II UK 102/09

uzasadnienie wyroku wyjaśnia przyczyny, dla jakich orzeczenie zostało wydane i jest sporządzane już po wydaniu wyroku. Zatem wynik sprawy z reguły nie zależy od tego, jak napisane zostało uzasadnienie i czy zawiera ono wszystkie wymagane elementy. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (por. miedzy innymi wyroki z dnia 27 czerwca 2001 r., II UKN 446/00, OSNAPiUS 2003, nr 7, poz. 182; z dnia 5 września 2001 r., I PKN 615/00, OSNAPiUS nr 15, poz. 352; z dnia 24 lutego 2006 r., II CSK 136/05, Lex nr 200973; z dnia 9 lipca 2008 r. I PK 2/08, Lex nr 497691). Skarżący wskazuje na uchybienie art. 328 § 2 k.p.c., poprzez po pierwsze - brak ustalenia momentu, od którego uzyskał emeryturę wojskową z uwzględnieniem okresów składkowych oraz po drugie - brak wskazania podstaw prawnych do nieuwzględnienia odwołania na podstawie zdarzeń mających miejsce po wydaniu przez organ rentowy zaskarżonej decyzji. Tymczasem Sąd drugiej instancji jednoznacznie stwierdził, że wnioskodawca - w uwzględnieniu wniosku złożonego w dniu 31 grudnia 2007 r. - uzyskał emeryturę wojskową w wysokości ustalonej z uwzględnieniem okresów składkowych poczynając od dnia 1 grudnia 2007 r. W tej sytuacji wskazanie dnia 25 stycznia 2007 r. jako daty wydania w tym przedmiocie decyzji przez wojskowy organ emerytalny, zamiast - prawidłowo - dnia 25 stycznia 2008 r., musi być uznane za omyłkę pozostającą bez znaczenia dla dokonanej przez Sąd Apelacyjny oceny, że w dacie złożenia wniosku o emeryturę z systemu powszechnego (14 stycznia 2008 r.), skarżącemu „przysługiwało uprawnienie do świadczenia wojskowego obliczonego z uwzględnieniem okresów składkowych, o których mowa 10 w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 7-10 oraz w ust. 2” ustawy o emeryturach i rentach. Z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wynika również, że Sąd drugiej instancji nie przypisał znaczenia dacie, w której została wydana przez wojskowy organ emerytalny decyzja z dnia 25 stycznia 2008 r. uwzględniająca w wysłudze emerytalnej skarżącego okresy składkowe, ale faktowi, że - w uwzględnieniu jego wniosku z dnia 31 grudnia 2007 r. - takie obliczenie wysokości emerytury wojskowej nastąpiło poczynając od dnia 1 grudnia 2007 r. Z okoliczności tych Sąd drugiej instancji wyprowadził wniosek, iż nie tylko w dacie wydania decyzji odmawiającej prawa do emerytury z systemu powszechnego (22 stycznia 2008 r.), ale już w dniu złożenia wniosku o to świadczenie (14 stycznia 2008 r.) skarżący posiadał prawo do emerytury wojskowej obliczonej z uwzględnieniem okresów składkowych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną z dniem 5 lutego 2009 r. przez ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 8, poz. 38). W płaszczyźnie art. 328 § 2 k.p.c. nie leży prawidłowość ustaleń faktycznych ani trafność ocen prawnych, a skoro Sąd Apelacyjny wyrokował na podstawie stanu rzeczy obejmującego okres poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji organu rentowego, przeto z oczywistych względów nie wskazał podstaw prawnych rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu zdarzeń mających miejsce po tej dacie. Powyższa okoliczność powoduje w konsekwencji niezasadność zarzutu naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 w związku z art. 47714 § 1 k.p.c. w sposób wskazany przez skarżącego, który upatruje obrazy wymienionych przepisów w rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji sprawy z uwzględnieniem zdarzeń mających miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji. Zarzut ten nie mógłby być uznany za skuteczny również z uwagi na sposób jego skonstruowania. Rację ma skarżący, że co do zasady w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego sąd pierwszej instancji kontroluje jej zgodność z prawem, a sąd drugiej instancji - prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji w odniesieniu do stanu rzeczy (faktycznego i prawnego) istniejącego w chwili wydania przez organ rentowy decyzji. O zasadności przyznania lub odmowy przyznania świadczenia decydują 11 zatem okoliczności istniejące w chwili ustalania do niego