II UZP 8/11

Uzasadnieniem dla ponowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją organu ubezpieczeń społecznych, wyznaczającym jego cel, jest niezgodność za- wartego w niej rozstrzygnięcia z ukształtowaną ex lege sytuacją prawną zaintereso- wanego. W ponownym postępowaniu organ dąży do ustalenia, czy popełnione uchy- bienia, przedłożone dowody albo ujawnione fakty mają wpływ na zmianę dokonanych wcześniej ustaleń, gdyż bezpośrednim celem ponownego ustalenia jest rozstrzygnię- cie o prawach lub zobowiązaniach zainteresowanego według stanu faktycznego z chwili wydania weryfikowanych decyzji. Sąd Apelacyjny przypomniał, że w rozpo- znawanej sprawie organ rentowy jedynie częściowo uchylił decyzje przenoszące od- powiedzialność za składki na członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialno- ścią, pozostawiając cześć prawomocnej decyzji w mocy. Sąd Okręgowy stwierdził, iż takie rozstrzygnięcie jest całościowym rozstrzygnięciem o istocie sprawy i wobec tego pozostała nadal ustalona odpowiedzialność członka zarządu za nieopłacone 7 przez spółkę składki za okres od marca 2002 r. do stycznia 2003 r., bez badania, czy zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia tej odpowiedzialności. Tymczasem strona skarżąca stoi na stanowisku, reprezentując poglądy judykatury i orzecznictwa sądów administracyjnych, iż po wznowieniu postępowania ponownie winny być ba- dane wszystkie przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za składki a określone w art. 116 Ordynacji podatkowej, bowiem jedynie wówczas do- szłoby, po wznowieniu postępowania, do ponownego rozpoznania istoty sprawy. W ocenie Sądu Apelacyjnego, za brakiem uprawnień organu rentowego oraz sądu do ponownego badania przesłanek przeniesienia za cały okres odpowiedzialności za składki na członka zarządu przemawia także to, że w sprawach z zakresu ubezpie- czeń społecznych nie występuje wznowienie postępowania określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, lecz ponowne ustalenie zobowiązania stwierdzo- nego w decyzji ostatecznej w oparciu o nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczno- ści. Te zaś (przedstawione przez skarżącego) dotyczyły jedynie okresu od lutego 2003 r. do listopada 2005 r. Stan faktyczny weryfikowanych decyzji nie dotyczył więc okresu wcześniejszego, a zatem w pozostałym zakresie Zakład Ubezpieczeń Spo- łecznych był uprawniony do pozostawienia części decyzji w mocy. Wobec tego nie ma podstawy do ponownego badania przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za składki spółki określonych w art. 116 Ordynacji podatkowej za okres, odnośnie do którego decyzja pierwotna nie została uchylona (zmieniona). Nie bez znaczenia, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jest też termin wskazany w art. 118 § 1 Ordynacji po- datkowej, w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dla wy- dania konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności składkowej osoby trzeciej wyno- szący 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym powstała zaległość składkowa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy odmówił rozstrzygnięcia przedstawionych przez Sąd Apela- cyjny zagadnień prawnych, ponieważ nie odpowiadają one wymaganiom wynikają- cym z art. 390 § 1 k.p.c. Poza tym, udzielenie odpowiedzi na przedstawione pytania nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sądowi Najwyższemu do roz- strzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. może być przedstawione tylko takie za- gadnienie prawne, które dotyczy wykładni przepisów prawa mających bezspornie 8 zastosowanie w ustalonym w wystarczającym zakresie stanie faktycznym sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2008 r., III CZP 64/08, LEX nr 437203). Tymczasem z sentencji postanowienia, a także z jego uzasadnienia nie wynika, jakie problemy wykładni Sąd Apelacyjny przedstawia Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miałoby to rozstrzy- gnięcie, które z przepisów prawa powoływanych przez Sąd w uzasadnieniu wiążą się z poszczególnymi zagadnieniami wyróżnionymi w postanowieniu. W istocie rzeczy Sąd Apelacyjny przedstawił Sądowi Najwyższemu