II UZ 42/11

UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 3982 § 1 k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa 2 niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości emerytury. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r. Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu - wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości świadczenia przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego” świadczenia. Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03 (OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.). 3 Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art. 22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 3986 § 2 k.p.c. i dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. zażalenie oddalił.