prawa przez organ rentowy, natomiast postępowanie sądowe ma charakter odwoławczy, sprawdzający i weryfikujący. Jedynie w szczególnych przypadkach Sąd Najwyższy dopuszcza możliwość przyznania świadczenia, jeżeli warunki je uzasadniające zostały spełnione po wydaniu decyzji i dotyczą okoliczności pewnych i niekwestionowanych przez organ rentowy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2007 r., I UK 316/06, OSNP 2008 nr 13-14, poz. 199; z dnia 16 maja 2008 r., I UK 385/07, Lex nr 491450; z dnia 4 lipca 2007 r., II UK 280/06, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 260 i orzeczenia tam powołane). Zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c., po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy. Skarżący odwołuje się do zdania pierwszego powołanego przepisu, wywodząc, że Sąd drugiej instancji, stosując wymienioną normę prawną poprzez art. 391 § 1 k.p.c. (skarżącemu chodzi o zdanie pierwsze tego uregulowania, w myśl którego jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji) i orzekając w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, bezpodstawnie wyrokował w oparciu o stan faktyczny zaistniały po wydaniu zaskarżonej decyzji organu rentowego, a więc z uwzględnieniem decyzji wojskowego organu emerytalnego z dnia 25 stycznia 2008 r., co doprowadziło do oddalenia apelacji. Połączenie naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. z art. 391 § 1 k.p.c. oznacza, że skarżący obrazę pierwszego z wymienionych przepisów odnosi do fazy postępowania odwoławczego. Tymczasem o naruszeniu przez Sąd drugiej instancji art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. można by mówić ewentualnie wówczas, gdyby - wydając orzeczenie w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych - Sąd ten uwzględnił zmiany stanu faktycznego lub prawnego zaistniałe w toku postępowania apelacyjnego (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 259/98, OSNC 1999 nr 4, poz. 82 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2006 r., II CSK 300/06, Lex nr 388845). Taka sytuacja nie wystąpiła w sprawie, w której wniesiona została rozpoznawana skarga kasacyjna, gdyż Sąd odwoławczy wyrokował na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd 12 pierwszej instancji. Co prawda nie jest wyłączone postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu obrazy prawa procesowego przez sąd pierwszej instancji, ale – ponieważ skarga kasacyjna przysługuje od wyroku sądu drugiej instancji (art. 3981 § 1 k.p.c.), a Sąd Najwyższy jest związany podstawami skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.), musi to być połączone ze wskazaniem odpowiedniego przepisu postępowania dotyczącego rozpoznawania apelacji (np. wykazywania, że mimo wytknięcia uchybienia w apelacji, sąd drugiej instancji, z naruszeniem przepisów normujących postępowanie apelacyjne, uchybienia tego nie wziął pod uwagę lub nieprawidłowo ocenił, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy), a tego w rozpoznawanej skardze brak. Skutek zarzucanego naruszenia skarżący odnosi do art. 47714 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd oddala odwołanie, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia. Tymczasem przepis ten skierowany jest do sądu pierwszej instancji i nie znajduje zastosowania w postępowaniu apelacyjnym. Z tego względu nie mógł zostać naruszony przez Sąd drugiej instancji. Obrazy przez Sąd drugiej instancji art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 lutego 2009 r. skarżący upatruje w oddaleniu jego odwołania w sytuacji, gdy dokonana przez organ rentowy wykładnia powołanego przepisu była błędna z tego względu, iż nie uwzględniała jego końcowej części stanowiącej, że prawo do emerytury przysługuje tym ubezpieczonym, których emerytura wojskowa nie została powiększona o okresy składkowe, a w rezultacie decyzja ta była niezgodna z prawem. Tymczasem w postępowaniu toczącym się na skutek odwołania od decyzji organu rentowego sąd nie jest związany ani dokonaną przez ten organ kwalifikacją prawną, ani interpretacją zastosowanej normy prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008 