II UKN 153/98

Wyrok z dnia 29 lipca 1998 r. II UKN 153/98 Warunkiem kontynuacji wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka, które ukończyło 16 lat, jest dalsza potrzeba stałej opieki polegającej na pielęg- nacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i re- habilitacyjnym ze strony innej osoby, stwierdzona orzeczeniem komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Barbara Wagner (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 1998 r. sprawy z wniosku Te- resy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o zasiłek pielęgnacyjny, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 18 listopada 1997 r. [...] o d d a l i ł k a s a c j ę. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 22 września 1997 r. [...], oddalił odwołanie Teresy K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B. odmawiającej przyznania zasiłku pielęgna- cyjnego na urodzonego 11 października 1980 r. syna - Emila. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że Emil K., u którego rozpoznano zespół złego wchłaniania i któremu do ukończenia 16 roku przysługiwał z tego tytułu zasiłek pie- lęgnacyjny, nie jest inwalidą i nie wymaga stałej opieki polegającej na pielęgnacji lub systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym. Nie zostały zatem spełnione warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia, okreś- 2 lone w art. 14 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyj- nych (Dz.U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17), powoływanej dalej jako „ustawa zasiłkowa”. Wnioskodawczyni zaskarżyła ten wyrok apelacją zarzucając, że syn od uro- dzenia przebywa na bardzo kosztownej diecie bezglutenowej i po wstrzymaniu zasił- ku pielęgnacyjnego nie wystarcza jej środków na utrzymanie dziecka. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 18 listopada 1997 r. [...] oddalił apelację. Sąd wywiódł, że wysokie koszty diety bezglutenowej nie są przesłanką nabycia (lub zachowania) prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Prawo do tego świadczenia uwarunkowane jest takim stanem zdrowia dziecka, z którego wynika konieczność stałej nad nim opieki ze strony osoby trzeciej. Przy stosowaniu diety pokarmowej Emil K. jest całkowicie sprawny. Teresa K. zaskarżyła ten wyrok kasacją i wskazując jako jej podstawę naru- szenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy zasiłkowej wniosła o jego zmianę i uwzględnienie wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia, o ograniczonym zakresie podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 393 11 KPC, jest związany jej podstawami. Skarżąca nie zarzuca wyrokującemu Sądowi uchybień proceduralnych. W takim przypadku ustalenia stanowiące faktyczną pods- tawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku muszą być uznane za nie- wadliwe. Kontroli kasacyjnej podlega w związku z tym jedynie prawidłowość kwalifi- kacji i oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej zasiłek pielęgnacyjny przysłu- guje dziecku w wieku powyżej 16 lat, jeżeli jest inwalidą II grupy, a inwalidztwo to powstało w wieku uprawniającym do zasiłku rodzinnego. Sąd ustalił, że Emil K. uro- dzony 11 października 1980 r. nie jest inwalidą II grupy. Powołany przepis nie może więc stanowić podstawy prawnej przyznania mu wnioskowanego świadczenia. Według art. 14 ust. 4 ustawy zasiłkowej zasiłek przysługujący dziecku w wieku do 16 lat wypłaca się po osiągnięciu tego wieku do czasu ukończenia nauki w szkole, w przypadku stwierdzenia przez komisję do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, że nadal odpowiada ono warunkom określonym w ust. 3 pkt 1, tj. wówczas, gdy ze względu na stan zdrowia wymaga ze strony innej osoby stałej opieki polegającej na 3 pielęgnacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i re- habilitacyjnym. Sąd ustalił, że syn wnioskodawczyni - uczeń III klasy Technikum Sa- mochodowego - nie wymaga opieki tego rodzaju. Zatem i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. nie może być podstawą prawną dla przyznania Emilowi K. zasiłku pielęgnacyjnego. W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd wyrokujący w sprawie w drugiej instancji jest bezzasadny. Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 12 KPC, orzekł jak w sentencji. ========================================