II UZ 57/98

Postanowienie z dnia 25 czerwca 1998 r. II UZ 57/98 Kasacja sporządzona samodzielnie przez wnioskodawcę, który nie po- siada kwalifikacji określonych w art. 393 2 § 2 KPC, podlega odrzuceniu nieza- leżnie od tego, że wnioskodawca złożył też wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 1998 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Alfreda L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu i zwrot zasiłku chorobowego, na skutek zażalenia wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 14 stycz- nia 1998 r. [...] i postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Rzeszowie z dnia 26 lutego 1998 r. [... p o s t a n o w i ł: 1. u c h y l i ć pkt II postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 26 lutego 1998 r. [...]; 2. o d d a l i ć zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjne- go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 1998 r. [...]; 3. zwrócić akta sprawy Sądowi Apelacyjnemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie celem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, złożonej w dniu 7 kwietnia 1998 r. przez pełnomocnika wniosko- dawcy. 2 U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie posta- nowieniem z dnia 14 stycznia 1998 r., odrzucił kasację Alfreda L. w sprawie przeciw- ko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu i zwrot zasiłku chorobowego. Zgodnie z art. 393 2 KPC Sąd uznał, że złożenie kasacji samodzielnie przez wnioskodawcę jest niedopusz- czalne, gdyż nie ma on kwalifikacji wymienionych w art. 393 2 § 2 KPC. Postanowieniem tego Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. został ustanowiony dla wnioskodawcy adwokat do wniesienia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 listopada 1997 r. i Sąd odrzucił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie z dnia 14 stycznia 1998 r. z uwagi na przekroczenie terminu z art. 394 § 2 KPC. Następnym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 1998 r. Sąd Apelacyjny odrzu- cił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. uznając, że od postanowienia tego, jako kończącego postępowanie, przysługiwała kasacja, a nie zażalenie. Równocześnie Sąd przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 stycznia 1998 r. w przedmiocie odrzucenia kasacji, gdyż wnioskodawca został mylnie poinformowany przez Sąd o prawie wniesienia kasacji w terminie miesięcznym, podczas gdy pouczenie powinno dotyczyć zażalenia. Wnioskodawca wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 stycznia i 26 lutego 1998 r. oraz kasację od wyroku tego Sądu z dnia 14 listopada 1997 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji. Sad Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 1998 r. nie jest zasadne, bowiem kasacja podlegała odrzuceniu, ponieważ nie została wniesiona przez osobę wymienioną w art. 393 2 KPC. Nie stanowi również uchybienia Sądu Apelacyjnego wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wnioskodawca złożył też wnio- sek o ustanowienie dla niego adwokata z urzędu. Zasadnie natomiast zarzucił wnioskodawca, że nie było podstaw do odrzuce- nia w pkt I postanowienia Sądu z dnia 26 lutego 1998 r. zażalenia wnioskodawcy od 3 postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 14 stycznia 1998 r. w przedmiocie uchy- bienia terminu, skoro otrzymał w tym zakresie mylną informację. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego, wy- rażony w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 1997 r., I PZ 28/97 (OSNAPiUS 1998 nr 12, poz. 364), że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji, odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji, jest niedopuszczalne i nie może być rozpoznane jako kasacja. Jednakże w rozpoznawanej sprawie doszło do mylne- go poinformowania wnioskodawcy o przysługujących mu środkach odwoławczych, dlatego Sad Najwyższy rozpoznał jego zażalenie jako kasację od postanowienia Sądu drugiej instancji z 26 lutego 1998 r. W sprawie doszło do wyznaczenia przez Sąd drugiej instancji adwokata z urzędu dla wnioskodawcy w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 1998 r., a więc po upływie terminu do złożenia kasacji. Wniesienie kasacji przez pełnomocnika wnios- kodawcy z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wymaga zatem obecnie, rozpoznania tego wniosku przez Sąd Apelacyjny. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak wyżej. ========================================