III UK 14/09

Wyrok z dnia 19 sierpnia 2009 r. III UK 14/09 Pojęcie bezskutecznej egzekucji, o której mowa w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) obejmuje również niezaspokojenie zaległości składkowych w po- stępowaniu upadłościowym zakończonym likwidacją spółki. Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy z odwołania Krystyny S. i Bogdana W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w R. o zapłatę składek, na skutek ich skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 października 2008 r. [...] I. o d d a l i ł skargę kasacyjną, II. nie obciążył skarżących kosztami zastępstwa procesowego strony pozwa- nej. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z 16 października 2008 r. oddalił apelację Krystyny S. i Bogdana W. od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z 12 czerwca 2008 r., oddalającego ich odwołania od decyzji pozwanego z 21 grudnia 2006 r., ob- ciążających ich - na podstawie art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja po- datkowa w związku z art. 31 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpie- czeń społecznych - odpowiedzialnością za niezapłacone składki przez spółkę z o.o. R. Wytwórnia Chemiczna, w okresie od grudnia 2000 r. do października 2002 r., w łącznej kwocie z odsetkami 226.341,31 zł (w tym: na ubezpieczenia społeczne od lutego 2001 r. do października 2002 r. w kwocie 99.351,41 zł; na ubezpieczenie 2 zdrowotne od grudnia 2000 r. do października 2002 r. w kwocie 18.915,73 zł; na fun- dusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych w kwocie 7.273,17 zł). Zasadnicze zarzuty skarżących w odwołaniu od decyzji oraz w dalszym postę- powaniu wskazywały na brak przesłanek ich odpowiedzialności, gdyż we właściwym czasie zgłosili wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, a wcześniej pozwany nie prze- prowadził egzekucji z całego majątku spółki, ograniczając się jedynie do zajęcia ra- chunku bankowego. Wyroki Sądów oparto na następujących ustaleniach. Spółka z o.o. R. Wytwór- nia Chemiczna powstała 4 sierpnia 2000 r. Utworzyli ją byli pracownicy Robotniczej Spółdzielni Pracy „Wytwórnia Chemiczna" w R. Spółdzielnia była w likwidacji i spółka działała pod tym samym adresem. Spółka działalność gospodarczą rozpoczęła 1 września 2000 r. wydzierżawiając cały majątek likwidowanej spółdzielni oraz przej- mując dwudziestu jej pracowników. Skarżący tworzyli zarząd spółki. Spółka nie pła- ciła składek i w maju 2001 r. pozwany skierował egzekucję do jej rachunku banko- wego. W październiku 2001 r. spółdzielnia cały swój majątek przekazała spółce (nie- ruchomość z budynkami o powierzchni 19.543 m2 , maszyny i urządzenia, materiały i surowce, wyroby gotowe, uprawnienia i znaki towarowe). Spółka miała przejąć także zobowiązania spółdzielni, w tym spłatę kredytów, które istniały i mogły powstać przed wykreśleniem spółdzielni z rejestru. Spółka prowadziła produkcję w niewielkim zakre- sie. Był okres regresu w produkcji (farb i akcesoriów chemicznych). Wynagrodzenia dla pracowników wypłacano jedynie częściowo. Spółka nie regulowała zobowiązań składkowych względem pozwanego. W październiku 2001 r. pozwany „ponownie skierował składki do egzekucji” i za pośrednictwem urzędu skarbowego zajęto ra- chunek bankowy spółki, jednak z braku środków egzekucja ta była bezskuteczna. W kwietniu 2002 r. spółka utraciła płynność finansową. Mimo zaprzestania płacenia należności zarząd nie wystąpił z wnioskiem o upadłość spółki z uwagi na brak środ- ków na jego opłatę. Według bilansu na koniec maja 2002 r. pasywa spółki wynosiły 1.649.437,07 zł. W lipcu 2002 r. pozwany ustalił, że spółka nie występuje w ewidencji jak właściciel gruntów, a nieruchomości należą do spółdzielni. Decyzją z 4 września 2002 r. pozwany stwierdził zadłużenie składkowe spółki, a w październiku 2002 r. wystąpił do urzędu skarbowego o wpis zastawu ustawowego do rejestru zastawów skarbowych na majątku spółki. „Formalne przeniesienie własności (nieruchomości spółdzielni na spółkę) nastąpiło 30 sierpnia 2002 r.". Skarżący jako zarząd złożyli 16 3 września 2002 r. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, która została ogłoszona 7 października 2002 r. Aktem notarialnym z 22 sierpnia 2003 r. do spółki przystąpiła spółdzielnia wnosząc 4.500 udziałów o wartości 450.000 zł i pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci majątku spółdzielni stanowiącego przedsiębiorstwo. Posta- nowieniem z 5 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w Radomiu stwierdził ukończenie po- stępowania upadłościowego spółki, po którym 20 marca 2006 r. została wykreślona z KRS. W postępowaniu upadłościowym pozwany nie zaspokoił w pełni swoich wie- rzytelności składkowych uzyskując jedynie 18.866 zł wobec zgłoszonych na łączną kwotę 188.142 zł. Sąd Okręgowy uznał, że wydanie decyzji o odpowiedzialności skarżących na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej poprzedzała bezskutecz- ność egzekucji składek do spółki, skoro organ rentowy nie został zaspokojony w dro- dze egzekucji i w postępowaniu upadłościowym. Wobec zakończenia postępowania upadłościowego zbędne było wykazanie bezskuteczności egzekucji wobec całego majątku spółki w innym trybie. Egzekucja z majątku spółki w dacie wydania decyzji o odpowiedzialności skarżących za składki była w całości bezskuteczna. Nie wykazali mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby przynajmniej częściowe zaspoko- jenie zaległości składkowych. Skarżący nie zgłosili wniosku o upadłość we właści- wym czasie mając na uwadze interes wierzycieli. Mieli pełną świadomość zadłużenia oraz utraty płynności finansowej (Bogdan W. uznawał, że nastąpiło to już w kwietniu 2002 r., a Krystyna S., że w czerwcu-lipcu 2002 r.). W sierpniu 2002 r. wykazali za- dłużenie w kwocie 1.650.000 zł. Sąd miał na uwadze, że skarżący oczekiwali na re- jestrację spółki (w lipcu 2002 r.) i akt notarialny - warunkową umowę przeniesienia własności nieruchomości spółdzielni (30 sierpnia 2002 r.), „co umożliwiało złożenie wniosku o upadłość w przekonaniu olbrzymiego majątku spółdzielni”. Nie analizowali jednak obciążenia nieruchomości spółdzielni i niezasadnie zaliczali je do majątku spółki (nie była ona ich właścicielem). Odpowiedzialność skarżących za składki była zasadna na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutami skarżących, że pozwany nie prze- prowadził pełnej egzekucji oraz iż upadłość ogłoszono we właściwym czasie. Stwier- dził, że pozwany nie był opieszały w egzekucji i nie prowadził jej wybiórczo. Zajmo- wał rachunek bankowy spółki. Nie mógł skierować egzekucji do ruchomości ponie- waż spółka dzierżawiła je od spółdzielni. Nieruchomość również należała do , a jej przekazanie nastąpiło dopiero 30 sierpnia 2002 r. Zobowiązania spółki wynosiły 4 1.650.000 zł, a aktywa 1.627.929 zł. Pozwany zasadnie uznał, że spółka nie ma ma- jątku na zaspokojenie należności składkowych. Skarżący mieli świadomość złego stanu finansowego spółki od początku jej działalności, a już z pewnością w okresie sprawozdawczo-wyborczym na koniec 2001 r. Mimo złej sytuacji finansowej nie wy- stąpiono o zawarcie układu ratalnego albo o restrukturyzację zaległości. Nie zaskar- żono również decyzji z 4 września 2002 r. ustalającej odpowiedzialność spółki za składki, co uzasadniało domniemanie faktyczne i prawne o bezskuteczności egzeku- cji. Nie zostało ona obalone przez wykazanie, że istnieje jakikolwiek majątek podle- gający egzekucji. Wniosek o upadłość był spóźniony. Sąd miał tu na uwadze termin z art. 5 § 1 rozporządzenia z 1934 r. Prawo upadłościowe; dwóch tygodni od zaprze- stania płacenia długów na zgłoszenie wniosku o upadłość. Stwierdził, że funkcja art. 116 Ordynacji podatkowej polega na ochronie interesów wierzycieli, w szczególności w sytuacji pełnej świadomości dłużnika o jego niewypłacalności. Przesłanki uwolnie- nia się przez członka zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania wyma- gają podjęcia działań, które zmierzają do likwidacji zadłużenia. Właściwy czas na ogłoszenie upadłości odnosi się do sytuacji, gdy wierzyciele nie otrzymują swoich należności i nie ma perspektyw na ich zaspokojenie, czyli gdy spółka zaprzestaje trwale spłacania długów i zadłużenie jest nadmierne w stosunku do majątku spółki. Skarżący winni ogłosić upadłość już w kwietniu 2002 r., a ostatecznie 1 czerwca 2002 r. (ujemny bilans finansowy). Wystąpienie z takim wnioskiem 16 września 2002 r. było