r., I UK 88/08, Lex nr 509055), a przedmiotem zarzutu kasacyjnego może być wyłącznie błędna wykładnia przepisu prawa materialnego przez sąd drugiej instancji, a nie jej wadliwa interpretacja przez sąd pierwszej instancji, a tym bardziej przez organ rentowy. Zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach jest nieusprawiedliwiony także w przypadku odniesienia go do zastosowania przez Sąd odwoławczy wymienionej normy prawnej wobec osoby, która w dacie wydania przez organ rentowy decyzji 13 odmownej nie miała obliczonej emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresów składkowych. Stosownie do art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 lutego 2009 r., świadczenia na warunkach i w wysokości określonej w ustawie przysługują ubezpieczonym - w razie spełnienia warunków do nabycia świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnego i rentowych Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z wyjątkiem - między innymi - ubezpieczonych, którzy mają ustalone prawo do emerytury określonej w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, obliczonej z uwzględnieniem okresów składkowych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 7-10 oraz w ust. 2. Z kolei zgodnie z art. 12 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który w dniu zwolnienia ze służby posiada 15 lat służby wojskowej, z wyjątkiem żołnierza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że zniesienie ustawą zmieniającą obowiązku ubezpieczenia społecznego żołnierzy zawodowych i rozdzielenie w związku z tym systemów ubezpieczeniowego i zaopatrzeniowego zmierzało do tego, aby każdy z tych systemów realizował osobno zobowiązania wobec żołnierzy zawodowych, przy zachowaniu zasady, że za ten sam okres ubezpieczenia emerytalnego nie mogą równocześnie przysługiwać dwa świadczenia emerytalne. Z tego względu osoba, która nabyła prawo do emerytury wojskowej obliczonej z uwzględnieniem okresów ubezpieczenia, nie może zaliczając te same okresy, nabyć prawa do emerytury z systemu ubezpieczeniowego, i odwrotnie, z prawa do emerytury wojskowej nie może skorzystać osoba, która nabyła prawo do emerytury obliczonej z uwzględnieniem okresów służby. Nie została w ten sposób wykluczona możliwość jednoczesnego nabycia prawa do emerytury z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych wówczas, gdy okresy te nie zazębiają się i nie zostały wzajemnie uwzględnione przy ustalaniu uprawnień, a każdy z nich jest wystarczający do uzyskania prawa do emerytury w określonym systemie. 14 Prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach musi bowiem prowadzić do wniosku, że zawarte tam wyłączenie dotyczy tylko takiej sytuacji, w której prawo do emerytury z systemu ubezpieczenia przysługiwałoby po zaliczeniu tych samych (w części lub w całości) okresów ubezpieczenia, które już uwzględniono przy ustalaniu uprawnień do emerytury wojskowej. Nabycie prawa do dwóch emerytur oznacza tyle, że w razie zbiegu prawa do nich, wypłaca się - w myśl art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach oraz art. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych - świadczenie wyższe lub wybrane przez zainteresowanego (por. wyroki z dnia 9 października 2008 r., II UK 48/08, Lex nr 490387 oraz z dnia 6 stycznia 2009 r., I UK 178/08, Lex nr 490375). Argumentacja dla takiego stanowiska wypływa z motywów zawartych w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej, w którym wskazano, że nadanie między innymi emeryturom wojskowym wyłącznie wnioskowego charakteru, służyć ma temu, ażeby żołnierz, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury wojskowej, a jednocześnie poza okresami służby ma także okresy „cywilnej” pracy, z tytułu której podlegał ubezpieczeniom społecznym - miał prawo wyboru emerytury. Co do uzyskania prawa do emerytury z powszechnego systemu przez osobę, która nabyła prawo do emerytury wojskowej, w uzasadnieniu projektu stwierdzono, że możliwość taka byłaby wyłączona wówczas, gdyby emeryturę wojskową obliczono z uwzględnieniem okresów zatrudnienia i innej pracy objętej ubezpieczeniem społecznym, natomiast