do roz- strzygnięcia apelację strony, co wykracza poza zakreślone w art. 390 § 1 k.p.c. ramy rozstrzygania zagadnienia prawnego. Niezależnie od powyższego, przedstawione zagadnienia prawne nie mogą być rozstrzygnięte w trybie art. 390 § 1 k.p.c. także z tego względu, że Sąd Apelacyjny nie zdecydował, które przepisy mają zastosowanie w przyjętym stanie faktycznym do oceny prawidłowości kwestionowanych w odwoła- niu decyzji. Najpierw Sąd stwierdził, że podstawą decyzji mogą być jednocześnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy systemowej, uznając, że częściowe uchylenie decyzji dotychczasowej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a w szczególności w sprawach dotyczących odpowiedzialności człon- ków zarządu za składki, jest możliwe, po wznowieniu postępowania, na mocy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 123 i art. 83a ust. 1 ustawy systemowej. Na- stępnie zaś Sąd wskazał, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie występuje wznowienie postępowania określone w Kodeksie postępowania admini- stracyjnego, lecz ponowne ustalenie zobowiązania stwierdzonego w decyzji osta- tecznej w oparciu o nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności. Nie wiadomo więc, które przepisy mają - zdaniem Sądu Apelacyjnego - bezspornie zastosowanie w sprawie. Należy w związku z tym wyjaśnić, że ponowne ustalanie prawa lub zobowiąza- nia stwierdzonego ostateczną decyzją ZUS jest instytucją odrębną od wznowienia postępowania administracyjnego, wprowadzoną zamiast wznowienia postępowania administracyjnego, a jej regulacja w art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s. jest wyczerpująca i odrębna, co wyłącza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyj- nego dotyczących wznowienia postępowania (por. między innymi motywy uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r., II UZP 15/05, OSNP 2006 nr 17- 18, poz. 176; wyroku z dnia 7 października 2009 r., III UK 38/09, LEX nr 560872 i uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2011 r., III 9 UZP 1/11). Dodatkowo jednak sprawę komplikuje to, że decyzje ZUS z 13 stycznia 2006 r. orzekały o odpowiedzialności Marka K. jako prezesa zarządu Spółki za zo- bowiązania ciążące na Spółce z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lutego 2002 r. do listopada 2005 r. Decyzje tego rodzaju, co jest niesporne w orzecznictwie i doktrynie i na co wskazuje również Sąd Apelacyjny, mają charakter konstytutywny, ponieważ członkowie zarządu stają się odpowiedzialni solidarnie ze spółką za jej zobowiązania składkowe dopiero wskutek wydania i doręczenia decyzji przez organ rentowy (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II UK 37/10, LEX nr 611412; uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 15 października 2009 r., I UZP 3/09, OSNP 2011 nr 1-2, poz. 13; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2008 r., II UZP 6/08, OSNP 2009 nr 7-8, poz. 102, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2006 r., I UK 126/06, OSNP 2007 nr 21-22, poz. 331, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyj- nego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r., V SA/Wa 440/07, LEX nr 338247, A. Ole- sińska, Odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe, Lublin, 2000, s. 70). Tymczasem, co trafnie podkreśla Sąd Apelacyjny, nie wywodząc jednak z tego żadnych wniosków, celem ponownego ustalenia w trybie art. 83a ust. 1 o s.u.s. jest ponowne rozstrzygnięcie o uprawnieniach powstałych ex lege przed wydaniem wery- fikowanych decyzji. Postępowanie to odnosi się więc do wcześniej wydanych decyzji deklaratoryjnych. Zobowiązania nałożone decyzjami z 13 stycznia 2006 r. nie mogły być więc przedmiotem ponownego ustalenia w postępowaniu normowanym w art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s., który dotyczy praw lub zobowiązań powstałych z mocy prawa przed wydaniem weryfikowanej decyzji i jedynie stwierdzonych, jak wyraźnie stanowi ten przepis, w jej rozstrzygnięciu. Ograniczenie zakresu uproszczonego po- stępowania z art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s. do decyzji deklaratoryjnych jest uzasad- nione tym, że przepis