II PK 8/08

Wyrok z dnia 2 lipca 2008 r. II PK 8/08 Niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym w spra- wie o odsetki należne żołnierzowi zawodowemu na podstawie art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), a od 1 lipca 2004 r. na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. sprawy z powództwa Romana Ś. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w P. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 5 października 2007 r. [...] I. u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejono- wego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2007 r. [...] i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sztabowi Wojskowemu w P. do rozpoznania, II. zasądził od Romana Ś. na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w P. zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyj- nego. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu zasądził od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sztabu Woj- skowego w P. na rzecz Romana Ś. kwotę 13.473,38 zł tytułem skapitalizowanych odsetek od wypłaconych powodowi nieterminowo należności wraz z ustawowymi 2 odsetkami. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne. Po- wód pełnił służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej od 9 września 1984 r. Decyzją z dnia 26 listopada 2002 r. dowódca P. Okręgu Wojskowe- go wypowiedział mu ze skutkiem na 31 października 2003 r. stosunek służbowy za- wodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska i odmowy przyjęcia niższego stopnia służbowego. W okresie od 1 listopada 2003 r. do 31 paź- dziernika 2004 r. powód pobierał świadczenie pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, a w okresie od 1 listopada 2004 r. - świadczenie emerytalne wynoszące 75% uposażenia. Decyzją z dnia 17 maja 2006 r. dowódca Wojsk Lądo- wych stwierdził nieważność decyzji z dnia 26 listopada 2002 r. wobec wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 17 lipca 2006 r. Wojewódzki Sztab Wojskowy wypłacił powodowi należne z tytułu pozostawania w służbie wojskowej świadczenia bez odsetek. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że stwierdzenie nie- ważności decyzji z dnia 26 listopada 2002 r. wywołało skutek ex tunc, co oznacza, że sytuację prawną powoda należy traktować tak, jakby nie wypowiedziano mu stosun- ku służbowego zawodowej służby wojskowej. W rezultacie powód nabywał upraw- nienia do wszystkich świadczeń wynikających z pozostawania w tej służbie - w termi- nach i na zasadach jak miałoby to miejsce, gdyby służbę rzeczywiście pełnił. Skoro należne powodowi świadczenia stawały się wymagalne od dnia następnego po dniu stanowiącym termin ich płatności, to wypłacenie ich wszystkich łącznie w dniu 17 lipca 2006 r. stanowiło spełnienie świadczeń po terminie ich wymagalności. Podsta- wę prawną roszczenia powoda o odsetki w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i in- nych należności, o których mowa w art. 73 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy za- wodowych stanowi art. 75 ust. 3 tej ustawy, natomiast w odniesieniu do nagród rocz- nych - art. 481 § 1 k.c. Przepis art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi o zwłoce dłużnika, a niewypłacenie powodowi należności było właśnie zawinione przez stronę pozwaną. Natomiast wypłacenie za ten sam okres uposażenia przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby, a następnie świadczenia emerytalnego, nastąpiło na podstawach prawnych odmiennych od pod- stawy wypłaty uposażenia za okres pełnienia służby. Nadto emerytura została wypła- cona przez Wojskowe Biuro Emerytalne, a więc inną niż strona pozwana jednostkę organizacyjną. Niedopuszczalne jest zatem dokonanie potrącenia tej wierzytelności z wierzytelnością przysługującą powodowi względem strony pozwanej. 3 Wyrokiem z dnia 5 października 2007 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apelację strony pozwanej od powyższego wyroku, podzielając poczynione w sprawie ustalenia oraz ocenę prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, w szczególno- ści w zakresie przyjęcia, że podstawę prawną roszczenia powoda stanowi art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 481 § 1 k.c. W tym zakresie Sąd Okręgowy powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 stycz- nia 2006 r., III PZP 1/05 i zacytował jej fragmenty zakończone konkluzją, że „sprawa roszczenia funkcjonariusza Służby Granicznej o odsetki za opóźnienie w wypłacie uposażenia jest sprawą cywilną (art. 2 § 1 k.p.c.), a ze względów merytorycznych do jej rozpoznania właściwy jest sąd pracy”. