uzasadnienie kwestionowanego wyroku nie posiada wszystkich wymaganych elementów lub zawiera braki uniemożliwiające kontrolę kasacyjną. Takich braków uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera.
W zakresie zarzutów ujętych w podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50d ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej [art. 37 ust. 1 pkt 1 „starej ustawy”], § 3 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 3 dział III pkt 1 do tego rozporządzenia) i przy uwzględnieniu ich uzasadnienia należy stwierdzić, że po pierwsze - wykraczają one poza okoliczności faktyczne sprawy, po drugie - sam skarżący wskazuje na wątpliwości wyłaniające się na tle powołanych przez niego uregulowań i formułuje zagadnienie prawne, nadając mu walor istotności oraz po trzecie - wskazuje na (kwestionowane przez siebie) orzeczenia Sądu Najwyższego zawężające rozumienie pojęcia pracy górniczej, w tym w wymiarze półtorakrotnym (por. wyroki z dnia 28 kwietnia 2010 r., I UK 337/09, LEX nr 601991; z dnia 12 maja 2010 r., I UK 30/10, LEX nr 590314; także powołany przez Sąd drugiej instancji wyrok z dnia 11 lutego 2010 r., I UK 236/09, LEX nr 585722 oraz z dnia 28 kwietnia 2010 r., I UK 339/09, LEX nr 60744, w którym stwierdzono, że dla oceny charakteru pracy górniczej nie mogą mieć decydującego znaczenia ani zakładowe wykazy stanowisk, ani protokoły komisji weryfikacyjnej kwalifikujące określone zatrudnienie jako pracę górniczą). Już tylko to oznacza, że zaskarżony wyrok nie może zostać oceniony jako niezgodny z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c., gdyż nie można mu przypisać sprzeczności z przepisami niepoddającymi się różnej wykładni i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. W konsekwencji prowadzi to do rodzącego się prima facie wniosku, że skarga nie mogłaby zostać uwzględniona, co czyni ją oczywiście bezzasadną. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c.