ten ma na celu usunięcie niezgodności decyzji (widocznej po przedstawieniu nowych dowodów lub ujawnieniu okoliczności istniejących przed jej wydaniem) z ukształtowaną ex lege sytuacją prawną zainteresowanego. W szcze- gólności chodzi tu o wyeliminowanie decyzji, które przyznają prawo, pomimo że ono nie powstało, bądź uchylają zobowiązanie, pomimo że ono istnieje (zob. J. Strusiń- ska-Żukowska [w:] Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz, red. B. Gudowska, J. Strusińska-Żukowska, Warszawa 2011, s. 797). Zastosowanie uprosz- czonego trybu postępowania przewidzianego w art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s. ma 10 więc uzasadnienie w przywróceniu zgodności z prawem, co w oczywisty sposób wiąże się z ochroną interesu ubezpieczonego lub ochroną interesu ogółu ubezpie- czonych (publicznych środków tworzących Fundusz Ubezpieczeń Społecznych). Taki cel odpada, w sytuacji, w której, jak w rozpoznawanej przez Sąd Apelacyjny sprawie, sytuacja prawna adresata decyzji nie była przed jej wydaniem ukształtowana ex lege, lecz została dopiero ukształtowana decyzją organu o przeniesieniu odpowiedzialno- ści. Wobec tego Sąd Apelacyjny, uznając wyraźnie w uzasadnieniu postanowienia, że podnoszone przezeń wątpliwości wiążą się z wykładnią art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s., dokonał błędnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do tego przepisu. Jest zatem oczywiste, że wyjaśnienie tych wątpliwości nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest wobec tego pytanie o to, jakie przepisy mogą być podstawą rozwa- żanych decyzji. Wykluczyć należy art. 83a ust. 2 ustawy o s.u.s., stanowiący, że de- cyzje ostateczne ZUS, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez Zakład uchylone, zmienione lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie bowiem istnienia podstaw do uznania nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) lub, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wznowienia postępowania admini- stracyjnego (art. 145 § 1 k.p.a.), prowadzi do niedopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 lub 155 k.p.a., do których między innymi odsyła art. 83a ust. 2 o s.u.us. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 101/98, OSNAPiUS 1999 nr 20, poz. 637 i wyroki NSA z: 19 stycznia 1998, II SA 1245/97, LEX nr 41346; 24 marca 1998 r., I SA 1084/97, LEX nr 44645; 24 marca 1998, I SA 1087/97, LEX nr 44535; 26 lipca 1993 r., I SA 1892/92, ONSA 1994, nr 3, poz. 116). Nieusprawiedliwione byłoby też stosowanie per analogiam art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s. Pomijając kontrowersje co do dopuszczalności analogii w prawie ubezpieczeń społecznych, przeciwko takiemu rozwiązaniu przemawia podkreślony wyżej konstytutywny charakter decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu, przemawiający (jak zostanie dalej uzasadnione) przeciwko stosowaniu wo- bec takiej osoby uproszczonego postępowania normowanego w tym przepisie. Poza tym ustawa systemowa wyraźnie stanowi, że w sprawach przez nią uregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa ta stanowi inaczej (art. 123), co wyłącza stosowanie analogii z tej ustawy w sprawach w niej nieuregulowanych i jednocześnie unormowanych w Kodeksie postępowania ad- 11 ministracyjnego. Nie przeczy temu art. 180 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy k.p.a. tylko o tyle o ile nie po- zostają w sprzeczności z zasadami postępowania w sprawach ubezpieczeń społecz- nych. Przepis ten bowiem uzasadnia jedynie stosowanie Kodeksu postępowania ad- ministracyjnego w rozważanej kategorii spraw odpowiednio, z niezbędną modyfika- cją, a nie stosowanie analogii z przepisów ustawy systemowej w sytuacji, w której sprawa jest uregulowana w tym Kodeksie. W tej sytuacji należy uznać, że w przypadku, gdy w zakończonej ostateczną decyzją sprawie dotyczącej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubez- pieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pra- cowniczych wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), ZUS po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.) wydaje de- cyzję w tym przedmiocie