II UKN 66/97

uzasadnienie kasacji nie przystaje do jej podstawy, stanowiąc swego rodzaju polemikę ze stanowiskiem Sądu, w zakresie odmiennej oceny materiału dowodowego. Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy działając jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Kasacja - jako trzecia instancja sądowa - nie jest kolejnym miejscem przedstawiania przez stronę własnego stanowiska w sprawie. Nie służy ona do polemiki z ustaleniami faktycznymi, ale do przedstawienia sposobu stosowania lub wykładni prawa. Rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji przeprowadził bardzo wnikliwe postępowanie dowodowe. Dotyczyło ono z jednej strony warunków pracy w dniu 21 lipca 1992 r., z drugiej zaś ich ewentualnego wpływu na doznany zawał serca. Dopuszczono dowód z czterech opinii biegłych, w tym z opinii Instytutu Medycyny Pracy [...] oraz Instytutu Kardiologii [...]. Wszystkie te opinie były zgodne w zasadniczych elementach, sprowadzając się do konkluzji, że oceniane zdarzenie "nie ma żadnych znamion wypadku przy pracy". Ustalony w ten sposób stan faktyczny został następnie porównany z przepisem art. 6 definiującym wypadek przy pracy, przy bardzo szerokim wykorzystaniu orzecznictwa Sądu Najwyższego. Świadczy to o właściwym zastosowaniu prawa materialnego, czyniąc kasację nieuzasadnioną. Aby zawał serca mógł być uznany za wypadek przy pracy konieczne jest ustalenie, w przypadku osoby dotkniętej schorzeniem samoistnym, że wystąpiła przyczyna zewnętrzna, która choćby przyczyniła się do powstania lub przyspieszenia zawału. Nie można przyjąć, aby normalnie wykonywana praca mogła być uznana za taką przyczynę zewnętrzną, wobec choroby wieńcowej pracownika, chyba żeby pracodawca nie uwzględnił zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez pracownika, stwierdzającego że z uwagi na stan zdrowia istnieją przeciwwskazania do wykonywanej pracy. Prowadzi to do konkluzji, że nie zachodzi zarzucane naruszenie prawa materialnego, co czyni kasację nieuzasadnioną. Z tych względów, na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji. N o t k a Podobne stanowisko Sąd Najwyższy wyrażał już kilkakrotnie. Przykładowo w wyroku z dnia 9 grudnia 1977 r., III PRN 49/77 (OSPiKA 1979 z. 3 poz. 48 z glosą W. Masewicza) stwierdził, że dopuszczenie do pracy pracownika dotkniętego schorzeniem samoistnym, które w danym dniu czyniło go niezdolnym do pracy, stanowi przyczynę zewnętrzną w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz.U. Nr 3, poz. 8), a w wyroku z dnia 5 września 1996 r., II PRN 9/96 (OSNAPiUS 1997 nr 5 poz. 70, OSP 1997 z. 7-8 poz. 131 z glosą U. Jackowiak) przyjął, że dopuszczenie do pracy maszynisty kolejowego bez przeprowadzenia badań kontrolnych i po upływie terminu obowiązującego do przeprowadzenia takich badań może stanowić przyczynę zewnętrzną uzasadniającą uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy. ========================================