Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa pracownika przeciwko Gminie Miasta G. o ustalenie treści stosunku pracy dotyczącej kadencji dyrektora szkoły. Po wniesieniu kasacji powód cofnął ją, wskazując, że po analizie uzasadnienia wyroku uznał stanowisko sądu co do braku legitymacji biernej gminy za trafne, a dalsze prowadzenie sprawy utrudniałoby mu dochodzenie roszczeń przeciwko właściwemu pracodawcy, czyli szkole. Sąd Najwyższy uznał cofnięcie kasacji za dopuszczalne, ponieważ nie było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego ani nie naruszało słusznego interesu pracownika. W sprawach z zakresu prawa pracy taka czynność podlega kontroli na podstawie art. 469 k.p.c. W konsekwencji Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne. Orzeczenie dotyczy więc głównie kwestii procesowej związanej z cofnięciem kasacji w sprawie pracowniczej, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia sporu o zatrudnienie.
Kluczowe kwestie prawne:
·dopuszczalność cofnięcia kasacji w sprawie z zakresu prawa pracy
·kontrola sądu nad czynnościami dyspozytywnymi stron na podstawie art. 469 k.p.c.
·skutki cofnięcia kasacji i umorzenie postępowania kasacyjnego
·ocena, czy cofnięcie środka odwoławczego narusza słuszny interes pracownika
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Postanowienie z dnia 16 marca 2001 r.
I PKN 836/00
W sprawie z zakresu prawa pracy dopuszczalność cofnięcia kasacji
podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek z art. 469 KP.
Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie: SN Katarzyna Gonera
(sprawozdawca), SA Herbert Szurgacz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2001 r. sprawy z powództwa Jaro-
sława S. przeciwko Gminie Miasta G. w G. o ustalenie, na skutek kasacji powoda od
wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z
siedzibą w Gdyni z dnia 18 lipca 2000 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
u m o r z y ć postępowanie kasacyjne.
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z 18 lipca 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Spo-
łecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni oddalił apelację powoda Jarosława S. od
wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Gdyni z 24 marca 2000 r. oddalającego
jego powództwo przeciwko pozwanej Gminie Miasta G. w G. o ustalenie, że po wy-
granym konkursie na stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w G.
jego kadencja jako dyrektora wynosi 5 lat i trwa od 1 września 1999 r. do 31 sierpnia
2004 r.
W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd Okręgowy stwierdził między innymi,
że jego zdaniem po stronie pozwanej Gminy Miasta G. brak jest legitymacji biernej
do występowania w sprawie, a zatem już z tego tylko względu powództwo w stosun-
ku do niej powinno być oddalone, a ustalenie treści stosunku pracy, którego powód
się domaga, powinno być dokonane w postępowaniu przeciwko pracodawcy powo-
da, którym jest [...] Liceum Ogólnokształcące w G.
2
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył powód opierając swoją kasację na pods-
tawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez pominięcie treści art. 36a ust. 1 i
art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst:
Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.) i sytuacji prawnej „organu prowadzącego
szkołę” w stosunku do dyrektora tejże oraz przez przyjęcie, że pracodawcą powoda
jest szkoła, w wyniku czego doszło do naruszenia przez błędną wykładnię również
art. 5 KP i art. 34a ustawy o systemie oświaty, 2) naruszenia prawa procesowego, w
szczególności art. 382 KPC w związku z art. 386 § 6 KPC.
Pismem z dnia 26 lutego 2001 r. powód cofnął kasację, uzasadniając tę czyn-
ność procesową w ten sposób, że po szczegółowym przeanalizowaniu uzasadnienia
zaskarżonego wyroku doszedł do wniosku, iż słuszne jest stanowisko Sądu Okręgo-
wego co do braku legitymacji biernej po stronie pozwanej Gminy Miasta G., wobec
czego dalsze popieranie kasacji w rozpoznawanej sprawie jest bezprzedmiotowe.
Ponadto, popieranie kasacji w niniejszej sprawie utrudnia powodowi dochodzenie
roszczeń od pracodawcy, którym jest szkoła, to jest [...] Liceum Ogólnokształcące w
G. Powód skierował obecnie swoje żądania przeciwko właściwemu podmiotowi, a
podtrzymywanie kasacji przeciwko Gminie Miasta G. opóźniałoby dochodzenie rosz-
czeń przez powoda przeciwko pracodawcy, tym bardziej, że kadencja powoda jako
dyrektora kończy się 31 sierpnia 2001 r.
Strona pozwana otrzymała odpis pisma powoda zawierającego cofnięcie ka-
sacji, lecz nie zajęła stanowiska w tej kwestii.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Cofnięcie kasacji przez powoda prowadzi do umorzenia postępowania kasa-
cyjnego. Zgodnie bowiem z art. 391 § 2 KPC, znajdującym odpowiednie zastosowa-
nie w postępowaniu przed Sądem Najwyższym z mocy art. 39319
KPC, w razie cof-
nięcia kasacji Sąd Najwyższy umarza postępowanie kasacyjne. Skuteczność cofnię-
cia kasacji nie jest przy tym uzależniona od zgody strony przeciwnej na dokonanie tej
czynności procesowej, inaczej niż to ma miejsce przy cofnięciu pozwu (art. 203 § 1
KPC). W sprawach z zakresu prawa pracy dopuszczalność cofnięcia środka odwo-
ławczego poddana jest kontroli sądu, który może uznać taką czynność za niedopusz-
czalną wówczas, gdyby była sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecz-
nego, zmierzała do obejścia prawa lub naruszała słuszny interes pracownika. Zakres
3
kontroli sądu rozpoznającego sprawę z zakresu prawa pracy w odniesieniu do czyn-
ności dyspozytywnych stron wyznacza art. 469 KPC.
W ocenie Sądu Najwyższego cofnięcie kasacji przez powoda w rozpoznawa-
nej sprawie jest dopuszczalne, ponieważ nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami
współżycia społecznego, nie stanowi obejścia prawa, a przede wszystkim nie naru-
sza usprawiedliwionego i słusznego interesu powoda jako pracownika. Powód prze-
konująco uzasadnił w piśmie cofającym kasację, że stan zawisłości niniejszej sprawy
stanowi przeszkodę w dochodzeniu przez niego roszczeń bezpośrednio od praco-
dawcy - [...] Liceum Ogólnokształcącego w G. Umorzenie postępowania kasacyjnego
prowadzące do uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego, a przez to do pra-
womocnego zakończenia postępowania, jest zatem w interesie pracownika.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postano-
wienia na podstawie art. 39319
KPC w związku z art. 391 § 2 KPC.
========================================