I PKN 250/98

Wyrok z dnia 22 lipca 1998 r. I PKN 250/98 Podstawy kasacji z art. 393 1 pkt 1 KPC nie usprawiedliwiają zarzuty do- tyczące ustalonego stanu faktycznego. Przewodniczący SSN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Sędziowie SN: Adam Józefowicz, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 1998 r. sprawy z powództwa Czesławy S. przeciwko Powszechnej Spółdzielni Spożywców „S.” w B. o przywróce- nie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 5 marca 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyro- kiem z dnia 5 marca 1998 r., oddalił apelację powódki Czesławy S. od oddalającego powództwo przeciwko Powszechnej Spółdzielni Spożywców „S.” w B. o przywrócenie do pracy wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd Wojewódzki - jak to wynika z uzasad- nienia powyższego wyroku - uznał, że bezzasadne były zarzuty apelacji jakoby Sąd Rejonowy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonał niewłaści- wej oceny materiału dowodowego. Wbrew tym zarzutom, Sąd Rejonowy na podsta- wie przeprowadzonych dowodów niewadliwie ustalił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla zasadniczej oceny, że pracodawca z uzasadnionych przyczyn wypowiedział powódce umowę o pracę i w związku z tym roszczenie pozwu nie ma podstawy prawnej w art. 45 § 1 KP. Podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę w świetle powyższego przepisu, dokonane przez Sąd pierwszej instancji, Sąd Woje- wódzki stwierdził, że wśród przyczyn wypowiedzenia znaczenie ma trwający półtora roku konflikt powódki z jej przełożoną w miejscu pracy, utrudniający funkcjonowanie 2 obsługiwanego przez powódkę stoiska handlowego. Jednakże sam ten konflikt nie stworzył bezpośredniej przyczyny wypowiedzenia powódce stosunku pracy. Istotniej- sze znaczenie miało tło konfliktu i jego następstwa. Ze względu bowiem na niewłaś- ciwą współpracę powódki z jej przełożoną stanowisko handlowe nie funkcjonowało jak należy, gdyż powódka będąc sprzedawcą nie informowała przełożonej o ewen- tualnych brakach w asortymencie towarów, wymogach i gustach klientów. Sąd Wo- jewódzki ponadto powołał się na wyjaśnienia Sądu Najwyższego zawarte w wyroku w sprawie I PRN 69/96, że zbytnia nerwowość i brak właściwego zainteresowania klientami nie spełnia przymiotów, które powinny cechować sprzedawcę. W tej sytua- cji wypowiedzenie umowy o pracę powódce należało uznać za skuteczne, gdyż było podyktowane obiektywnie uzasadnionym dążeniem pracodawcy do zapewnienia lepszej realizacji jego zadań. Kasacja powódki oparta została na podstawie z art. 393 1 pkt 1 KPC. Zarzuty zostały określone w ten sposób, że zaskarżony wyrok narusza art. 39 § 4 i art. 45 KP przez „błędną wykładnię, a mianowicie przyjęcie, że ustalone fakty stanowią uza- sadnioną przyczynę wypowiedzenia”. Wniosek kasacji dotyczył zmiany zaskarżone- go wyroku i przywrócenie powódki do pracy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach kasacji (art. 393 11 KPC) Sąd Najwyższy związany był niekwestionowaną w kasacji podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku. Podstawę tę - jak to wyżej przedstawiono - stanowi zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenie, że pracodawca z uzasadnionych przyczyn wypowiedział powódce umowę o pracę oraz ustalenia szczegółowe co do okoliczności i faktów, z których wynika przyjęta zasadność wypowiedzenia. Wszystkie te ustalenia nie mają - jak się sugeruje w kasacji - charakteru ogólnikowego, skoro dotyczą oceny konkretnych zachowań powódki w określonym czasie, w miejscu pracy i w odniesieniu do skonkretyzowanych warunków pracy, stosunków z przełożonym oraz interesów pra- codawcy. Na tle ustalonych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a następ- nie podzielonych przez Sąd Wojewódzki, „konkretnych” przyczyn uzasadniających wypowiedzenie powódce umowy o pracę, bezzasadna jest podstawa kasacji doty- cząca wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego (art. 30 § 4 i art. 45 KP). 3 Z uzasadnienia kasacji wynika bowiem, że jej zarzuty zupełnie pomijają podstawę faktyczną wyroku. Wnoszący kasację, z pominięciem ustaleń Sądu, przedstawił własną ocenę jednej z rozpatrzonych okoliczności, tj. że jego zdaniem, oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę jest nazbyt ogólnikowe i z tego zało- żenia wychodząc pośrednio wyrażał sugestię, jakoby Sąd wadliwie interpretował wskazane przepisy prawa materialnego, zakładając, że przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie powinny być odpowiednio „skonkretyzowane”. Taki zarzut kasacji nie ma żadnego oparcia w ustaleniach stanowiących postawę faktyczną i prawną zaskarżonego wyroku. Z powyższych przyczyn, skoro kasacja nie ma usprawiedliwionej podstawy, Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 393 12 KPC. ========================================