II UK 393/02

uzasadnienie, przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a nadto wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchy- lenia lub zmiany, zaś stosownie do art.393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy - w aktualnym stanie prawnym - może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecz- nictwie sądów, bądź gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo zachodzi nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Według skarżącego - jak się wydaje - kasacja powinna zostać rozpoznana z uwagi na konieczność wyjaśnienia zagadnienia prawnego: czy mimo wydania przez organ rentowy prawomocnej decyzji przyznającej rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek wypadku przy pracy (a więc przesądzającej zaistnienie wypadku przy pracy), możliwe jest następnie jej wzruszenie bez wniosku ubezpieczonego i wydanie decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia. Odnosząc się do tych twierdzeń i ich nie podzielając, należy podnieść, iż ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) w art. 83a stanowi, iż prawo lub zobowiązanie stwierdzone decyzją ostateczną Zakładu ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zaintere- sowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone 3 nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na to prawo lub zobowiązanie. Podobne brzmienie miał art. 80 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) stwierdzający, że prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. Z brzmienia tego przepisu wyni- ka, iż ponowne ustalenie prawa do świadczeń może nastąpić nie tylko w przypadku przedłożenia nowych dowodów lecz także w przypadku ujawnienia okoliczności ist- niejących przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń. Przy czym nie jest wymagane ujawnienie nowych okoliczności lecz takich okoliczności, które istniały przed wydaniem decyzji, a nie zostały przez organ rentowy uwzględnio- ne. Decyzja organu rentowego nie ma powagi rzeczy osądzonej, w związku z tym nie można skutecznie powoływać się na prawo do świadczeń ustalone błędną decyzją organu rentowego, jeżeli nie zostały spełnione warunki, od których uzależnione jest nabycie tego prawa i która po ujawnieniu błędu została z urzędu zmieniona. Biorąc pod uwagę gramatyczną wykładnię cytowanych przepisów nie można podzielić po- glądu skarżącego co do istnienia w sprawie zagadnienia prawnego uzasadniającego rozpoznanie kasacji. Stąd też Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania na podsta- wie art. 3937 k.p.c. ========================================