na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. W sprawie tego rodzaju nie stosuje się przepisów art. 83a ust. 1 i 2 ustawy o s.u.s., lecz przepisy kodeksu postę- powania administracyjnego o wznowieniu postępowania. Zastosowanie bardziej ry- gorystycznych wymagań przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania admi- nistracyjnego jest uzasadnione tym, że w rozważanej sytuacji, w której postępowanie dotyczy decyzji konstytutywnej, decyzja wydana wskutek wznowienia postępowania nie przywraca stanu zgodnego z prawem z daty wydania decyzji uchylonej, lecz kształtuje nową sytuację prawną stron. Powinny być zatem zachowane większe gwa- rancje ochrony adresata decyzji dotkniętego nowymi obowiązkami przed taką zmianą. W szczególności, zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z powodów wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (ujawnienia istotnych dla sprawy nowych oko- liczności faktycznych lub nowych dowodów) nie może nastąpić, jeżeli od dnia dorę- czenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, podczas gdy na podstawie art. 83a ust. 1 decyzja może być wydana w każdym czasie (zob. wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2009 r., III UK 86/08, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 268). Jednocześnie jednak nie można pomijać tego, że powyższe przepisy są stoso- wane w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, co wymaga uwzględnienia, jak wyraźnie stanowi art. 180 § 1 k.p.a. (co już wyżej podkreślono), odmiennych zasad postępowania w tych sprawach. Dotyczy to w szczególności za- 12 sady jednoinstancyjności postępowania przed ZUS (art. 83 ust i 2 ustawy o s.u.s.), wynikającej z organizacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uniemożliwiającej wno- szenie przez stronę środków odwoławczych do organu nadrzędnego oraz zasady kończenia postępowania wyłącznie decyzją i niedopuszczalności wnoszenia zażaleń (art. 83b ustawy o s.u.s.). Nie ulega też wątpliwości, że od decyzji wydanych na pod- stawie art. 151 § 1 k.p.a. przysługuje stronie odwołanie do sądu, wszczynające po- stępowanie cywilne w sprawach ubezpieczeń społecznych. Decyzje te są bowiem decyzjami indywidualnymi, wskazanymi w art. 83 ust. 1 ustawy o s.u.s., od których przysługuje odwołanie do sądu (art. 83 ust. 2). Odwołanie takie nie przysługuje bo- wiem jedynie w sprawach wskazanych w art. 83 ust. 4 tej ustawy (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., I UZP 3/10, OSNP 2011 nr 17-18, poz. 233). Wobec tego do postępowania sądowego prowadzonego we wskazanym po- wyżej zakresie mają zastosowanie ustalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego za- sady, których przypomnienie może być pomocne w rozstrzygnięciu wątpliwości przedstawionych w postanowieniu Sądu Apelacyjnego. W pierwszej kolejności i przede wszystkim konieczne jest odwołanie się do zasady rozstrzygania przez sąd w postępowaniu cywilnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych o prawach lub obowiązkach stron na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 47714 § 1 i 2 k.p.c. z wyjątkiem wskazanym w § 4 tego artykułu). W rezultacie, indywidualna norma prawna zawarta w orzeczeniu ma charakter materialny, ustalający treść indy- widualnego stosunku prawnego ubezpieczenia społecznego. Sąd dokonuje meryto- rycznej, a więc uwzględniającej przepisy prawa materialnego kontroli prawidłowości aktu organów rentowych, natomiast wady decyzji wynikające z naruszeń przepisów postępowania przed organem rentowym pozostają zasadniczo poza zakresem jego rozpoznania. Od momentu wniesienia odwołania do sądu rozpoznawana sprawa staje się sprawą cywilną, podlegającą rozstrzygnięciu według zasad właściwych dla tej kategorii. Odwołanie od decyzji pełni rolę pozwu, a jego zasadność ocenia się na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego. Na tego rodzaju wadach de- cyzji skupia się też postępowanie sądowe, a wady spowodowane naruszeniem prze- pisów postępowania przed organem rentowym, pozostają w zasadzie poza przed- miotem postępowania. Jednakże, zgodnie z ugruntowaną koncepcją bezwzględnej nieważności aktu administracyjnego, sąd ubezpieczeń społecznych - jako sąd po- wszechny - może i powinien dostrzegać wady formalne decyzji administracyjnej, 13 które dyskwalifikują ją w stopniu odbierającym jej cechy takiego aktu (zob. