I PZP 39/95

uzasadnienie nie daje żadnego materiału, któryby pozwalał ustalić, jakie w rzeczywistości są intencje wnioskodawcy i na jakie konkretnie pytanie oczekuje on odpowiedzi. Z góry przy tym zakłada on, że między art. 8 ust. 2 ustawy z 9 maja 1991 r., a jej art. 20 ust. 4 zachodzi sprzeczność tego rodzaju, że tylko jeden z tych przepisów może być stosowany. Dla przyjęcia takiego wniosku brak jest jednakże wystarczających przesłanek. Mając na uwadze nieprecyzyjność sformułowanych pytań ujętych w punkcie pierwszym wniosku, błędność założeń, które legły u ich podstaw oraz nie dające się usunąć wątpliwości co do istoty zagadnienia prawnego, którego rozwiązania wniosko- dawca oczekiwał od Sądu Najwyższego. Sąd ten uznał, że na tak ujęte pytania nie da się udzielić prawidłowej odpowiedzi. W punkcie drugim swojego wniosku Minister Pracy i Polityki Socjalnej postawił pytanie "czy w przypadku dokonania nadpłaty lub dokonania nienależnej wpłaty na Państwowy Fundusz, wynikającej z różnicy, między podatkiem dochodowym nali- czanym a należnym, powstałym z dokonania wpłat miesięcznych zaliczek na ten po- datek a rozliczeniem rocznym podatku dochodowego, przysługuje Państwowemu Fun- duszowi Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych prawo do zwrotu wpłat lub zaliczenia na poczet zaległych i bieżących wpłat na Fundusz, na analogicznej zasadzie, jak w przypadku kwot nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków, które podlegają z urzędu zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe, a w razie braku takich zobowiązań, podlegają zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia powstania nadpłaty, na podstawie ustawy o zobowiązaniach podatkowych?" W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. do wpłat, o których mowa w jej art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 3 i art. 20 ust. 3 pkt 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 108, poz. 486 ze zm.), z tym, że czynności wynikające z art. 5 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 31 ust.1 i 2 tej ustawy należą do kompetencji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Przy tym w ogólności podejmowanie decyzji w sprawach wpłat na PFRON należy do kompetencji Prezesa Zarządu tego Funduszu, co niedwuznacznie wynika z art. 8 ust. 1, a także ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 1991 r., który przewiduje, że od decyzji tego Prezesa dotyczących wpłat, o których mowa w art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 3 i art. 20 ust. 3 pkt 1, zakładom pracy przysługuje odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Regulacja art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. oznacza, że między innymi do wpłat, o których w nim mowa, ma zastosowanie przepis art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który ustanawia zasadę, że kwoty nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków podlegają z urzędu zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe, a w razie braku takich zobowiązań - podlegają z urzędu zwrotowi w ciągu trzech miesięcy od dnia powstania nadpłaty, chyba że podatnik zgłosił wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań. Oznacza to tym samym, że sprawa - używając słów wnioskodawcy - "prawa PFRON do zwrotu wpłat lub zaliczenia na poczet zaległych i bieżących wpłat na Fundusz" jest wyraźnie uregulowana. Wnioskodawca nie wyjaśnia przy tym skąd biorą się wątpliwości w tym względzie oraz jakie przepisy i dlaczego na tym tle rodzą niejasności interpretacyjne w stopniu uzasadniającym poddawanie ich wykładni Sądu Najwyższego na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o Sądzie Najwyższym. Stąd też należy uznać, że brak jest podstaw dla udzielania odpowiedzi na pytanie dotyczące "prawa PFRON do zwrotu wpłat lub zaliczenia na poczet zaległych i bieżących wpłat na Fundusz". Oceny tej nie zmienia pogląd wyrażony przez przedstawiciela Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na posiedzeniu Sądu Najwyższego, który wyjaśnił, że wątpliwość wyrażona w pytaniu drugim powstała na tle brzmienia art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1991 r., ponieważ nie wymieniono w nim art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z powołanego przepisu wynika bowiem wprost, że do wpłat, o których mowa w art. 4, art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 3 i w art. 20 ust. 3 pkt 1 tej ustawy ma zastosowanie - i to bez zastrzeżenia, że idzie o zastosowanie "odpowiednio" - całość przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych i w związku z tym nie może budzić wątpliwości, iż reguła ta odnosi się także do art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z powyżej wskazanych powodów Sąd Najwyższy uznał, że brak jest warunków i podstaw dla udzielenia odpowiedzi na przedstawione mu w dwóch punktach pytania prawne i skutkiem tego odmówił podjęcia uchwały. ========================================