uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego
4
orzeczenia. Tylko bowiem w takim wypadku uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. może być
uznane za mogące mieć - w rozumieniu art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c. - wpływ na wynik
sprawy. W orzecznictwie wyjaśniono również, że w uzasadnieniu wyroku sądu
odwoławczego muszą być zawarte elementy wymienione w art. 328 § 2 k.p.c., przy
uwzględnieniu charakteru orzeczenia drugoinstancyjnego (art. 391 § 1 k.p.c.).
Oznacza to, między innymi, że uzasadnienie orzeczenia sądu drugiej instancji
rozstrzygającego istotę sprawy powinno zawierać, zważywszy na fakt, że wydane
zostaje w następstwie rozpoznania środka odwoławczego, przytoczenie zarzutów
apelacyjnych i - istotną z punktu widzenia konstrukcji uzasadnienia takiego
orzeczenia - ocenę tych zarzutów. Ten obowiązek sądu drugiej instancji pozostaje
w ścisłym związku z - wynikającą z art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. -
koniecznością rozpoznania sprawy w granicach apelacji. Powinność rozpoznania
sprawy w granicach apelacji oznacza, między innymi, nakaz wzięcia pod uwagę,
rozważenia i oceny wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków;
nierozpoznanie zarzutów apelacji stanowi obrazę tego przepisu (por. np. wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2010 r., I PK 41/10, LEX nr 667488 i
orzeczenia w nim powołane).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada - jak trafnie zarzuca
skarżący - przedstawionym wymaganiom, uniemożliwiając kontrolę kasacyjną w
zaskarżonym zakresie. Nie ulega wątpliwości, że w uzasadnieniu wyroku
oddalającego apelację, Sąd odwoławczy przedstawił jedynie motywy
rozstrzygnięcia sprowadzające się do oceny charakteru umów łączących
zainteresowanych z wnioskodawcą. Tymczasem zasadność uwzględnienia przez
Sąd pierwszej instancji odwołań od decyzji Zakładu została zakwestionowana w
apelacji przez podniesienie w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego
także zarzutu obrazy art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. Oddalając apelację, Sąd
odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu, chociaż z powołanego przepisu wprost
wynika, że za pracownika, w rozumieniu ustawy systemowej, uważa się, miedzy
innymi, osobę wykonującą pracę na podstawie umowy o dzieło, jeżeli umowę taką
zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy. Rozpoznanie zarzutu
naruszenia art. 8 ust. 2a ustawy systemowej mogło zatem mieć istotny wpływ na
wynik sprawy, o którym stanowi art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c. Uzasadniony okazał się
5
więc zarzut skarżącego nierozpoznania sprawy w granicach apelacji (art. 378 § 1
k.p.c.) i sporządzenia uzasadnienia z naruszeniem art. 328 § 2 k.p.c.,
uniemożliwiającym kontrolę kasacyjną wyroku w zaskarżonym zakresie.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 39815
§ 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 w związku z art. 39821
k.p.c.