działaniem spóźnionym w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej. Członek zarządu nie odpowiada za negatywną kondycję finansową spółki uniemożliwiającą spłatę długów, lecz za własne zaniechanie skierowane na pokrzywdzenie wierzycieli. Skarga kasacyjna zarzuciła w pierwszej podstawie (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) naruszenie: 1) art. 116 Ordynacji podatkowej, przez błędną wykładnię pojęcia „bez- skuteczna egzekucja", podczas gdy egzekucja przeciwko spółce nie została skiero- wana do wszystkich składników jej majątku a została ograniczona wyłącznie do zaję- cia rachunku bankowego; 2) art. 5 k.c., przez jego niezastosowanie; 3) art. 45 Kon- stytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podsta- wowych Wolności, przez pozbawienie wnioskodawców (skarżących) prawa do sądu. W drugiej podstawie (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono naruszenie: 1) art. 328 § 2, art. 382 w związku z art. 391 i 386 § 1 k.p.c., przez pominięcie w ocenie zebranego materiału dowodowego szeregu istotnych okoliczności, nawet bezspornych między stronami, a w szczególności tego, że: „cały majątek ruchomy Robotniczej Spółdzielni 5 „Wytwórnia Chemiczna" w R. został w dniu 18 października 2001 r. przekazany przez Likwidatora Spółdzielni do Spółki (protokół przekazania z 18 października 2001 r.). Wartość majątku Spółki wynikająca z bilansu (w którym wartość majątku nierucho- mego określona była na 20.632 zł) odbiegała zasadniczo od faktycznej wartości ma- jątku, gdyż nieruchomość ta (o pow. 2 ha położona w centrum miasta zabudowana nowymi halami i budynkiem biurowym) została sprzedana przez Syndyka w okresie dekoniunktury na nieruchomości za kwotę 1.185.000 zł, wskutek czego doszło do ustalenia, nieadekwatnie do rzeczywistości, że w dniu 1 czerwca 2002 r. zobowiąza- nia przekraczały aktywa"; 2) art. 378 § 1 k.p.c., przez nierozpoznanie wszystkich za- rzutów apelacji. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na istotne zagadnie- nie prawne, „polegające na dokonaniu wykładni przepisu art. 116 Ordynacji podat- kowej przez wyjaśnienie: - czy pod pojęciem „bezskuteczna egzekucja" rozumie się umorzenie postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. lub art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administra- cji (...) i czy dopuszczalne jest wyprowadzenie wniosku o bezskuteczności egzekucji na podstawie egzekucji prowadzonych przez innych wierzycieli, umorzonych z powo- du ogłoszenia upadłości - art. 63 prawa upadłościowego w sytuacji gdy organ rento- wy nie złożył wniosku o egzekucję z ruchomości a mógł go złożyć znacznie wcze- śniej niż inni wierzyciele; - czy pojęcie „bezskuteczna egzekucja" obejmuje także sy- tuację niezaspokojenia wierzyciela w postępowaniu upadłościowym. Po wtóre wnio- sek o przyjęcie skargi wskazał na „oczywiste uzasadnienie skargi kasacyjnej". Skarżący wnieśli o zmianę wyroków obu Sądów oraz decyzji pozwanego przez zwolnienie ich z nałożonych obowiązków zapłaty składek, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w obu sytuacjach z prawem do zwrotu kosztów postępowania od pozwanego. Na rozprawie pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznanie skargi kasacyjnej nie oznacza ponownego rozpoznania sprawy w zwykłym postępowaniu (kolejnej instancji), lecz sprowadza się do oceny zasadno- ści podstaw i zarzutów kasacyjnych (art. 39813 § 1 k.p.c.). W postępowaniu kasacyj- 6 nym zachodzi związanie ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżo- nego orzeczenia i nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów (art. 39813 § 2 k.p.c.). Jeżeli zauważy się również, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), to w skardze kasacyjnej zasadnicze znaczenie mają zarzuty naruszenia prawa materialnego (pierwszej podstawy kasacyjnej - art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.). Za- rzuty procesowe (drugiej podstawy kasacyjnej - art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) mają zna- czenie, gdy uwzględniają ograniczenia z art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. i wy- kazują, że określone uchybienie procesowe miało istotny wpływ na wynik sprawy. Najistotniejszy i zarazem uargumentowany