I UK 303/07

Wyrok z dnia 28 maja 2008 r. I UK 303/07 Z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpie- czeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) nie wy- nikało przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie łącznego spełnienia przez obywa- tela państwa obcego przesłanki braku stałego charakteru pobytu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej i warunku zatrudnienia w placówkach wymienionych w tym przepisie. Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2008 r. sprawy z odwołania Kazimira G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w B.-B. o objęcie ubezpieczeniem społecznym, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2007 r. [...] I. o d d a l i ł skargę kasacyjną, II. zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B.-B. na rzecz Kazimira G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyj- nego. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Bielsku-Białej oddalił odwołanie Kazimira G. od decyzji Zakładu Ubezpie- czeń Społecznych-Oddział w B.-B. z dnia 12 marca 2004 r., którą stwierdzono podle- ganie wnioskodawcy obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 stycznia 2003 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecz- nych odnosi się wyłącznie do obywateli państw obcych, których pobyt na obszarze 2 Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i którzy zatrudnieni są w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych. Wnioskodawca nie spełnia łącznie powyższych warunków. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił ape- lację wnioskodawcy od wyroku Sądu pierwszej instancji. W uwzględnieniu skargi kasacyjnej wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 17 stycz- nia 2007 r., Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że dotyczy ona podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego od 1 stycznia 2003 r., a zatem obejmuje okres zarówno sprzed członkostwa Polski w Unii Europejskiej jak i po dacie 30 kwietnia 2004 r. Rozważenia wymaga więc sytuacja ubezpieczonego w obu tych okresach. W zakre- sie pierwszego z nich (1 stycznia 2003 r. - 30 kwietnia 2004 r.) Sąd Najwyższy wska- zał, że skoro polsko-czechosłowacka umowa o ubezpieczeniu społecznym z dnia 5 kwietnia 1948 r. (zasada pierwszeństwa umów międzynarodowych przewidziana w art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) nie regulowała ubezpie- czenia społecznego osób prowadzących pozarolniczą działalność obywateli uma- wiających się stron, to powstanie obowiązku tego ubezpieczenia na gruncie przepi- sów krajowych zależało od tego, czy pobyt wnioskodawcy na obszarze Rzeczypo- spolitej Polskiej miał charakter stały, czy też nie miał takiego charakteru (art. 5 ust. 2 ustawy systemowej). Wymieniona kwestia nie stała się przedmiotem ustaleń orzeka- jących w sprawie Sądów, a nieprzydanie przez nie żadnego znaczenia temu elemen- towi art. 5 ust. 2 ustawy systemowej stanowi jego błędną interpretację. Odnośnie do drugiego okresu (po 30 kwietnia 2004 r.), Sąd Najwyższy wskazał, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, a także przepisy rozporządzenia wy- konawczego nr 547/72 z dnia 21 marca 1972 r. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Apelacyjny ustalił następujący stan fak- tyczny. W dniu 1 stycznia 2003 r. wnioskodawca prowadził i nadal prowadzi poza- rolniczą działalność gospodarczą na obszarze Państwa Polskiego, będąc wspólni- kiem jednoosobowej spółki z o.o. „D.P.”. Równocześnie jest stale zameldowany na obszarze Republiki Czeskiej, gdzie prowadzi w ramach udzielonego zezwolenia 3 działalność gospodarczą w zakresie reklamy i marketingu oraz działalność polega- jącą na kupnie towaru w celu jego dalszej sprzedaży i na sprzedaży i badaniu rynku, propagacji reklamy i opracowaniu oraz produkcji projektów, której miejscem prowa- dzenia jest Czeski Cieszyn. Wnioskodawca nie posiada karty stałego pobytu ani zgody na pracę zarobkową w Polsce. W rezultacie jego pobyt na obszarze Rzeczy- pospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego. W tak ustalonym stanie faktycznym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego w ten sposób, że ustalił, iż wnioskodawca od dnia 1 stycznia 2003 r. nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej dzia- łalności gospodarczej. Kierując