II PZ 29/13

UZASADNIENIE Sąd Okręgowy postanowieniem z 8 lipca 2013 r. oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z 21 maja 2013 r., odrzucające jego wniosek z 1 kwietnia 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia apelacji z 5 listopada 2012 r. od wyroku tego Sądu z 27 września 2012 r. i odrzucające apelację powoda z 5 listopada 2012 r. wniesioną ponownie. W uzasadnieniu Sąd podał, że powód o wezwaniu go do uzupełnienia braków formalnych apelacji dowiedział się 19 grudnia 2012 r., tj. w dacie doręczenia mu postanowienia Sądu Rejonowego z 11 grudnia 2012 r. o odrzuceniu apelacji. Dnia 20 grudnia 2012 r. powód podczas przeglądania akt sprawy powziął informację, że zarządzenie odebrała jego żona 15 listopada 2012 r. Zatem termin tygodniowy z art. 169 k.p.c. do złożenia wniosku o 2 przywrócenie terminu zaczął biec 20 grudnia 2012 r. i upłynął 27 grudnia 2012 r. Powód w tym terminie nie wniósł stosownego wniosku a wniosek nadany 2 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy prawidłowo odrzucił jako spóźniony. Również apelacja jako wniesiona po upływie terminu podlegała odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powoda wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie wniosku powoda o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. W uzasadnieniu wskazał, że powód o niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji dowiedział się dopiero wskutek zapoznania się z postanowieniem Sądu Okręgowego z 20 lutego 2013 r. W treści uzasadnienia tego postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do opłacenia apelacji po jej odrzuceniu jest niedopuszczalny a powód powinien złożyć do Sądu Rejonowego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia. Powód zachował termin wskazany przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia i pismem z 1 kwietnia 2013 r. wniósł o przywrócenie terminu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie do Sądu Najwyższego może być wniesione jedynie na te postanowienia Sądu drugiej instancji, które są wymienione w art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. Zażalenie jest dopuszczalne w odniesieniu do: a) postanowień odrzucających skargę kasacyjną albo skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz b) postanowień Sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. Od tej zasady przewidziane są dwa wyjątki. Pierwszy z nich dotyczy postanowień, od których przysługuje nie zażalenie, lecz skarga kasacyjna. O tych postanowieniach mowa jest w art. 3981 k.p.c. Drugi wyjątek obejmuje postanowienia wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Oznacza to, że chociaż w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, to zażalenie do Sądu Najwyższego nie jest dopuszczalne w wypadku oddalenia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu apelacji. Zażalenie do Sądu Najwyższego będzie natomiast 3 dopuszczalne, jeżeli o odrzuceniu apelacji orzekł po raz pierwszy sąd drugiej instancji. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem zażalenie skarżącego zostało skierowane na postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji i odrzucające apelację. Reasumując, postanowienie Sądu drugiej instancji objęte zażaleniem nie jest zaskarżalne i dlatego zażalenie jako niedopuszczalne zostało odrzucone (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 373 i 370 k.p.c. oraz art. 39821 k.p.c.).