I BU 2/13

UZASADNIENIE 2 Decyzją z dnia 5 stycznia 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił E. J. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego wskazując, iż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2010 r. nie stwierdziła aby stan zdrowia odwołującej uzasadniał prawo do świadczenia. Wyrokiem z dnia 31 października 2011 r. Sąd Rejonowy zmienił decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującej E.J. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych dziewięciu miesięcy od dnia 14 grudnia 2010 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na rzecz odwołującej kwotę 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W apelacji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.), poprzez przyjęcie przez Sąd, że E. J. przysługuje prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych 9 miesięcy od 14 grudnia 2010 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru w sytuacji, gdy odwołująca nie jest osobą niezdolną do pracy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), poprzez zasądzenie przez Sąd na rzecz odwołującej kwoty 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto w apelacji wskazano naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonanie przez Sąd ustaleń faktycznych, sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegających na przyjęciu, że wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy w okresie od 14 grudnia 2010 r. na okres 9 miesięcy w sytuacji, gdy treść dokumentacji medycznej wskazuje, że jest osobą zdolną do pracy. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. oddalił apelację i zasadził od organu rentowego na rzecz odwołującej kwotę 180 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Sąd drugiej instancji stwierdził, że ustalenia Sądu pierwszej 3 instancji - dokonane na podstawie dowodu z opinii biegłych neurologa i ortopedy, którzy orzekli, że występujące schorzenia (niewielkie ograniczenie ruchomości stawu biodrowego) nie uzasadniają przedłużenia świadczenia rehabilitacyjnego oraz opinii, przeprowadzonych po złożeniu przez ubezpieczoną dodatkowej dokumentacji medycznej, biegłych z zakresu medycyny pracy a także rehabilitacji i ortopedii, którzy orzekli, że obecny stan narządu ruchu narusza sprawność organizmu odwołującej, co zdaniem biegłych powoduje dalszą niezdolność do pracy zarobkowej i uzasadnia ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych 9 miesięcy oraz opinii biegłych z zakresu reumatologii, medycyny pracy i rehabilitacji medycznej, którzy stwierdzili ponownie, że przed wydaniem orzeczenia o niezdolności do pracy należy wykorzystać wszystkie możliwości pozwalające odzyskać zdolność do pracy - są wyczerpujące i wydane po analizie stanu zdrowia odwołującej. Wobec zarzutów apelacji Sąd Okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe o wyjaśnienia odwołującej, na podstawie których ustalono, że stan zdrowia odwołującej ulega poprawie wskutek dalszego leczenia rehabilitacyjnego. Sąd wskazał, że poprawa jest o tyle znacząca, że pozwoliła na podjęcie pracy od 1 listopada 2011 r. do dnia 31 października 2012 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, w charakterze pracownika gospodarczego. Z tych względów Sąd drugiej instancji uznał, że zarzuty apelacji organu rentowego nie zasługują na uwzględnienie. Zasądzając opłatę za czynności radców prawnych, w ocenie Sądu drugiej instancji, zasadnie Sąd Rejonowy ocenił nie tylko charakter sprawy ale także nakład pracy pełnomocnika mając na uwadze ilość zaświadczeń lekarskich i opinii biegłych, stąd niezasadnym byłoby ustalenie stawki minimalnej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., działając na podstawie art. 4241 § 1 w związku z art. 4246 § 1 k.p.c., wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. w przedmiocie przyznania E. J. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych 9 miesięcy od dnia 14 grudnia 2010 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, zaskarżając orzeczenie tego Sądu w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie od ubezpieczonej na rzecz skarżącego 4 kosztów procesu przed Sądem Najwyższym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 4244 k.p.c.), tj.: art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyznaniu odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych 9 miesięcy od dnia 14 grudnia 2010 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, natomiast za pozostały okres 75% tej podstawy. Organ rentowy stwierdził, że skutkiem wskazanego wyżej naruszenia prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 19 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Wydanie przedmiotowego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody poprzez wypłatę przez organ rentowy, na podstawie powołanego wyroku Sądu Okręgowego w B. świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 14 grudnia 2010 r. do dnia 9 września 2011 r. w zawyżonej wysokości 90% podstawy wymiaru zasiłku tj. kwoty 13.996,80 zł, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami powołanej ustawy świadczenie przysługiwałoby w wysokości 75% podstawy wymiaru zasiłku w łącznej wysokości 11.664,00 zł. Różnica w świadczeniach wyniosła 2.332,80 zł. Ponadto skarżący na podstawie wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w B. z dnia 18 września 2012 r. został zobowiązany do wypłaty odsetek z tytułu opóźnionej wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego w kwocie 1.341,08 zł od kwot określonych w zaskarżonym wyroku tj. zawyżonych o kwotę 223,51 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż objęty nią wyrok narusza prawo materialne. Analiza wyroku objętego skargą nie pozwala przyjąć, iżby podana przez Sąd