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 379 pkt 1 w związku z art. 2 § 3 k.p.c., art. 8 ust. 1 i art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 3a i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, po- przez rozpoznanie sprawy, mimo że droga sądowa była niedopuszczalna, co przesą- dza o nieważności postępowania, b) art. 464 § 1 w związku z art. 2 § 3 k.p.c., art. 8 ust. 1 i art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 3a i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, poprzez brak postanowienia o przekazaniu sprawy do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. w celu wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, c) art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 4 w związku z art. 476 § 1 i art. 47 § 3 k.p.c., przez nieuchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, mimo że za- chodziła nieważność postępowania z uwagi na rozpoznanie sprawy, która nie jest sprawą pracowniczą, w składzie z udziałem ławników - sprzecznym z przepisami prawa; 2) naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji braku ustalenia zwłoki strony pozwanej, b) art. 5 k.c. w związku z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie woj- skowej żołnierzy zawodowych i art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy nieza- wodowych, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że żądanie przez po- woda, który otrzymał niemal podwójną wartość uposażenia, odsetek za nieterminowo wypłacone uposażenie, stanowi nadużycie prawa podmiotowego i tym samym po- winno zostać oddalone. 4 Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sąd pierwszej instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w P. na drodze admini- stracyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji przez oddalenie powództwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie budzi wątpliwości, iż sprawy o odsetki są sprawami cywilnymi, jednakże stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych oraz art. 9 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy nie- zawodowych droga sądowa w tych sprawach została wyłączona (art. 2 § 3 k.p.c.). W obu ustawach kwestia odsetek została unormowana wprost, a tym samym stanowi sprawę, „o której mowa w ustawie” i w rezultacie powinna zostać załatwiona decyzją właściwego organu wojskowego. Skarżący powołał się w tym zakresie również na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozstrzygnięcia Sądów obu instancji zapadły z powołaniem się na pogląd wy- rażony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05 (OSNP 2006 nr 15-16, poz. 227), w której zajęto stanowisko, że funkcjonariusz Straży Granicznej może żądać odsetek za czas opóźnienia w wypła- cie uposażenia (art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 481 § 1 k.c.). Przedmiotowa uchwała zapadła w stanie prawnym, w którym przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), ustanawiając wypłatę uposażenia zasadniczego funk- cjonariuszy tej służby mundurowej „z góry”, nie przewidywały prawa funkcjonariusza do odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należnego mu uposażenia. W takim wła- śnie stanie prawnym Sąd Najwyższy, z powołaniem się na wyrok Trybunału Konsty- tucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99 (OTK 2000 nr 5, poz. 143), przyjął, że jeżeli przepisy ustawy regulującej stosunek służbowy funkcjonariusza danej służby mundurowej w ogóle nie zawierają postanowień dotyczących możliwości żądania przez niego odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należnego mu w ramach stosun- ku służbowego uposażenia, to wówczas prawo takie znajduje oparcie w art. 481 k.c. W innym bowiem przypadku zostałaby w tym zakresie naruszona sformułowana w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP zasada „równej dla wszystkich ochrony praw majątko- 5 wych” (tutaj: prawa do należnego uposażenia). Zatem z chwilą wymagalności należ- nego funkcjonariuszowi służby mundurowej uposażenia podlega ono równej dla wszystkich praw majątkowych ochronie prawnej, o ile ochrona ta w konkretnym wy- padku nie została uchylona lub ograniczona na podstawie wyraźnego przepisu usta- wowego w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sposób i kontekst przytoczonych przez Sąd drugiej instancji fragmentów uza- sadnienia powyższej uchwały wskazują na niezrozumienie rozważanego w niej za- gadnienia oraz motywów wziętych pod uwagę przy jego rozstrzyganiu. Przytaczając art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.), stanowiący iż: „przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. - Kodeks cywilny, dotyczące skutków niewykonania zobo- wiązań, stosują się odpowiednio”, co oznacza, że ma w tym wypadku zastosowanie również art. 481 k.c., a także powołując art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), który stanowi, że: „w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne”, Sąd Najwyż- szy wyraził pogląd, że „na ich gruncie nie można zaakceptować założenia, wedle którego prawo do żądania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należnego w ra- mach stosunku służbowego uposażenia przysługuje funkcjonariuszowi służb mundu- rowych jedynie w wypadku, gdy zostało ono przyznane wyraźnym przepisem po- mieszczonym w ustawie dotyczącej funkcjonariuszy określonego rodzaju służby mundurowej. Dlatego nie jest trafna argumentacja opierająca się na założeniu, wedle którego regulacja prawna dotycząca funkcjonariuszy służb mundurowych ma cha- rakter zupełny (w sensie: wyczerpujący), czyli że jeżeli brak jest w niej przepisu przewidującego dopuszczalność dochodzenia przez funkcjonariusza odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należnego w ramach stosunku służbowego uposażenia, to oznacza to, iż takie prawo mu nie przysługuje. Niedopuszczalne