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r., III UK 15/10, LEX nr 667499 i tam po- wołane wcześniejsze orzecznictwo). Do takich wad zalicza się brak organu powoła- nego do orzekania w określonej materii, niezastosowanie jakiejkolwiek procedury lub oczywiste naruszenie zasad postępowania administracyjnego (szerzej uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 10 czerwca 2008 r., I UK 376/07, OSNP 2009 nr 21-22). Opisywaną zasadę potwierdza dobitnie to, że sąd orzekający w sprawach ubezpie- czeń społecznych może stosować jedynie przepisy kodeksu postępowania cywilne- go. Z tego w szczególności względu, w sferze zarzutów proceduralnych skarga kasa- cyjna musi się opierać na podstawie naruszenia przepisów postępowania cywilnego (art. 3983 § 1 w związku z art. 1 k.p.c.). Dlatego np., jak stwierdził Sąd Najwyższy, art. 83a ust. 1 i ust. 2 ustawy systemowej, nie będąc przepisem prawa materialnego, nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej (wyrok z dnia 14 lutego 2008 r., I UK 206/07, OSNP 2009 nr 9-10, poz.125). Przyjęcie, wbrew temu unormowaniu, że przepisy postępowania administracyjnego (szerzej postępowania przed organem rentowym) mogą być podstawą orzeczenia sądu ubezpieczeń społecznych, musia- łoby więc oznaczać akceptację niekasacyjności takich orzeczeń. Rozważana zasada jest często niedostatecznie uświadamiana przez uczestników postępowania sądo- wego, a czasem nawet przez same sądy. Także w niniejszej sprawie odwołujący się żądał od Sądu zmiany decyzji przez ich uchylenie w całości i umorzenie postępowa- nia przed organem rentowym, a w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji zarzu- cił naruszenie przepisów dotyczących postępowania przed tym organem (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 83a ust. 1 ustawy o s.u.s.), nie podnosząc żadnych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z kolei Sądy - Okręgowy w uzasadnieniu wyroku oraz Apelacyjny, w uzasadnieniu postano- wienia - zajmowały się głównie kwestiami zgodności decyzji z 13 stycznia 2006 r. z przepisami proceduralnymi Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy sys- temowej (czy ZUS mógł uchylić decyzje w części i pozostawić w mocy w pozostałej części). Niejako ubocznie Sąd pierwszej instancji uznał, że odwołujący się ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o s.u.s., a z zaskarżonych decyzji wynika, za jaki okres i w jakiej kwocie po- nosi on tę odpowiedzialność. W związku z powyższym należy odwołać się do ustalonego w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiska podkreślającego odformalizowanie odwołania od de- 14 cyzji organu rentowego (art. 47710 k.p.c.). Odwołanie, pełniąc rolę pozwu i wszczy- nając postępowanie sądowe, nie podlega rygorom przewidzianym dla pozwu (zob. postanowienie z 26 września 2005 r., II UZ 52/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 254). Nie trzeba w nim wskazywać konkretnych zarzutów czy podstaw, a nawet wniosków. Wystarczy samo przejawienie niezadowolenia z decyzji organu rentowego i wyraże- nie woli co do odmiennego rozstrzygnięcia. Odformalizowanie postępowania w spra- wach z zakresu ubezpieczeń społecznym oznacza także racjonalizowanie treści pism składanych w organie rentowym w oparciu o rzeczywistą wolę w nich wyrażoną (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r., III UK 52/09, LEX nr 578160). Mając to na uwadze sąd powinien przede wszystkim ustalić, podejmując w razie potrzeby czynności wyjaśniające na podstawie art. 468 k.p.c., jakie żądanie dotyczące wynikających z prawa materialnego praw lub zobowiązań adresata decyzji organu rentowego zostało zgłoszone w odwołaniu. Mając na względzie zasadę roz- strzygania w postępowaniu cywilnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecz- nych o prawach lub obowiązkach stron na podstawie przepisów prawa materialnego, sąd nie może, kierując się żądaniem zwerbalizowanym np., jako uchylenie decyzji, poszukiwać rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego. W