jest pierwszy zarzut skargi doty- czący błędnej wykładni i zastosowania art. 116 Ordynacji podatkowej. Skarżącym nie można by odmówić racji w twierdzeniu, że nie jest bezskuteczną egzekucja składek, którą ogranicza się jedynie do rachunku bankowego, natomiast pomija się pozostały majątek dłużnika głównego. Sąd Najwyższy w powiększonym składzie w uchwale z 13 maja 2009 r., I UZP 4/09 (OSNP 2009 nr 23-24, poz. 319) stwierdził, że bezsku- teczność egzekucji z majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jed- nolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), może być stwierdzona wyłącznie w postępowaniu w sprawie egzekucji należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, poprze- dzającym wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu spółki za te należ- ności. Podobne stanowisko zajął wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 (ONSA i WSA 2009 nr 2, poz. 19) o treści: 1. stwier- dzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, 2. stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Po okresie pewnego dualizmu w orzecznictwie, jak i w doktrynie, co do wy- kładni pojęcia „bezskutecznej egzekucji" jako przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki za niezapłacone przez spółkę należności na podstawie art. 116 Ordy- nacji podatkowej, zaczyna przeważać stanowisko wymagające przeprowadzenia przez wierzyciela egzekucji składek do całego majątku dłużnika głównego i stwier- dzenia bezskuteczności egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym, jako warunku wy- 7 dania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za składki. Nie dopuszcza się zatem poprzestania na samodzielnej ocenie wierzyciela, że egzekucja wobec spółki z braku majątku jest bezskuteczna. Innymi słowy skarżący mieliby rację zarzucając brak stwierdzenia bezskutecznej egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym, gdyby pozwany decyzję o ich odpowiedzialności za składki wydał przed ogłoszeniem upa- dłości spółki (7 października 2002 r.), gdyż do tego momentu nie przeprowadził peł- nego postępowania egzekucyjnego, w którym stwierdzono by, że egzekucja skiero- wana do całego majątku spółki okazała się bezskuteczna. Według ustaleń pozwany ograniczał w tym czasie windykację składek zasadniczo tylko do egzekucji z rachun- ku bankowego. Mimo to skarga nie może jednak zasadnie zarzucać braku bezsku- tecznej egzekucji, gdyż decyzja o odpowiedzialności skarżących za składki została wydana po ogłoszeniu upadłości spółki i po przeprowadzeniu likwidacji masy upadło- ści oraz po wykreśleniu spółki z rejestru po zakończeniu postępowania upadłościo- wego. Przy takim następstwie zdarzeń egzekucja niezaspokojonych należności składkowych w chwili wydania decyzji mogła być już uznana za bezskuteczną. Z wiążących ustaleń faktycznych (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że wierzytelności skład- kowe zgłoszone przez pozwanego w postępowaniu upadłościowym w podziale masy upadłości spółki zostały zaspokojone tylko w około 10 %. Niezasadnie skarga zarzuca, że w pojęciu bezskutecznej egzekucji nie mieści się również postępowanie upadłościowe spółki. Upadłość jest również egzekucją, którą prowadzi się do całego majątku upadłego dłużnika (masy upadłości) z udziałem jego wierzycieli. Przeprowadzenie upadłości stanowi egzekucję uniwersalną. Z chwilą jej rozpoczęcia indywidualny wierzyciel nie może już wszcząć ani prowadzić odrębnej (samodzielnej) egzekucji. Zaniechanie więc przez pozwanego przeprowa- dzenia pełnej egzekucji do ogłoszenia upadłości nie stanowi warunku wydania póź- niej decyzji o odpowiedzialności członków zarządu za składki niezapłacone przez spółkę. Pozwany może prowadzić egzekucję aż do przedawnienia składek. Warun- kiem odpowiedzialności członków zarządu za składki jest stwierdzenie bezskutecz- ności ich egzekucji przed wydaniem decyzji. Jeżeli więc rozdzielać pojęcia egzekucji i upadłości w art. 116 Ordynacji podatkowej, to z wnioskami innymi niż skarżących, to znaczny nie można twierdzić, że organ rentowy nie prowadził dalej egzekucji skoro zgłosił wierzytelności składkowe do postępowania upadłościowego, a inne postępo- wanie egzekucyjne nie było możliwe. Pojęcie bezskutecznej