Kodex AI

II PK 234/09

Wygrał pozwany
SN11 maja 2010·sentence
Inne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła żądania związku zawodowego, aby pracodawca zwrócił na rachunek zakładowego funduszu świadczeń socjalnych środki wydatkowane na świadczenia socjalne. Związek twierdził, że świadczenia przyznawano bez wymaganego uzgodnienia z organizacją związkową, co miało uzasadniać roszczenie z art. 8 ust. 3 ustawy o ZFŚS. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną i potwierdził, że samo naruszenie obowiązku uzgadniania indywidualnych decyzji socjalnych ze związkiem zawodowym z art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych nie jest równoznaczne z wydatkowaniem środków „niezgodnie z przepisami ustawy” w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o ZFŚS. Przepis ten należy interpretować ściśle i odnosi się do naruszeń samej ustawy o ZFŚS, a nie do naruszeń innej ustawy. SN wskazał też, że regulamin funduszu został w zakładzie pracy ustanowiony, a skarżący nie wykazał konkretnego niezgodnego z ustawą wydatkowania środków. W konsekwencji roszczenie o zwrot środków nie przysługiwało.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·zakres roszczenia o zwrot środków do ZFŚS z art. 8 ust. 3 ustawy o ZFŚS
  • ·czy brak uzgodnienia z organizacją związkową przy przyznawaniu świadczeń socjalnych z art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych stanowi wydatkowanie niezgodne z ustawą o ZFŚS
  • ·ścisła wykładnia przesłanek żądania zwrotu środków na fundusz świadczeń socjalnych
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 579/00, OSNP 2003 nr 14, poz. 331 oraz). Także ten argument przemawia przeciwko sankcjonowaniu naruszenia obowiązku uzgadniania decyzji o przyznawaniu świadczeń w drodze obowiązku „zwrotu” wydatkowanych środków. Najistotniejsze jest bowiem przeznaczanie w drodze tych decyzji środków na przewidziane ustawą cele, których naruszenie może być sankcjonowane przez związki zawodowe na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, co dostatecznie chroni interes pracowników i innych beneficjentów funduszu. Prezentowane stanowisko znajduje także dodatkowe wsparcie w użyciu przez ustawodawcę określenia „zwrot Funduszowi środków”. Słowo „zwrot” wyraźnie wskazuje, że istotną rolą art. 8 ust. 3 nie jest sankcjonowanie wszelkich niezgodnych z przepisami zachowań pracodawcy, lecz rekompensowanie strat, które fundusz poniósł wskutek sprzecznego z ustawą wydatkowania środków ze szkodą dla określonego w art. 1 ust. 1 i 8 ust. 1 socjalnego przeznaczenia funduszu. Pracodawca powinien je oddać (zwrócić), po to by cele te mogły być zrealizowane. Powyższemu stanowisku nie przeczy powołana w skardze teza orzeczenia Sądu Najwyższego z 19 listopada 1997 r., w sprawie I PKN 373/97 (przytoczona wyżej). Odnosiła się ona bowiem do określonych w art. 8 ust. 3 ustawy skutków naruszenia obowiązku pracodawcy określonego w art. 8 ust. 2 ustawy, a kwestia naruszenia przez pracodawcę art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych w ogóle nie była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Także analogiczny pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2001 r., w sprawie I PKN 579/00 (OSNP 2003 nr 14, poz. 331) odnosił się do naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy i regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego – na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.
Dodano: 1 kwietnia 2026