II UKN 240/98

Postanowienie z dnia 25 września 1998 r. II UKN 240/98 Emerytowany radca prawny może wnieść kasację, jeżeli wykaże, że nadal wykonuje ten zawód w kancelarii lub spółce, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. Nr 19, poz. 145 ze zm.). Przewodniczący SSN: Maria Tyszel (sprawozdawca), Sędziowie S.A.: Beata Gudowska, SN: Jerzy Kuźniar. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 września 1998 r. sprawy z wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego „A.” S.C. w K. przeciwko Zak- ładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w J. o ustalenie podlegania obowiąz- kowi ubezpieczenia społecznego pracowników, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 1998 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d r z u c i ć kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyro- kiem z dnia 16 stycznia 1998 r. [...], po rozpoznaniu apelacji Przedsiębiorstwa Pro- dukcyjno-Handlowo-Usługowego „A.” s.c. Zakładu Pracy Chronionej Ireneusza i Ma- riana W. w K. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecz- nych w Krośnie z dnia 6 października 1997 r. [...], oddalającego odwołanie wniosko- dawców od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w J. z dnia 30 sierpnia 1996 r. o ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego pracowników, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej żądania wyłączenia An- 2 drzeja P. z ubezpieczenia społecznego pracowników i w tym zakresie umorzył pos- tępowanie, a w pozostałym zakresie oddalił apelację. Kasację od tego wyroku w imieniu wnioskodawców wniósł radca prawny. Z pisma Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 3 kwietnia 1998 r., wynika, że radca ten od dnia 1 marca 1995 r. jest emerytem i nie powiadomił Izby o aktualnym wyko- nywaniu zawodu radcy prawnego (w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, Dz.U. Nr 19, poz. 145 ze zm.). Rozpoznając kasację Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje: Dopuszczalność środka odwoławczego, jakim jest kasacja jest uzależniona od spełnienia określonych wymogów formalnych. Jednym z nich jest tzw. przymus ad- wokacko-radcowski przewidziany w art. 393 2 KPC. Zgodnie z § 1 tego przepisu ka- sacja powinna być wniesiona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, chyba że stroną jest osoba wymieniona w § 2, tj. adwokat, sędzia, proku- rator, radca prawny lub notariusz względnie profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych polskich szkół wyższych. Przytoczony § 2 art. 393 2 KPC nie ma zastoso- wania w sprawie, a więc pełnomocnik wnoszący kasację musi spełniać warunki § 1 tego przepisu. Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. Nr 19, poz. 145 ze zm.) radca prawny może osobom fizycznym świadczyć pomoc prawną tylko w ramach wykonywania zawodu w kancelarii radcy prawnego lub w spółce jawnej lub cywilnej z wyłącznym udziałem radców prawnych lub radców prawnych i adwokatów, albo w spółce komandytowej, w której komple- mentariuszami są wyłącznie radcowie prawni lub radcowie prawni i adwokaci, przy czym wyłącznym przedmiotem działalności takich spółek jest świadczenie pomocy prawnej, bez jednoczesnego pozostawania w stosunku pracy. Radca prawny, wnoszący kasację w imieniu wnioskodawców nie wykazał, że będąc emerytem nadal wykonuje zawód radcy prawnego w kancelarii lub w spółce, o których mowa w przytoczonym przepisie, a więc nie jest osobą uprawnioną do wnie- sienia kasacji. Wobec powyższego, skoro kasacja została wniesiona przez osobę nieupraw- nioną, nie mogła być rozpoznana merytorycznie i z mocy art. 393 8 w związku z art. 393 5 KPC Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. ========================================