II UKN 180/98

Wyrok z dnia 12 sierpnia 1998 r. II UKN 180/98 Warunkiem nabycia prawa do renty inwalidzkiej funkcjonariusza Policji jest nie tylko związek inwalidztwa ze służbą, lecz także powstanie inwalidztwa w okresie 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby (art. 19 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Dz.U. Nr 53, poz. 214). Przewodniczący SSN: Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: Teresa Romer, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 1998 r. sprawy z wniosku Lucjana S. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu - Ministerstwu Spraw Wew- nętrznych i Administracji w W. o rentę inwalidzką policyjną, na skutek kasacji wnios- kodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 25 listopada 1997 r. [...] I. o d d a l i ł kasację, II. zasądził od Lucjana S. na rzecz pełnomocnika organu rentowego kwotę 250 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 25 listopada 1997r. [...] oddalił apelację Lucjana S. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 9 czerwca 1997 r. [...]. Sąd pierwszej instancji ustalił, że Lucjan S. zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem 31 maja 1978 r. jest inwalidą III grupy od 1995 r. Rozpoznany u niego zespół [...] nie pozostaje w związku ze służbą. Ze względu na czas powstania inwalidztwa i brak jego związku ze służbą, Lucjan S. nie spełnia wa- 2 runków do przyznania policyjnej renty inwalidzkiej, określonych w art. 19 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Wię- ziennej oraz ich rodzin (Dz.U Nr 53, poz. 214), powoływanej dalej jako „ustawa zao- patrzeniowa”. Zarówno te ustalenia, jak też ich prawna ocena i kwalifikacja stały się podstawą rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Sądu drugiej instancji. Lucjan S. zaskarżył powyższy wyrok kasacją i wskazując jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego, a to art. 19 pkt 1 - 3 ustawy zaopatrzeniowej, wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej ins- tancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżący zakwestionował prawidłowość opinii biegłych w części określającej datę powstania jego inwalidztwa na 1995 r. Twierdził, że „Sąd wbrew ustaleniu, iż powód w trakcie służby w Policji cierpiał na gruźlicę, a w związku z tym był poddany opera- cji, usunięcia części płuca, bezpodstawnie przyjął, iż powód nie nabył prawa do renty inwalidzkiej”. Jego zdaniem opinia biegłych jest w tym zakresie niepełna. Biegli nie dokonali analizy rozpoznanych u niego schorzeń przebytych w czasie służby, nie stwierdzili jednoznacznie „czy gruźlica może być samodzielną podstawą przyznania renty inwalidzkiej”. W jego ocenie „oczywiste jest' iż tego typu schorzenie ogranicza sprawność organizmu człowieka i ogranicza jego możliwości zarobkowe”. W odpowiedzi na kasację organ rentowy wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Wywodził, że kasacja nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 393 3 KPC albowiem nie precyzuje i nie uzasadnia w sposób dostateczny podstaw kasacyjnych, a stopień jej ogólności „ nie pozwala na zbadanie prawdziwości zarzutów”. W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 19 ustawy zaopatrzeniowej, organ rentowy wskazał na jego bezzasadność w kontekście poczynionych przez Sądy ustaleń. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia o ograniczonym zakresie podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Zgodnie z art. 393 11 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w jej granicach. Ponieważ skarżący nie wskazuje jako podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, to ustalenia stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku należy uznać za niewadliwe. 3 Sąd ustalił, że Lucjan S. jest inwalidą III grupy od 1995 r., a inwalidztwo to, spowodowane zespołem [...], nie pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatels- kiej, z której został zwolniony w 1978 r. Przebyta gruźlica płuc - leczona operacyjnie resekcją II segmentu płata górnego lewego nie czyni wnioskodawcy inwalidą. Zgodnie z art. 19 ustawy zaopatrzeniowej, renta inwalidzka przysługuje funk- cjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu w czasie pełnienia służby albo w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem ura- zów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie, bądź w ciągu trzech lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wy- padku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Inwalidztwo Lucjana S. nie jest następstwem urazu doznanego w czasie pełnienia służby, choroby pows- tałej w tym czasie, wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, ani cho- roby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Poza wszystkim powstało po 17 latach od zwolnienia ze służby. Sąd drugiej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował powołany przepis. Kasacja Lucjana S. nie ma usprawiedliwionej podstawy. Z tego też względu Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 12 KPC, orzekł jak w sentencji. ========================================