z prawa do emerytury wojskowej nie mogłaby skorzystać osoba, która nabyła prawo do emerytury na podstawie ustawy o emeryturach i rentach obliczonej z uwzględnieniem okresów zawodowej służby. Podzielając co do zasady poglądy Sądu Najwyższego wynikające z powołanych wyżej wyroków należy je uzupełnić o stwierdzenie, że w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach nie chodzi o ustalenie prawa do emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresów składkowych, przepis ten wyraźnie bowiem wyodrębnia, jako przesłanki wyłączenia prawa do emerytury z systemu powszechnego, po pierwsze - posiadanie ustalonego prawa do emerytury wojskowej, które uzależnione jest od spełnienia warunków określonych w art. 12 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (odpowiednio w art. 7 15 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin), oraz po drugie - obliczenie tej emerytury (a więc jej wysokości) z uwzględnieniem okresów enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., II UK 165/06, OSNP 2008 nr 9-10, poz. 140, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że wyłączenie dotyczy ubezpieczonych mających ustalone prawo do emerytury wojskowej, jeżeli przy obliczeniu jej wysokości uwzględnione zostały okresy składkowe). Pozostaje to w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, z którego wynika obowiązek doliczenia do wysługi emerytalnej emeryta wojskowego - na jego wniosek - przypadających po zwolnieniu ze służby okresów: zatrudnienia przed dniem 1 stycznia 1999 r. w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy (pkt 1) oraz opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. (pkt 2), powodującego stosowne zwiększenie wojskowego świadczenia emerytalnego. Możliwość złożenia takiego wniosku realizuje prawo osoby posiadającej ustalone prawo do emerytury wojskowej do wyboru emerytury bądź z systemu ubezpieczeniowego, bądź z systemu zaopatrzeniowego. W rezultacie, dla oceny zarzutu kasacyjnego w ustalonym stanie faktycznym istotne jest stwierdzenie, że dokonanie przez emeryta wojskowego wyboru pozostania w zaopatrzeniowym systemie emerytalnym poprzez złożenie wniosku o obliczenie emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresów składkowych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach (jej zwiększenie poprzez doliczenie tych okresów) wyłącza prawo do świadczenia emerytalnego z systemu ubezpieczeniowego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy uznać, że skarżący dokonał takiego wyboru poprzez złożenie w dniu 31 grudnia 2007 r. wniosku o doliczenie do wojskowej wysługi emerytalnej przypadających po zwolnieniu ze służby wojskowej okresów określanych jako składkowe w rozmiarze 17 lat i 13 dni, wykazanie ich stosownymi dokumentami, oraz niecofnięcie tego wniosku (art. 105 § 2 k.p.a. w związku z 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych) pomimo złożenia w dniu 14 stycznia 2008 r. wniosku o przyznanie emerytury z systemu ubezpieczeniowego. W tej sytuacji, stosownie do 16 art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach w związku z art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, prawo do wypłaty emerytury wojskowej w wysokości uwzględniającej okresy składkowe (obliczonej z uwzględnieniem tych okresów) przysługiwało skarżącemu od miesiąca, w którym złożono stosowny wniosek, a więc od dnia 1 grudnia 2007 r., niezależnie od tego, w jakiej dacie zostałaby wydana decyzja w tym przedmiocie przez wojskowy organ emerytalny. Co prawda w myśl art. 31 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny, jednakże art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach w zakresie, w jakim ustanawia przesłanki wyłączenia prawa do świadczeń pieniężnych z powszechnego ubezpieczenia emerytalnego, wymaganie ustalenia odnosi do samego prawa do emerytury wojskowej, a to skarżący miał już ustalone decyzją z dnia 22 maja 1987 r., a nie do późniejszego obliczenia jej wysokości z uwzględnieniem okresów składkowych. W konsekwencji przysługujące skarżącemu z mocy ustawy uprawnienie do takiego obliczenia emerytury wojskowej i zwiększenia jej wysokości zostało przez niego zrealizowane poczynając od dnia 1 grudnia 2007 r. wskutek złożenia stosownego wniosku, a ten (pewny) stan rzeczy został jedynie potwierdzony decyzją wojskowego biura emerytalnego z dnia 25 stycznia 2008 r. