uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 579/00, OSNP 2003 nr 14, poz. 331 oraz). Także ten argument przemawia przeciwko sankcjonowaniu naruszenia obowiązku uzgadniania decyzji o przyznawaniu świadczeń w drodze obowiązku „zwrotu” wydatkowanych środków. Najistotniejsze jest bowiem przeznaczanie w drodze tych decyzji środków na przewidziane ustawą cele, których naruszenie może być sankcjonowane przez związki zawodowe na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, co dostatecznie chroni interes pracowników i innych beneficjentów funduszu. Prezentowane stanowisko znajduje także dodatkowe wsparcie w użyciu przez ustawodawcę określenia „zwrot Funduszowi środków”. Słowo „zwrot” wyraźnie wskazuje, że istotną rolą art. 8 ust. 3 nie jest sankcjonowanie wszelkich niezgodnych z przepisami zachowań pracodawcy, lecz rekompensowanie strat, które fundusz poniósł wskutek sprzecznego z ustawą wydatkowania środków ze szkodą dla określonego w art. 1 ust. 1 i 8 ust. 1 socjalnego przeznaczenia funduszu. Pracodawca powinien je oddać (zwrócić), po to by cele te mogły być zrealizowane.
Powyższemu stanowisku nie przeczy powołana w skardze teza orzeczenia Sądu Najwyższego z 19 listopada 1997 r., w sprawie I PKN 373/97 (przytoczona wyżej). Odnosiła się ona bowiem do określonych w art. 8 ust. 3 ustawy skutków naruszenia obowiązku pracodawcy określonego w art. 8 ust. 2 ustawy, a kwestia naruszenia przez pracodawcę art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych w ogóle nie była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Także analogiczny pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2001 r., w sprawie I PKN 579/00 (OSNP 2003 nr 14, poz. 331) odnosił się do naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy i regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego – na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.