Kodex AI

I UK 220/10

Orzeczenie procesowe
SN26 października 2010·
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła odwołania J.K. od decyzji ZUS w przedmiocie wysokości świadczenia: waloryzacji renty rodzinnej oraz odmowy prawa do świadczenia rodzinnego po inwalidzie wojennym. Sądy meriti oddaliły odwołanie, a ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną, zarzucając m.in. błędną wykładnię przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych, a także liczne uchybienia procesowe. Sąd Najwyższy nie rozpoznał jednak merytorycznie skargi, ponieważ odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. Uznał, że wniosek o przyjęcie skargi nie został należycie uzasadniony w rozumieniu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący istnienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów ani innych ustawowych przesłanek przyjęcia skargi. W konsekwencji postępowanie kasacyjne zakończyło się na etapie wstępnej kontroli formalnej, bez oceny zasadności zarzutów co do wysokości świadczenia.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·wymogi formalne wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
  • ·istotne zagadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisów jako przesłanki kasacyjne
  • ·odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu niewykazania ustawowych przesłanek
  • ·spór o wysokość świadczenia z ubezpieczenia społecznego
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań, gdyż po pierwsze - formułując pytanie i nazywając je istotnym zagadnieniem prawnym skarżąca nie przedstawia jakiejkolwiek argumentacji prawnej pozwalającej na uznanie, iż wskazana przez nią wątpliwość ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i istotnie jest tego rodzaju, że wymaga zaangażowania Sądu Najwyższego i to w sytuacji, gdy Sąd drugiej instancji uznał, iż art. 19 i 194a ustawy o emeryturach i rentach w ogóle nie miały w sprawie zastosowania, a po drugie - odwołując się do przesłanki potrzeby wykładni powołanych przepisów - nie wskazuje czy ma na myśli brak ich wykładni, czy też rzeczywiście występujące w orzecznictwie sądów rozbieżności wywołane ich niejednolitą wykładnią, oraz na czym wątpliwości interpretacyjne miałyby polegać. Odnośnie do pozostałych okoliczności to nie odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek, a Sąd Najwyższy nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony 5 do domyślania się, o którą z nich skarżącej chodzi. Dotyczy to również wskazania na możliwość uznania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, gdyż jest to stwierdzenie jedynie hipotetyczne i nie zostało odniesione do któregokolwiek z licznych przepisów powołanych w kasacyjnej podstawie naruszenia prawa procesowego. Tymczasem z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi, a więc że doszło do kwalifikowanej (widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez wdawania się w pogłębioną analizę prawną) obrazy wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, prowadzącej w oczywisty sposób do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia. Z powyższych względów odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Dodano: 1 kwietnia 2026