II PO 3/10

Orzeczenie procesowe
SN2 czerwca 2010·
Inne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy odrzucił wniosek powoda o uchylenie i zmianę wcześniejszego postanowienia SN z 21 lipca 2009 r., którym odrzucono skargę o wznowienie postępowania w sprawie o zapłatę przeciwko A. S.A. Sąd wskazał, że Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje środka zaskarżenia od orzeczeń Sądu Najwyższego, w tym od postanowień dotyczących odrzucenia skargi o wznowienie. W konsekwencji wniosek był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu. Orzeczenie ma charakter czysto procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sporu pracowniczego.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·dopuszczalność środka zaskarżenia od postanowienia Sądu Najwyższego
  • ·brak podstawy prawnej do uchylenia lub zmiany postanowienia SN
  • ·odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego w postępowaniu cywilnym
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 21 lipca 2009 r., II PO 10/08, Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda H. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., II PK 237/07, w sprawie przeciwko A. S.A. o zapłatę, wskazując w uzasadnieniu, że skarga podlega odrzuceniu (na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.), jeżeli w okolicznościach konkretnej sprawy wskazywana podstawa wznowienia nie zostanie przez sąd stwierdzona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biuletyn Sądu Najwyższego 2005 nr 9, poz. 14). Dla przyjęcia, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, nie wystarcza samo sformułowanie przez skarżącego zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi (por. 2 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz. 154; z dnia 28 października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz. 77; z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNK 1996 nr 10, poz. 138; z dnia 26 marca 1999 r., III AO 5/99, OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 564; i z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAPiUS 2001 nr 4, poz. 133). W piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. pełnomocnik powoda złożył wniosek o uchylenie i zmianę postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2009 r., II PO 10/08. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3941 § 1, art. 3981 . § 1 i art. 4241 k.p.c. Sąd Najwyższy jest powołany do rozpoznawania zażaleń na wskazane w przepisach postanowienia sądu drugiej instancji, skarg kasacyjnych od wydanych przez sąd drugiej instancji prawomocnych wyroków lub postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie, oraz skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, z zastrzeżeniem § 3 art. 4241 k.p.c., w myśl którego od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje. Oznacza to, że Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje żadnych środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego, w tym także od postanowień w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W rezultacie wniosek o zmianę bądź uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2009 r., II PO 10/08, którym odrzucono skargę powoda o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., II PK 237/07 - jest niedopuszczalny. Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.