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości równoczesnego obliczenia wysokości emerytury wojskowej i ustalenia prawa do emerytury z systemu powszechnego oraz obliczenia jej wysokości z uwzględnieniem tych samych okresów określonych jako składkowe, w tym wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach okresów czynnej służby wojskowej (por. art. 5 ust. 2a tej ustawy). Do tego w istocie zmierzał skarżący, składając w dniu 31 grudnia 2007 r. wniosek o obliczenie emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresów składkowych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach oraz w dniu 14 stycznia 2008 r. wniosek o emeryturę z systemu ubezpieczeniowego z wykazaniem, przynajmniej częściowym, tych samych okresów oraz okresu służby wojskowej, z tytułu której posiadał ustalone prawo do emerytury wojskowej. W tej sytuacji Sąd drugiej instancji trafnie uznał, iż decyzja organu rentowego z dnia 22 stycznia 2008 r. w ostateczności odpowiadała prawu. 17 Powyższe powoduje bezzasadność zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, zawierających odpowiednio zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji, gdyż wyłączenie prawa skarżącego do świadczenia emerytalnego z ubezpieczenia powszechnego nie nastąpiło z uwagi na wcześniejszą zawodową służbę wojskową, ale ze względu na dokonany przez niego wybór pobierania emerytury wojskowej obliczonej z uwzględnieniem przypadających po zwolnieniu ze służby okresów składkowych. Nietrafny jest również zarzut obrazy art. 64 ust. 2 ustawy zasadniczej, który skarżący odnosi do naruszenia zawartej w nim zasady ochrony innych niż własność praw majątkowych, wywodząc, iż pomimo opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne został pozbawiony świadczenia emerytalnego. Skarżący pomija jednak, że obliczenie emerytury wojskowej z uwzględnieniem okresów składkowych przypadających po zwolnieniu ze służby powoduje zwiększenie świadczenia wynikające z art. 14 ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, natomiast okresów składkowych i nieskładkowych poprzedzających służbę - jego wzrost wynikający z art. 15 ust. 1 tej ustawy, co realizuje zasadę ekwiwalentności spełnionego przez skarżącego obowiązku składkowego. Nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach mającego, w ocenie skarżącego, polegać na przyjęciu, że miał ustalone prawo do emerytury wojskowej, obliczonej z uwzględnieniem okresów składkowych od daty złożenia wniosku o doliczenie tych okresów, tj. od dnia 31 grudnia 2007 r., a nie od daty wydania przez wojskowy organ emerytalny decyzji z dnia 25 stycznia 2008 r. ustalającej takie prawo. Po pierwsze, art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach nie odnosi się do chwili powstania prawa do świadczeń, ale określa początkowy termin wypłaty świadczenia, o które zgłoszono wniosek po raz pierwszy, a po drugie - przepis ten reguluje wypłatę takiego świadczenia przysługującego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a nie przewidzianego w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, która w art. 41 ust. 1 zawiera własne unormowanie tej kwestii. Z tych względów nie znajdował zastosowania w sprawie, w której wniesiona została rozpoznawana skarga kasacyjna i nie mógł zostać naruszony przez Sąd drugiej instancji. 18 Skoro skarżący, poprzez złożenie stosownego wniosku, dokonał wyboru emerytury z systemu zaopatrzeniowego, przeto nie przysługuje mu, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, emerytura z systemu ubezpieczeniowego. Powoduje to bezzasadność zarzutu naruszenia art. 95 ust. 2 w związku z ust. 1 tej ustawy, poprzez pozbawienie skarżącego możliwości wyboru pomiędzy emeryturą wojskową a emeryturą z systemu powszechnego. Wybór taki przysługuje bowiem tylko osobom posiadającym prawo do świadczeń z obu tych systemów. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c.