uzasadnienie. Powinna więc wskazywać konkretne przepisy prawa materialnego lub
procesowego, które jej zdaniem zostały naruszone, wyjaśniać na czym naruszenie tych
przepisów polegało i zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Warunków tych nie
spełnia powołanie w kasacji różnych przepisów prawa, ale bez wskazania, że to właśnie
te przepisy zostały naruszone oraz wyjaśnienia, na czym to naruszenie miało polegać.
Omawianych przesłanek nie spełnia kasacja powoda, gdyż wprawdzie w jej
uzasadnieniu są wskazane przepisy art. 52, 57 i 67 Kodeksu pracy oraz art. 471
Kodeksu cywilnego w związku z art. 300 KP, ale bynajmniej nie zawiera ona
stwierdzeń, że to właśnie te przepisy zostały naruszone i wyjaśnienia (uzasadnienia) na
czym to naruszenie miało polegać. Zgodnie z utrwalonym już w okresie
międzywojennym orzecznictwem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna, nie zawierająca
wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia podlega odrzuceniu bez wzywania
strony o uzupełnienie braków formalnych (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 30
kwietnia 1938 r., C III 319/37, OSN 1938 poz. 303; patrz też orzeczenie z dnia 14
września 1936 r., C II 859/36, OSN 1937 poz. 109). Pogląd ten jest jednoznacznie
podtrzymywany w orzecznictwie Sądu Najwyższego po nowelizacji Kodeksu
postępowania cywilnego. W szczególności w postanowieniu z dnia 6 listopada 1996 r.,
II UKN 12/96 (dotychczas nie publikowane) Sąd Najwyższy przyjął, że brak bliższego
określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia stanowi wadę, która uniemożliwia
traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 393
3
KPC i wyklucza jej
uzupełnienie, czyniąc taką kasację niedopuszczalną (art. 393
5
KPC). Podobny pogląd
został wyrażony w postanowieniu z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN 22/96 (dotychczas
nie publikowane), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że brak w kasacji przytoczenia
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia jest brakiem istotnym, który sprawia, że musi
ona zostać odrzucona.
Podzielając te poglądy, na podstawie art. 393
8
§ 1 KPC orzeczono jak w sen-
tencji.
========================================
N o t k a
Przytoczone w powyższym postanowieniu orzeczenia Sądu Najwyższego zostały już opubli-
kowane. Postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96 (OSNAPiUS 1997 nr 10 poz. 173),
postanowienie z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN 22/96 (OSNAPiUS 1997 nr 5 poz. 74).
========================================