jest także wniosko- wanie a contrario, wedle którego z pomieszczenia w przepisach tylko niektórych ustaw dotyczących funkcjonariuszy określonego rodzaju służby mundurowej wyraź- nych postanowień w kwestii przysługującego funkcjonariuszom tej służby prawa żą- dania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należnego w ramach stosunku służbo- wego uposażenia (np. w art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz w art. 6 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) miałoby wynikać, że prawo to nie przysługuje funkcjonariuszom tych służb mundurowych, w stosunku do których przepisy dotyczących ich ustaw wyraźnie go nie potwierdziły”. Podobne sta- nowisko zostało zaprezentowane w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2000 r., III RN 169/99 (OSNAPiUS 2001 nr 5, poz. 139), w uzasadnieniu którego stwier- dzono, że w stanie prawnym obowiązującym przed wprowadzeniem do ustawy o uposażeniu żołnierzy art. 9 ust. 3a, w wypadku opóźnienia w wypłacie uposażenia lub innych należności pieniężnych, które stanowią ekwiwalent pieniężny za służbę świadczoną przez żołnierza służby czynnej, w braku odmiennej regulacji ustawowej, żołnierz jako wierzyciel, na zasadach określonych w art. 481 k.c., mógł żądać odse- tek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie to było następstwem okoliczności, za które organ zatrudniający żołnierza nie ponosił żadnej odpowiedzialności. Sąd drugiej instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy zdaje się wyprowa- dzać z powyższych stwierdzeń błędny wniosek, że do rozpoznania roszczeń żołnie- rza zawodowego o odsetki (i o odsetki od odsetek) w związku z nieterminowo wypła- conymi świadczeniami określonymi w art. 73 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych właściwy jest sąd powszechny, a konkretnie sąd pracy. Tymczasem z rozważań Sądu Najwyższego wynika tyle, że przepis art. 481 k.c. stanowi źródło prawa do odsetek w wypadkach, kiedy prawo to nie jest wprost przewidziane w prze- pisach szczególnych, natomiast ustanowienie prawa do odsetek w takich przepisach jest potwierdzeniem prawa wynikającego z art. 481 k.c., a podstawę ich żądania sta- nowi wówczas odpowiedni przepis ustawy regulującej stosunek służbowy funkcjona- riusza danego rodzaju służby mundurowej. Rację ma Sąd drugiej instancji, że odsetki od nieterminowo wypłaconego uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych na- leżnych funkcjonariuszom służb mundurowych (również tych, których podstawę prawną stanowią przepisy szczególne), mają cywilnoprawny charakter, a tym samym spór o ich zapłatę stanowi sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c. Istotne znacze- nie ma jednak rozstrzygnięcie kwestii czy sprawa ta podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny, czy też została przekazana do właściwości innych organów (art. 2 § 3 k.p.c.), a w dalszej kolejności - sądu szczególnego (art. 2 § 1 k.p.c.). Jeżeli bowiem sprawa cywilna została przekazana na mocy ustawowego przepisu szczególnego do rozpoznania innym organom niż sądy powszechne, wówczas zachodzi niedopusz- 7 czalność drogi sądowej, przy czym wyłączenie sprawy cywilnej spod kompetencji sądu powszechnego musi być wyraźne. Od dnia 1 lipca 1999 r. prawo żołnierza zawodowego do odsetek od zaległego uposażenia i innych należności pieniężnych zostało ustanowione w art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm., zwanej od dnia 1 lipca 2004 r. „ustawą o uposażeniu żołnierzy niezawodowych”), wprowadzonym ustawą z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. Nr 50, poz. 500). Zgodnie z tym przepisem, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzowi przy- sługują odsetki ustawowe. W myśl art. 9 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy, znaj- dującym w sprawie zastosowanie do dnia 30 czerwca 2004 r., od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ust. 1 (stanowiącym, iż roszcze- nia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedaw- nieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne), żoł- nierz może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia na zasadach określonych w Kodeksie po- stępowania administracyjnego, a także skargę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ze wskazaną datą ustanowiono prawo do domagania się przez żołnierza za- wodowego niewypłaconego w terminie uposażenia oraz innych należności pienięż- nych wraz z odsetkami, przy czym zarówno dla dochodzenia należności głównej jak i ubocznej przewidziano ten sam tryb postępowania administracyjnego. Co prawda pobieżne odczytanie art. 9 ust. 4 ustawy może wskazywać, iż odsyła on tylko do spraw określonych w ust. 1 (roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych należno- ści pieniężnych), z pominięciem spraw o odsetki, jednakże nie budzi wątpliwości, że odsetki od tych świadczeń także są należnością pieniężną, posiadają charakter ak- cesoryjny w stosunku do wierzytelności głównych, których nieterminowa wypłata po- ciąga za sobą ich powstanie i ulegają przedawnieniu w terminie przewidzianym w ust. 1. Tylko tak odczytywany art. 9 ust. 4 ustawy zawiera racjonalną treść i dlatego odesłanie w nim wprost do ust. 3a nie było konieczne. Założenie, że