Sprawa dotyczyła pracownika Zespołu Opieki Zdrowotnej, zatrudnionego jako kierownik sekcji administracyjno-gospodarczej, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z jego winy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP. Pracodawca zarzucał mu m.in. złą gospodarkę opałem, nieprawidłowości w dokumentacji, brak nadzoru nad pracownikami i ogólny bałagan organizacyjny. Sądy niższych instancji uznały zwolnienie za zasadne i oddaliły powództwo o przywrócenie do pracy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Sąd Najwyższy uchylił jednak wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że zastosowanie art. 52 KP wymaga ustalenia szczególnych, zawinionych uchybień pracownika, które realnie zagrażały interesom pracodawcy lub spowodowały istotną szkodę. SN uznał, że ocena zachowania powoda była zbyt ogólna, nie wykazano dostatecznie rażącego niedbalstwa ani tego, które obowiązki miały charakter podstawowy i czy rzeczywiście należały do kompetencji powoda. Podkreślono konieczność dokładniejszej analizy stanu faktycznego i podstaw prawnych zwolnienia.
Uzasadnienie orzeczenia Sądu II instancji odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 KPC. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się także naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 233 § 1 KPC, gdyż Sąd ten nie prowadził w postępowaniu apelacyjnym uzupełniającego postępowania dowodowego.
Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 393 § 1 KPC orzekł, jak w sentencji.
========================================