egzekucji z art. 116 Ordynacji podatkowej obejmuje więc również niezaspokojenie należności składo- 8 wych w postępowaniu upadłościowym. Potwierdza to przesłanka wyłączająca odpo- wiedzialność za składki, polegająca na obowiązku wykazania przez dłużnika (członka zarządu spółki), że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości albo że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło nie z jego winy. Analiza właściwego czasu na ogłoszenie upa- dłości ma już niemałe orzecznictwo wskazujące, że nie jest to moment, gdy sytuacja majątkowa dłużnika wystarcza na zaspokojenie wierzytelności dłużnika uprzywilejo- wanego tylko w znikomej części. W tej sprawie ustalono i oceniono, że skarżący za późno wystąpili z wnioskiem o upadłość spółki. Ocena tej kwestii wykraczałaby jed- nak poza konieczność argumentacji, gdyż w skardze kasacyjnej nie ma zarzutu co do tego rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 1 k.p.c.). W skardze nie ma również zarzutu o niedopuszczalności wydania decyzji przeciwko członkom za- rządu po wykreśleniu upadłej spółki z rejestru. Można więc tylko zaważyć, iż Sąd Najwyższy w uchwale z 4 grudnia 2008 r., II UZP 6/08 (OSNP 2009 nr 7-8, poz. 102) przyjął, że przeniesienie odpowiedzialności za składki na członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest możliwe także po utracie bytu prawnego przez spółkę wskutek ukończenia postępowania upadłościowego i wykreśleniu tego pod- miotu z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że wobec zakończenia postępowania upadłościowego zbędnym było wykazanie przez organ rentowy bezskuteczności egzekucji wobec całego majątku spółki w innym trybie. Skoro więc upadłość spółki zakończyła się podziałem masy i wykreśleniem spółki z rejestru, to nie można nie stwierdzić, że przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej egzekucja niezaspokojonych składek byłaby skuteczna. Nie są zasadne również dalsze zarzuty skargi. Przepis art. 5 k.c. nie został na- ruszony przez jego „niezastosowanie", gdyż wówczas należałoby wpierw przyjąć, że mógł mieć zastosowanie. W zaskarżonym wyroku w ogóle nie rozważano jego zasto- sowania. Ze sformułowania zarzutu wynika zatem, że przepis ten winien mieć zaw- sze zastosowanie. Jest to przekonanie błędne, gdyż klauzule generalne z art. 5 k.c. nie mają zastosowania w sprawach ubezpieczeń społecznych, a także w prawie po- datkowym, którego rozwiązania o odpowiedzialności za podatki z art. 116 Ordynacji podatkowej stosuje się do odpowiedzialności za składki zgodnie z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. 9 Zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji i art. 6 Konwencji o ochronie praw czło- wieka i podstawowych wolności „przez pozbawienie wnioskodawców prawa do Sądu" nie został w ogóle uzasadniony, dlatego nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Skarga po prostu w żadnym zdaniu nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów w dotychczasowym postępowaniu sądowym. Wskazano na wstępie, iż zarzuty procesowe skargi mają znaczenie, gdy uchybienie procesowe miało wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). W odniesieniu do zarzutów skargi nie można tego stwierdzić, nawet gdyby próbować podzielać ocenę skarżących (w przeciwieństwie do ustaleń stanu faktycznego), że doszło do naruszenia art. 328 § 2, art. 382 w związku z art. 391 i 386 § 1 k.p.c., przez pominięcie przekazania w październiku 2001 r. majątku ruchomego likwidowa- nej spółdzielni do spółki oraz tego że wartość majątku spółki była większa niż przy- jęta w bilansie. Postępowanie upadłościowe zweryfikowało znaczenie tych zarzutów i uzasadniało stwierdzenie, że wartość majątku spółki była niewystarczająca, skoro w znikomym tylko stopniu (około 10 %) pokryła wierzytelności składkowe. Zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie wszystkich zarzu- tów apelacji nie jest zasadny, gdyż skarga nie wskazuje osobno, które zarzuty nie zostały rozpatrzone w zaskarżonym wyroku i co najważniejsze, że takie zaniechanie miało wpływ na wynik sprawy. Z tych motywów orzeczono o oddaleniu skargi, stosownie do art. 39814 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. ========================================