I UZ 10/14

UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną P. B. właściciela Piekarni w D. od wyroku tego Sądu z dnia 8 stycznia 2014 r. jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu ubezpieczonego zarzucono naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu niedopuszczalności skargi kasacyjnej „w sprawie dotyczącej objęcia obowiązkiem ubezpieczenia 2 społecznego”, podnosząc, że stwierdzenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne od przychodów z tytułu wypłat z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oznacza objęcie pracownika obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym. Pogląd ten miało wspierać powołanie się na wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2012 r., I UK 140/12 (OSNP 2013 nr 13-14, poz. 160) i z dnia 20 czerwca 2012 r., I UK 140/12 (OSNP 2013 nr 13-14, poz. 160), „w których” rozpoznano skargę w sprawie, w której wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekraczała 10.000 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Spór o zaliczenie do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne wartości bonów towarowych wydanych pracownikom przez pracodawcę (płatnika składek) nie jest sprawą o objęcie ubezpieczeniem, lecz o prawo majątkowe, którego wartość wyznacza kwota naliczanych przez organ rentowy składek. W sprawie tego rodzaju dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2009 r., I UZ 25/09 niepubl. i z dnia 7 kwietnia 2010 r., I UZ 8/10 niepubl.). Wprawdzie kwestią niejednolicie rozstrzyganą w orzecznictwie Sądu Najwyższego był sposób liczenia wartości przedmiotu zaskarżenia przy wielości zainteresowanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 20 czerwca 2012 r., I UK 140/12), lecz ostatecznie w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r., II UZP 1/14 (nie publ.) rozstrzygnięto, że w razie objęcia jednym wyrokiem wielu decyzji ustalających płatnikowi składek (pracodawcy) i wskazanym w tych decyzjach pracownikom, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną oznacza się odrębnie względem każdego ubezpieczonego pracownika (art. 19 § 2 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c.). Przedmiot rozpoznania wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r. obejmował zobowiązanie skarżącego, jako płatnika składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne D. M., B. N., D. D., D. L., R. K., W. W. i T. D. z tytułu ich 3 zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, do uwzględnienia w podstawie ich wymiaru wartości wypłaconych świadczeń socjalnych, przy czym żądane kwoty od poszczególnych pracowników nie przekraczały kwoty 10.000 zł. Uwzględniając to, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).