Kodex AI

II UKN 598/00

Wygrał pozwany
SN21 listopada 2001·sentence
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła odmowy przyznania emerytury w obniżonym wieku na podstawie rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. o pracownikach zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wnioskodawca twierdził, że wykonywał pracę w szczególnych warunkach jako nadzór inżynieryjny, jednak sądy ustaliły, że tylko część czasu pracy miała taki charakter, a ok. 30% czasu spędzał w biurze. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując, że prawo do emerytury zależy od łącznego spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, w tym wykonywania pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku. Samo przekonanie pracownika o szczególnym charakterze pracy nie wystarcza. Kasacja była też w części niedopuszczalna, bo kwestionowała ustalenia faktyczne, podczas gdy oparto ją wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Warunki nabycia prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach
  • ·Wymóg wykonywania pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy
  • ·Granice kasacji opartej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego
  • ·Znaczenie ustaleń faktycznych dla oceny prawa do świadczenia emerytalnego
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem oraz wnioskami. Przytoczona w sprawie podstawa kasacyjna jest nie tylko nieusprawiedliwiona, ale i całkowicie chybiona. Przede wszystkim należy przypomnieć, że na mocy art. 39315 KPC, przy rozpoznawaniu zasadności kasacji wniesionej jedynie z zarzutem 3 naruszenia prawa materialnego Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że bezprzed- miotowa jest ta część kasacji, w której kwestionowane jest ustalenie Sądu drugiej instancji, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach jedynie w części ustawowego czasu jego pracy. Pozbawione natomiast znaczenia prawnego są argumenty przedstawiające przekonanie skarżącego o charakterze jego pracy. Przepis § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szcze- gólnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) jednoznacznie stanowi, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozpo- rządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Na czym polega naruszenie zaskarżonym wyrokiem tego przepisu wobec niezakwe- stionowanego ustalenia, że wnioskodawca przez około 30% czasu pracy wykonywał pracę biurową, nie objętą stosownym wykazem stanowiącym załącznik do rozporzą- dzenia, tego autor kasacji nie przedstawił. Podkreślić należy, że o uprawnieniach pracownika do emerytury na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu decyduje łączne spełnienie określonych w nim przesłanek, a nie przekonanie pracownika, że: „stres, skupienie i napięcie psychiczne związane z podejmowanymi czynnościami i odpowiedzialnością osoby nadzorującej prace” są wystarczające do uznania takiej pracy za pracę w szczególnych warunkach. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026