Uzasadnienie podstaw kasacji jest, mówiąc eufemistycznie, dalekie od precy- zji. Można się jednak domyślić przedmiotu zarzutów.
Art. 28 ustawy o kombatantach jest przepisem przejściowym, obowiązującym w niezmienionym brzmieniu od dnia wejścia w życie tejże ustawy, tj. od 1 stycznia 1991 r. Dotyczy on stosowania przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. do spraw wszczętych pod rządem ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów (Dz.U. Nr 16, poz. 122 ze zm.), a nie zakończonych do dnia 31 grudnia 1990 r. Rozpoznawana sprawa została wszczęta na gruncie przepi- sów ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. i w oparciu o nie rozstrzygnięta. Zarzut naru- szenia art. 28 ustawy o kombatantach jest więc oczywiście nieusprawiedliwiony. Art. 12 ust. 3 ustawy o kombatantach został zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 68, poz. 436) i wszedł w życie w nowym brzmieniu z dniem 31 lipca 1997 r. Janina K. złożyła wniosek o rentę inwalidy wojennego w dniu 30 września 1996 r. Rozpoznanie tego wniosku musiało nastąpić według przepisów obowiązujących w tym czasie. Wówczas powstanie inwalidztwa w związku z przymusowym pobytem lub deportacją w ZSRR, jeżeli nie wiązały się one równocześnie z pobytem w więzieniach, popraw- czych obozach pracy i poprawczych koloniach pracy podległych Głównemu Zarzą- dowi Obozów i Kolonii Poprawczych NKWD, nie stanowiło podstawy do przyznania renty z tego tytułu. Prawidłowo zatem Sąd drugiej instancji zastosował przy rozpoz- naniu apelacji przepisy stanowiące prawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Sądu pierwszej instancji oraz w decyzji organu rentowego.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 KPC, orzekł jak w sentencji.
========================================