Kodex AI

I BU 5/11

Wygrał pozwany
SN20 kwietnia 2011·
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła odwołania H. S. od decyzji ZUS odmawiającej przeliczenia emerytury górniczej z zastosowaniem korzystniejszego przelicznika 1,8 za okres pracy od 22 maja 1979 r. do 30 grudnia 2003 r. Sąd Apelacyjny uznał, że wykonywana przez niego praca w kopalni odkrywkowej nie miała charakteru pracy stricte górniczej w przodku, lecz odpowiadała innym stanowiskom ujętym w rozporządzeniu, które nie uzasadniały zastosowania przelicznika 1,8. Skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, zarzucając błędną wykładnię przepisów emerytalnych, naruszenie Konstytucji oraz uchybienia procesowe związane z oceną dowodów i uzasadnieniem wyroku. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał, że zarzuty procesowe dotyczące ustaleń faktycznych i oceny dowodów nie mogą stanowić podstawy takiej skargi, a zarzuty materialnoprawne nie wykazują oczywistej sprzeczności wyroku z prawem. Ostatecznie skarga została odrzucona na etapie wstępnym.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·ustalenie prawa do przeliczenia emerytury górniczej z zastosowaniem przelicznika 1,8
  • ·kwalifikacja pracy jako pracy górniczej w wymiarze półtorakrotnym
  • ·dopuszczalność zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych i oceny dowodów w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
  • ·przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 4249 k.p.c.
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie kwestionowanego wyroku nie posiada wszystkich wymaganych elementów lub zawiera braki uniemożliwiające kontrolę kasacyjną. Takich braków uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera. 7 W zakresie zarzutów ujętych w podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50d ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej [art. 37 ust. 1 pkt 1 „starej ustawy”], § 3 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 3 dział III pkt 1 do tego rozporządzenia) i przy uwzględnieniu ich uzasadnienia należy stwierdzić, że po pierwsze - wykraczają one poza okoliczności faktyczne sprawy, po drugie - sam skarżący wskazuje na wątpliwości wyłaniające się na tle powołanych przez niego uregulowań i formułuje zagadnienie prawne, nadając mu walor istotności oraz po trzecie - wskazuje na (kwestionowane przez siebie) orzeczenia Sądu Najwyższego zawężające rozumienie pojęcia pracy górniczej, w tym w wymiarze półtorakrotnym (por. wyroki z dnia 28 kwietnia 2010 r., I UK 337/09, LEX nr 601991; z dnia 12 maja 2010 r., I UK 30/10, LEX nr 590314; także powołany przez Sąd drugiej instancji wyrok z dnia 11 lutego 2010 r., I UK 236/09, LEX nr 585722 oraz z dnia 28 kwietnia 2010 r., I UK 339/09, LEX nr 60744, w którym stwierdzono, że dla oceny charakteru pracy górniczej nie mogą mieć decydującego znaczenia ani zakładowe wykazy stanowisk, ani protokoły komisji weryfikacyjnej kwalifikujące określone zatrudnienie jako pracę górniczą). Już tylko to oznacza, że zaskarżony wyrok nie może zostać oceniony jako niezgodny z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c., gdyż nie można mu przypisać sprzeczności z przepisami niepoddającymi się różnej wykładni i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. W konsekwencji prowadzi to do rodzącego się prima facie wniosku, że skarga nie mogłaby zostać uwzględniona, co czyni ją oczywiście bezzasadną. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c.
Dodano: 1 kwietnia 2026