Sprawa dotyczyła ustalenia, czy J.H. podlegał obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu pracowników z tytułu zatrudnienia w Fundacji „S.”. Wnioskodawca twierdził, że od 1 października 1992 r. łączyła go z Fundacją umowa o pracę na czas nieokreślony, a stosunek pracy trwał do 27 marca 2000 r., co potwierdzały ugoda pozasądowa i późniejsze świadectwo pracy. Sąd Okręgowy przyjął jego stanowisko i zmienił decyzję ZUS. Sąd Apelacyjny uznał jednak, że po 1 października 1992 r. wnioskodawca faktycznie nie świadczył pracy, nie wykonywał obowiązków pracowniczych i nie spełniał przesłanek z art. 22 k.p., więc nie miał statusu pracownika. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że dla objęcia ubezpieczeniem społecznym decyduje rzeczywiste wykonywanie zatrudnienia o cechach pracowniczych, a nie samo formalne zawarcie umowy, ugoda czy świadectwo pracy. Skoro skarżący nie wykazał, że faktycznie świadczył pracę w ramach stosunku pracy, nie mógł być objęty pracowniczym ubezpieczeniem społecznym.
uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 września 1990 r., III PZP 15/90, OSNCP 1991 nr 4, poz. 45).
W pozostałym zakresie dywagacje Sądu drugiej instancji mają charakter hipotetyczny („jeśli nawet przyjąć, że wnioskodawca podejmował jednorazowe czynności…”) i z tego względu skierowane do nich zarzuty kasacyjne nie wymagają rozważenia jako nieistotne dla wyniku sprawy.
Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu z mocy art. 39814 k.p.c.