uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2004 r., P
17/03, OTK-A 2004 nr 6, poz. 57).
Według § 8 ust. 1 rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w
szczególnych warunkach, wymienione w dziale IV wykazu B (między innymi prace
wykonywane bezpośrednio przy produkcji ołowiu - poz. 2), nabywa prawo do
emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny
wynoszący 50 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres
zatrudnienia, w tym co najmniej 10 lat wykonywał prace wymienione w dziale IV
wykazu B. Za wymagany okres zatrudnienia (po zmodyfikowaniu definicji tego
pojęcia ustawą z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o
zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz.U. Nr 104,
poz. 450 ze zm.) uważa się okresy składkowe oraz podlegające uwzględnieniu
okresy nieskładkowe i okresy uzupełniające wynoszące 20 lat dla kobiet i 25 lat dla
mężczyzn (§ 3 rozporządzenia), natomiast za okresy pracy uzasadniające prawo
do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu - okresy, w których
praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana
stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy
(§ 2 ust. 1 rozporządzenia).
6
Z dniem 1 lipca 2004 r. do art. 32 ustawy o emeryturach i rentach został
dodany ust. 1a, zgodnie z którym przy ustalaniu okresu zatrudnienia w
szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się
okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada
1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie
choroby i macierzyństwa. Zastosowanie art. 32 ust. 1a ustawy o emeryturach i
rentach do osób, które przed dniem 1 lipca 2004 r. nie spełniły wszystkich
warunków nabycia prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach
lub w szczególnym charakterze zostało w judykaturze Sadu Najwyższego uznane
za nienaruszające konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej
(por. między innymi wyroki z dnia 17 września 2007 r., III UK 51/07, OSNP 2008 nr
21-22, poz. 328; z dnia 22 lutego 2008 r., I UK 228/07, OSNP 2009 nr 11-12, poz.
149; z dnia 21 maja 2009 r., II UK 370/08 (LEX nr 509021), a Trybunał
Konstytucyjny orzekł o zgodności wymienionego unormowania z art. 2 i art. 32
ustawy zasadniczej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2008 r.,
K 33/06, OTK-A 2008, nr 6, poz. 106).
Jeśli by zatem wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków do
wcześniejszej emerytury przed dniem 1 lipca 2004 r. przy uwzględnieniu
obowiązującego wówczas stanu prawnego, to po tej dacie okresy niezdolności do
pracy z powodu choroby przypadające po dniu 14 listopada 1991 r. nie mogą
zostać zaliczone do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 39815
§ 1 zdanie pierwsze k.p.c.
