Uzasadnienie
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, XII
Wydziału, z dnia 17 kwietnia 2009 r. Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej
wskazała naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 22, 251
, 29, 55 § 11
i art.
943
k.p. oraz art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o tzw. grupowych zwolnieniach oraz
przepisów postępowania – art. 233 § 1 i k.p.c. Jako jedyną okoliczność
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na jej oczywistą
zasadność.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
2
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli
okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989
§ 2 k.p.c.,
uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do
rozpoznania.
W skardze kasacyjnej podniesione zostały takie same zarzuty jak w
postępowaniu apelacyjnym. Nie zostały w niej sformułowane zagadnienia prawne,
nie podniesiono potrzeby wykładni przepisów czy nieważności postępowania. Sądy
obu instancji dokonały poprawnej wykładni przepisów art. 22 k.p. i uznały, że
powódkę nie łączył z pozwanymi stosunek pracy. Wywody skargi kasacyjnej
ograniczają się do polemiki z ustaleniami Sądu Okręgowego w kwestii zaistnienia
poszczególnych elementów stosunku pracy.
W licznych orzeczeniach Sąd Najwyższy prezentował pogląd, że nie każde
zatrudnienie musi mieć charakter pracowniczy ( por. wyrok SN z 9 grudnia 1999 r., I
PKN 432/99). O wyborze rodzaju podstawy prawnej zatrudnienia decydują
zainteresowane strony (tak w wyroku SN z dnia 13 kwietnia 2000 r., I PKN 594/99).
Jest też jasne, że o charakterze stosunku prawnego nie decyduje nazwa zawartej
umowy.
Należy stwierdzić, że poprawne ustalenia Sądu Okręgowego jednoznacznie
wskazują na cywilnoprawny charakter wykonywanego zatrudnienia. Z tej przyczyny
nie można więc uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Uwagi dotyczące złej jakości świadczonej pracy nie mogą być uznane za
mobbing.
Postępowanie dowodowe przeprowadzone należy uznać za bezstronne i
wszechstronne, co nie potwierdza zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
Można więc stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i nie zostały
naruszone wskazane w skardze przepisy prawa materialnego i postępowania.
Z tych względów, na podstawie art. 398 9
§ 2 k.p.c., orzeczono jak w
sentencji postanowienia.
3
