I UK 50/11

uzasadnienie nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej rozstrzygnięcia można mówić o naruszeniu art. 328 § 2 k.p.c. w istotny sposób wpływającym na wynik sprawy (z nowszych orzeczeń por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 15 grudnia 2010 r., II PK 138/10, LEX 738557, z 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX 737366 i z 9 września 2010 r., I CSK 679/09, LEX 622199). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku bezspornie nie ma takich wad. Natomiast zarzut naruszenia 11 art. 233 § 1 k.p.c. nie może stanowić podstawy skargi, gdyż jak wynika z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Przepis art. 233 § 1 k.p.c. dotyczy oceny dowodów. Ponadto należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi Sąd Apelacyjny odniósł się do stanowiska komisji weryfikacyjnej i zmienionego stanowiska pracodawcy w kwestii zakwalifikowania stanowiska pracy ubezpieczonego Jerzego R., tyle że nie uznał tych poglądów za przesądzające sporną kwestię. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 228 § 1 i 2 k.p.c. wiązany w skardze z niewzięciem pod uwagę znanego Sądowi z urzędu dowodu z opinii Instytutu Górnictwa Odkrywkowego „Poltegor” i opinii Katedry Górnictwa Odkrywkowego AGH, z których wynikała definicja pojęcia przodka w kopalniach węgla brunatnego. Wzięcie pod rozwagę treści tych opinii, nawet jeśli przyjąć za trafne przypisanie Sądowi ich znajomości z urzędu, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż ten przesądzony został przez ustalenie zakresu obowiązków pracowniczych wykonywanych przez ubezpieczonego i jego kwalifikacji prawnej. Z wiążących w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że ubezpieczony wykonywał pracę wulkanizatora taśm przenośnikowych znajdujących się na koparkach i przenośnikach przesuwnych polegającą na montażu, konserwacji i naprawie tych taśm. Istota sporu w tej sprawie polegała na dokonaniu przyporządkowania tej pracy do przepisów definiujących pracę górniczą. Sąd Apelacyjny przedstawił i omówił przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Według art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) obowiązującego w czasie zatrudnienia ubezpieczonego a skreślonego z dniem 1 stycznia 2007 r., jak również według obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego wyroku art. 50d tej ustawy, przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury pracownikom zatrudnionym, między innymi, w kopalniach węgla brunatnego zalicza się w wymiarze półtorakrotnym okresy pracy (poza innymi, niemającymi znaczenia w tej sprawie) w przodkach bezpośrednio przy urabianiu i ładowaniu urobku oraz przy innych pracach przodkowych, przy montażu, likwidacji i transporcie obudów, maszyn urabiających, 12 ładujących i transportujących w przodkach oraz przy głębieniu szybów i robotach szybowych. Zarówno w poprzednio obowiązującym stanie prawnym jak i obecnie minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego został upoważniony do szczegółowego określenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa stanowisk pracy, na których zatrudnienie zalicza się w wymiarze półtorakrotnym (art. 37 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach a obecnie art. 50d ust. 3 tej ustawy). Ten sam minister został też upoważniony do określenia ( w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw gospodarki i spraw Skarbu Państwa) stanowisk, na których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą na odkrywce w kopalniach węgla brunatnego. Dla ustalenia uprawnień emerytalnych ubezpieczonego istotne było przesądzenie wykonywania przez niego w odpowiednim czasie pracy górniczej i pracy górniczej zaliczanej w rozmiarze półtorakrotnym. Oczywiste jest, że zakres pojęcia pracy górniczej jest szerszy niż pracy górniczej zaliczanej w wymiarze półtorakrotnym. Sporna kwestia sprowadzała się do zaliczenia pracy (górniczej) ubezpieczonego w wymiarze półtorakrotnym. W ocenie Sądu Najwyższego, Sad Apelacyjny słusznie dokonał porównania treści załączników do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie określenia niektórych stanowisk pracy górniczej oraz stanowisk pracy zaliczanej w wymiarze półtorakrotnym przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury lub renty (Dz. U. z 1995 r. Nr 2, poz. 8) obowiązującego zgodnie z art. 194 ustawy o emeryturach i rentach. W wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do tego rozporządzenia wymieniono 32 stanowiska pracy w kopalniach węgla brunatnego oraz w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących roboty górnicze dla kopalń węgla brunatnego, na których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą. Wśród tych stanowisk wymieniono pod pozycją 30 wulkanizatora taśm przenośnikowych na odkrywce. Natomiast wykaz stanowiący załącznik nr 3 do tego rozporządzenia w części III zawierający wymienienie stanowisk pracy, na których okresy pracy zalicza się w wymiarze półtorakrotnym w kopalniach węgla brunatnego obejmuje tylko 8 stanowisk. Nie ma wśród nich stanowiska wulkanizatora. Ubezpieczony twierdził, że dotyczy go stanowisko wymienione pod pozycją 1 tego wykazu to znaczy stanowisko górnika 13 kopalni odkrywkowej. Taki pogląd nie może być zaakceptowany. Gdyby tak rozumieć stanowisko pracy wymienione pod pozycją 1, wszyscy objęci załącznikiem nr 2 mogliby być uważani za wykonujący pracę zaliczaną w wymiarze półtorakrotnym. Wszyscy wykonywali w pewnym sensie pracę górnika kopalni odkrywkowej, skoro zostali objęci wykazem stanowisk pracy górniczej w kopalni węgla brunatnego. Tymczasem tylko nieliczne spośród stanowisk pracy górniczej uzasadniają zaliczenie pracy na nich w wymiarze półtorakrotnym. Przykładowo można podać, że załącznik nr 2 obejmuje trzy stanowiska pracy górnika ( górnik na odkrywce, górnik – odwadniacz złóż na odkrywce, górnik strzałowy na odkrywce i jego pomocnik). Załącznik nr 3 obejmuje dwa stanowiska pracy górnika: górnika kopalni odkrywkowej i górnika strzałowego kopalni odkrywkowej. Pominięte zostało stanowisko górnika odwadniacza. Spośród 12 stanowisk pracy operatorów zamieszczonych w załączniku nr 2 tylko cztery znalazły się w załączniku nr 3. Skoro zatem stanowisko pracy wulkanizatora taśm przenośnikowych na odkrywce zawarte w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 nie zostało objęte wykazem- załącznikiem nr 3, to oznacza to niemożliwość zaliczenia pracy wykonywanej na tym stanowisku w wymiarze półtorakrotnym. Stanowisko górnika kopalni odkrywkowej wymienione pod pozycją 1 załącznika nr 3 to stanowisko górnika na odkrywce z pozycji 1 załącznika nr 2 a nie również stanowisko wulkanizatora z pozycji nr 30 załącznika nr 3. Przedstawiona analiza prowadzi zatem do wniosku niezasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego przedstawionych w skardze kasacyjnej. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c.