funkcją omawia- nego przepisu było wprowadzenie odmiennej drogi postępowania w sprawach o upo- sażenie i inne należności pieniężne przysługujące żołnierzowi zawodowemu z tytułu służby wojskowej (administracyjna) oraz o związane z nimi świadczenia akcesoryjne (przed sądem powszechnym) prowadziłoby do sztucznego i niecelowego rozdziele- 8 nia drogi dochodzenia należności głównych i stanowiących ich pochodną należności ubocznych. Gdyby nawet przyjąć taki cel ustawodawcy, należy mieć na uwadze, że z dniem 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do art. 169 tej ustawy, „sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r. pro- wadzi się nadal według przepisów dotychczasowych”, chyba że określona kwestia została uregulowana odmiennie w następnych przepisach rozdziału 11 ustawy, nie- dotyczących omawianego zagadnienia. Oznacza to, że przepisy dotychczasowe od- noszą się wyłącznie do spraw wszczętych, lecz niezakończonych do wskazanej daty. Tym samym roszczenie powoda winno zostać rozpatrzone według przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl art. 75 ust. 3 tej ustawy, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wy- magalne. Przepis art. 73 ustawy za inne należności pieniężne uznaje między innymi dodatkowe uposażenie roczne, które zastąpiło dotychczasowe nagrody roczne (ust. 1 pkt 2) oraz należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej (ust. 1 pkt 9). Zgodnie z art. 8 ust. 1, od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do or- ganu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), i - z za- strzeżeniem ust. 2 - skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed są- dami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Określone w ust. 2 wyłą- czenia nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, nie odnoszą się bowiem do uposa- żenia, innych należności pieniężnych ani odsetek. Kwestię właściwości w sprawach określonych w rozdziale 5 ustawy zatytułowanym „uposażenie i inne należności pie- niężne żołnierzy zawodowych” określa art. 104, przekazując je do kompetencji wy- mienionych w tym przepisie właściwych organów wojskowych. Przytoczonych ure- gulowań nie można interpretować w ten sposób, że właściwość organów wojskowych ograniczona została do przypadków, w których przepisy ustawy wyraźnie przewidują wydanie decyzji. Ich analiza prowadzi do wniosku, że właściwość organów wojsko- wych obejmuje unormowane w ustawie i wynikające ze stosunku służbowego żołnie- rza zawodowego sprawy, rozumiane jako roszczenia wywodzone z praw ustanowio- 9 nych w przepisach ustawy. W sprawach tych żołnierz zawodowy może wnieść od decyzji organu wojskowego skargę do sądu administracyjnego, z wyłączeniem jedy- nie spraw wymienionych wyczerpująco w art. 8 ust. 2 ustawy. Zatem zarówno sprawy o roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych jak i z tytułu odsetek należą do kompetencji właściwego organu wojskowego, który zobo- wiązany jest do wydania w tym przedmiocie stosownej decyzji. Decyzja ta podlega z kolei zaskarżeniu w trybie określonym w art. 8 ust. 1 ustawy. Podobna interpretacja została zaprezentowana w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Ad- ministracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 3/06 (ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 69), w uzasadnieniu której podkreślono, że wynikające ze stosunku służbowego żoł- nierza zawodowego sprawy o uposażenie są sprawami, w których żołnierz zawodo- wy może wnieść skargę do właściwego sądu administracyjnego (art. 8 ust. 1 ustawy). Żołnierz zawodowy otrzymuje bowiem uposażenie w określonej wysokości i z tytułu prawa do uposażenia przysługuje mu roszczenie (art. 75 ust. 1 ustawy), o którym rozstrzygają właściwe organy wojskowe, w drodze decyzji (rozkazu personalnego), od której można wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 8 ust. 1 ustawy). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sprawie o odsetki należne żołnierzowi zawodowemu na podstawie art. 9 ust. 3a ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych, a od 1 lipca 2004 r. - na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niedopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym. Pogląd ten jest zbieżny z zaprezentowanym w uchwale Sądu Naj- wyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07 (Biuletyn SN 2007 nr 11, poz. 10; Lex nr 319935), w której stwierdzono, że roszczenia żołnierzy zawodowych o wy- płatę odsetek należnych na podstawie wymienionych wyżej przepisów, podlegają rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym. Zgodzić się również należy z wyra- żonym w tej uchwale poglądem, iż wyłączenie sporów tego rodzaju spod kompetencji sądów powszechnych nie uniemożliwi skutecznego dochodzenia przez uprawnio- nych przysługujących im praw, skoro sprawy te zostały poddane mocą przepisu szczególnego kontroli sądowej realizowanej przez sądy administracyjne (art. 2 k.p.c.). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 39819 zdanie pierwsze w związku z art. 464 k.p.c., stosowanym odpowiednio poprzez art. 39821 w związku z art. 391 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. ========================================