szczególności, żądanie takie nie może prowadzić do oddalenia odwołania z powoła- niem się na to, że organ rentowy nie naruszył wiążących go przepisów postępowa- nia, lecz orzeczenie takie powinno wskazywać w swojej podstawie właściwe przepisy prawa materialnego i nawiązując do sformułowanych w nich warunków nabycia prawa lub nałożenia obowiązku, wyjaśnić merytoryczną przyczynę oddalenia odwo- łania. Analogicznie „zasadę materialno-prawnej interpretacji odwołań” należy stoso- wać do decyzji organu rentowego. W szczególności, w przypadku takim jak w niniej- szej sprawie decyzji uchylającej wcześniejszą decyzję, bez wskazania w jej osnowie, jak zostało rozstrzygnięte żądanie strony dotyczące jej praw lub zobowiązań, sąd powinien tę istotną treść decyzji ustalić i wyjaśnić. Ta materialna kwestia powinna też stanowić przedmiot dalszego, tj. sądowego postępowania. Wynika to też stąd, że jakkolwiek w sensie procesowym uchylenie odnosi się do decyzji uchylonej, to w sensie materialnym odnosi się do prawa lub zobowiązania określonego w osnowie pierwszej (uchylonej) decyzji i rozstrzyga o materialno- prawnym żądaniu strony. Konsekwentnie, podstawą rozstrzygnięcia sądowego mogą być tylko przepisy prawa materialnego (i ewentualnie postępowania cywilnego), a nie przepisy procedury ad- ministracyjnej. Na przykład, w przypadku rozpoznawania odwołania od decyzji uchy- 15 lającej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. pierwotną decyzję w wyniku przeprowa- dzenia postępowania wznowieniowego w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności płatnika z tytułu składek na osobę trzecią, jak w niniejszej sprawie, sąd powinien do- konać oceny prawidłowości (zasadności) tej decyzji w świetle art. 116 ordynacji po- datkowej, który jest przepisem prawa materialnego (zob. np.: uchwała składu siedmiu sędziów z 9 marca 2009 r., I FPS 4/08, ONSAiWSA 2009 nr 3, poz. 47), badając czy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, uzasadniają rozstrzygnię- cie o prawach lub zobowiązaniach strony w sposób wynikający z osnowy decyzji, zinterpretowanej w opisany wyżej sposób. Ewentualne naruszenia przepisów postę- powania administracyjnego, np. niewydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy wymaganej przez powołany przepis kodeksu postępowania administracyj- nego, sąd powinien ocenić w płaszczyźnie koncepcji bezwzględnej nieważności de- cyzji. To samo dotyczy decyzji częściowo uchylającej i częściowo „pozostawiającej w mocy” decyzję pierwotną. Na koniec należy przypomnieć, że zgodnie z zasadą domniemania prawidło- wości aktów administracyjnych oraz zasadą uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych, która ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, sąd ubezpieczeń społecznych jest związany ostateczną decyzją, od której strona nie wniosła odwoła- nia w trybie art. 4779 k.p.c. ani nie podważyła jej skuteczności w inny prawem prze- widziany sposób (zob. wyroki Sądu Najwyższego z: 29 stycznia 2008 r., I UK 173/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 78; 10 czerwca 2008 r., I UK 376/07, OSNP 2009 nr 21-22, poz. 295; 7 kwietnia 2011 r., I UK 357/10 i orzecznictwo powołane w ich uzasadnie- niach). W szczególności w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., I UK 357/10 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w przypadku, gdy odwołanie wnioskodawcy od- nosiło się do decyzji zmieniającej poprzednią, ostateczną decyzję organu rentowego (a obie te decyzje ustaliły odpowiedzialność odwołującego się za zaległości skład- kowe spółki, w której pełnił funkcję członka zarządu, przy czym różniły się na korzyść wnioskodawcy okresem przypisanej odpowiedzialności i wysokością kwoty), która nie została zaskarżona do sądu i uzyskała przymiot decyzji ostatecznej, sąd ubezpie- czeń społecznych jest związany ostateczną decyzją organu rentowego, od której strona nie wniosła odwołania. Powoduje to związanie sądu ubezpieczeń społecznych tą decyzją w zakresie, w jakim nie uległa ona zmianie przez wydanie przez organ rentowy nowej decyzji. 16 Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. ========================================