podstawie art. 350 KPC
  • ·czy wadliwy odpis orzeczenia może świadczyć o nieważności postępowania z powodu braku podpisu właściwego składu orzekającego
  • ·czy kasacja jest dopuszczalna w sprawie o świadczenie przy wartości przedmiotu zaskarżenia poniżej ustawowego progu
  • ·czy ograniczenia dopuszczalności kasacji można obejść przez zarzut błędnej wykładni prawa materialnego
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem tego orzeczenia zostało wymienione nazwisko sędziego, który nie brała udziału w orzekaniu. W wyniku tej oczywistej pomyłki pisarskiej strony otrzy- mały pierwotnie wadliwe odpisy postanowienia. Ponieważ błąd dotyczył wyłącznie odpisu orzeczenia, a nie jego oryginału, zarządzono ponowne doręczenie stronom prawidłowych odpisów wraz z wyjaśnieniem poprzedniej pomyłki pisarskiej. Przegląd akt sprawy potwierdził prawdziwość uzyskanego wyjaśnienia, że pomyłka pisarska w oznaczeniu nazwiska jednego z sędziów biorących udział w wydaniu zaskarżonego postanowienia nie wystąpiła na oryginale tego orzeczenia, a jedynie na jego odpi- sach, dlatego nie było potrzeby formalnego sprostowania błędu w trybie art. 350 KPC w związku z art. 361 KPC. W konsekwencji dokonanych ustaleń kasacyjny zarzut naruszenia art. 330 § 1 i 361 KPC okazał się nieuzasadniony. Oczywiście bezpodstawny był natomiast zarzut błędnej interpretacji art. 393 pkt 1 KPC w związku z art. 393 1 pkt 1 KPC, ponieważ w szczególności przepis prawa procesowego - art. 393 pkt 1 KPC, który nie przewiduje dopuszczalności wniesienia 3 kasacji w sprawach o świadczenie, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych, nie może być weryfikowany pod kątem wskazanej przez skarżącego podstawy kasacyjnej w postaci naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 393 1 pkt 1 KPC). Równocześnie z ko- deksowego ograniczenia dopuszczalności kasacji w sprawach o świadczenie wynika brak procesowych możliwości merytorycznego badania zaskarżonego orzeczenia w takiej sprawie, czego w istocie rzeczy bezzasadnie domagał się skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026