I BP 1/05

Postanowienie z dnia 15 grudnia 2005 r. I BP 1/05 Niedopuszczalna jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem pra- womocnego wyroku Sądu Najwyższego. Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy z powództwa Kazimiery B. przeciwko Polskim Kolejom Państwowym SA - Zakładowi Infrastruktury Kolejowej w K. w likwidacji o odprawę, na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Naj- wyższego z dnia 23 listopada 2004 r. [...] o d r z u c i ł skargę. U z a s a d n i e n i e W imieniu powódki Kazimiery B. została wniesiona skarga o stwierdzenie nie- zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postaci wyroku Sądu Najwyższe- go z 23 listopada 2004 r. [...]. Wyrokiem tym Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony ka- sacją strony pozwanej - PKP SA Centrali, Zakładu Gospodarowania Nieruchomo- ściami w L. - wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z 15 grudnia 2003 r. [...], w ten sposób, że uwzględniając apelację strony pozwanej zmienił w całości wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Kielcach z 25 marca 2002 r. [...] i oddalił powództwo Kazimiery B. o zasądzenie odprawy przewi- dzianej w art. 49 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe” (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie zo- stała wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysłu- gujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z przytoczonego ure- gulowania jednoznacznie wynika, że skarga przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a więc zasadniczo - w postępowaniu procesowym - od wyroku sądu okręgowego (działającego jako sąd drugiej instancji) albo od wyroku sądu apelacyjnego, jeżeli wyroki te kończą postępowanie w sprawie. Nie przysługuje zatem - a contrario - od wyroku Sądu Najwyższego. Wniosek taki wynika nie tylko z wykładni art. 4241 § 1 k.p.c., ale jednoznacznie i bez jakichkolwiek wątpliwości z treści art. 4241 § 3 k.p.c., zgodnie z którym od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyż- szego skarga nie przysługuje; w takich wypadkach orzeczenie Sądu Najwyższego traktuje się jak orzeczenie wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. W rozpoznawanej sprawie skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem pra- womocnego orzeczenia zaskarżono wyrok Sądu Najwyższego wydany w następ- stwie uwzględnienia kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Kiel- cach. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z 23 listopada 2004 r. [...], Sąd Najwyż- szy stwierdził, że to wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach, zasądzający na rzecz po- wódki odprawę, naruszał prawo - a mianowicie art. 48 i art. 49 ustawy o komercjali- zacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe” - i dlatego kasacja strony pozwanej podlegała uwzględnieniu, zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyż- szego z 14 stycznia 2004 r., III PZP 11/03 (OSNP 2004 nr 9, poz. 150). Nie jest możliwe ani dopuszczalne kwestionowanie zgodności z prawem pra- womocnego wyroku Sądu Najwyższego na drodze postępowania ze skargi o stwier- dzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta służy kontroli zgodności z prawem tych orzeczeń sądów drugiej instancji (wyjątkowo - orzeczeń sądów pierwszej instancji - art. 4241 § 2 k.p.c.), których nie można było poddać kon- troli przez wniesienie innych środków prawnych, w tym zwłaszcza skargi kasacyjnej (poprzednio kasacji). Skarga ta - podobnie jak skarga kasacyjna - nie przysługuje natomiast od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy. 3 Skarga wniesiona w imieniu powódki jest zatem niedopuszczalna, co wynika wprost z treści art. 4241 § 3 k.p.c., i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. W tej sytuacji zbędne jest rozważanie, czy skarga ta spełnia inne wy- magania, zwłaszcza wymagania konstrukcyjne wynikające z art. 4245 § 1 k.p.c. ========================================