II UZ 110/97

Postanowienie z dnia 9 grudnia 1997 r. II UZ 110/97 Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku kasacji przez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie o wzrost świadczenia z ubezpie- czenia społecznego powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 393-5 KPC - bez dalszego sprawdzania, czy wartość przedmiotu zaskarżenia miałaby znaczenie dla oceny dopuszczalności kasacji. Przewodniczący SSN: Barbara Wagner, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku Mariana W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych Oddziałowi w K. o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 29 lipca 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie posta- nowieniem z dnia 29 lipca 1997 r. odrzucił kasację Mariana W. od postanowienia tego Sądu z dnia 20 stycznia 1997 r., oddalającego zażalenie ubezpieczonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 12 grudnia 1996 r. [...], odrzucające odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 10 stycznia 1996 r., odmawiającej mu przeliczenia podstawy wymiaru pobieranej przez niego renty inwa- lidzkiej. Odrzucając kasację Sąd Apelacyjny wskazał, że zaskarżone postanowienie - 2 - zostało wydane w sprawie o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, dla- tego dotyczy wysokości pobieranego świadczenia, a zatem konieczne było podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, skoro - jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w niepubli- kowanym orzeczeniu z dnia 29 stycznia 1997 r., I CKN 57/97 - w sprawie o roszcze- nie majątkowe w świetle art. 393 3 KPC takie wymaganie musi być spełnione nieza- leżnie od tego, czy wartość przedmiotu zaskarżenia ma znaczenie dla oceny jej do- puszczalności. Tymczasem formalny brak skargi kasacyjnej w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie został uzupełniony, mimo wezwania pełnomocnika ubezpieczonego - pod rygorem odrzucenia kasacji - do uzupełniania w terminie ty- godniowym tego braku. To procesowe zaniechanie spowodowało odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 393 5 KPC w związku z art. 391 i 130 § 1 KPC. W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonego zarzucił zaskarżonemu posta- nowieniu „błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, jakoby był prawi- dłowo wezwany do uzupełnienia braku pisma procesowego”, ponieważ do jego kan- celarii adwokackiej wpłynęło wezwanie do podania wartości przedmiotu sporu, z któ- rego nie wynikało „czyjej sprawy ani o jakim przedmiocie wezwanie to dotyczy”. Pis- mo to zawierało nazwisko adwokata i wezwanie do podania wartości przedmiotu sporu, ale z przyczyn leżących po stronie Sądu było niekompletne, ponieważ nie oznaczało stron postępowania ani przedmiotu sprawy, które pozwalałyby na identyfi- kację wezwania z konkretną sprawą. Dlatego dopiero po przysłaniu pełnomocnikowi prawidłowo wypełnionego wezwania do usunięcia braków kasacji powstanie problem terminowego spełnienia tego wymagania formalnego. Równocześnie zdaniem skar- żącego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi konieczność oznaczenia „przedmiotu kasacji”, ponieważ istotę sporu ubezpieczonego z organem rentowym stanowi usta- lenie pozostawania w stosunku pracy w określonym czasie oraz uwzględnienie tego okresu zatrudnienia ubezpieczonego do wyliczenia należnej mu renty inwalidzkiej. Natomiast ubezpieczony nie zgłaszał do ZUS żadnych roszczeń o charakterze mate- rialnym dotyczących zapłaty zaległej renty czy też jej płatności na przyszłość. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. - 3 - Zażalenie jest nieuzasadnione, albowiem w odwołaniu [...] ubezpieczony domagał się w istocie rzeczy wzrostu pobieranego świadczenia przez ustalenie wyż- szej podstawy jego wymiaru, w uwzględnieniu dodatkowego okresu zatrudnienia i zarobków wówczas uzyskiwanych. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prowadził sprawę o podwyższenie renty inwalidzkiej, a Sąd Apelacyjny kwalifikował sprawę w kategorii przeliczenia podstawy wymiaru renty inwalidzkiej. Wbrew zatem twierdzeniu zażalenia istoty sporu nie stanowiło ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie pozostawał w stosunku pracy, ale żądanie podwyższenia pobieranego świadczenia rentowego, przez uwzględnienie -spornego okresu i dochodów uzyskiwanych w tym okresie - do wzrostu wysokości pobieranej renty inwalidzkiej. Przyznał to sam skarżący w uzasadnieniu zażalenia, w którym podał, że sporny okres „winien być uwzględniony do wyliczenia należnej powodowi renty inwalidzkiej”. Także w uzasad- nieniu odrzuconej kasacji wskazywano, iż wniosek „powoda” z dnia 31 lipca 1996 r. „zmierzał w swej istocie do ponownego przeliczenia na jego korzyść świadczeń rentowych, gdyż w wymienionym okresie uzyskiwał najlepsze z jego punktu widzenia zarobki i miał prawo do wyższego świadczenia rentowego” oraz że „świadczenie rentowe było ustalone w wysokości nie satysfakcjonującej powoda”. W takich oko- licznościach nie może być wątpliwości, że spór dotyczył wzrostu pobieranego świad- czenia rentowego z ubezpieczenia społecznego, co obligowało skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w postaci wyliczonego wzrostu tego świadczenia, który ubezpieczony chciał uzyskać w wyniku zgłoszonych żądań uwzględnienia dodatkowego okresu składkowego i wysokości uzyskiwanych wów- czas dochodów do okresu pracy i wzrostu pobieranego świadczenia. W sprawach o wzrost świadczenia z ubezpieczenia społecznego przedmio- tową dopuszczalność kasacji wyznacza [...] wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). W celu uzupełnienia tego braku formalnego pełnomocnik ubezpie- czonego był wezwany pod rygorem odrzucenia kasacji. Sporządzone na druku urzędowym wezwanie wskazywało sygnaturę akt [...] w sprawie, w której pełnomoc- nik ubezpieczonego wniósł kasację, co pozwalało jednoznacznie zidentyfikować wezwanie do uzupełnienia braku tej właśnie skargi kasacyjnej. Skoro zatem ten brak formalny nie został uzupełniony, to Sąd Apelacyjny - działając na podstawie art. 393 5 in fine KPC - był zobligowany do odrzucenia jako niedopuszczalnej kasacji, której - 4 - braków strona nie uzupełniła w terminie, bez dalszego sprawdzania, czy ewentualna wartość przedmiotu zaskarżenia miałaby znaczenie dla oceny dopuszczalności kasacji w sprawie. Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu z mocy art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2 i 393 19 KPC. ========================================