się dokonanymi w sprawie ustaleniami i uwzględnia- jąc wskazanie Sądu Najwyższego, iż umowa polsko-czechosłowacka z 1948 r. nie reguluje spraw dotyczących objęcia ubezpieczeniem społecznym osób prowadzą- cych pozarolniczą działalność, Sąd drugiej instancji stanął na stanowisku, że w od- niesieniu do wnioskodawcy spełniona została dyspozycja art. 5 ust. 2 ustawy o sys- temie ubezpieczeń społecznych, a co za tym idzie w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r., jako osoba, której pobyt na obszarze RP nie miał charakteru stałego, nie podlegał on ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 ustawy systemowej. Odnośnie do okresu od 1 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że stosownie do art. 14a ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. regulującego specjalne zasady mające zastosowanie do osób prowadzących działal- ność na własny rachunek innych niż marynarze, wnioskodawca podlega ustawodaw- stwu czeskiemu, albowiem prowadząc równocześnie działalność na obszarze dwóch państw członkowskich (Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Czeskiej) zamieszkuje na terytorium Republiki Czeskiej. Od powyższego wyroku została wniesiona przez organ rentowy skarga kasacyjna w części odnoszącej się do stwierdzenia niepodlegania przez wniosko- dawcę obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 5 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, polegającą na stanowisku, że w odniesieniu do wnioskodawcy spełniona została dyspozycja wy- mienionego przepisu, w sytuacji, gdy nie wypełnił on drugiego ustawowego wymogu, to jest nie był zatrudniony w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzę- 4 dach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych - aby nie podlegać obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez oddalenie odwołania wniosko- dawcy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ani Sąd Najwyższy, ani po- tem Sąd Apelacyjny nie brały pod uwagę okoliczności, iż wnioskodawca spełnia tylko jeden z warunków, o których stanowi art. 5 ust. 2 ustawy systemowej. W rezultacie pominięty został wynikający z tego przepisu spójnik „i”, co jest równoznaczne z tym, że wnioskodawca nie spełnia warunków do niepodlegania obowiązkowych ubezpie- czeniom społecznym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na kasacyjnej podstawie narusze- nia prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm., zwanej dalej ustawą systemową). Tę błędną wykładnię skarżący upatruje w niewzięciu pod uwagę zarówno przez Sąd Najwyższy jak i Sąd drugiej instancji, że powołany przepis wymaga od ubezpieczonego spełnienia łącznie dwóch warunków, po pierwsze - pobyt obywatela państwa obcego na obszarze Pań- stwa Polskiego nie może mieć charakteru stałego i po drugie - obywatel państwa ob- cego musi być zatrudniony w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzę- dach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodo- wych. Wnioskodawca nie spełnia drugiego z wymienionych warunków. Przepis art. 5 ust. 2 ustawy systemowej stanowi, że nie podlegają ubezpiecze- niom społecznym określonym w ustawie obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i którzy są zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub instytucjach międzynarodowych, chyba że umowy międzyna- rodowe stanowią inaczej. Zaprezentowana przez skarżącego wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy systemowej została dokonana przez Sąd Okręgowy oraz Sąd drugiej instancji przy rozpoznaniu sprawy po raz pierwszy. Sądy te zajęły bowiem stanowisko, że 5 tylko łączne spełnienie warunków określonych w art. 5 ust. 2 powoduje zwolnienie z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, a wnioskodawca warunków tych łącznie nie spełnia. Z wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2007 r., I UK 225/06 (OSNP 2008 nr 3-4, poz. 46), wynika jednoznacznie, że Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż powstanie obowiązku ubezpieczenia wniosko- dawcy w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r. na gruncie przepisów krajowych zależało od tego, czy jego pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej miał charakter stały, czy też nie miał takiego charakteru, a nieprzydanie przez Sądy obu instancji żadnego znaczenia temu elementowi art. 5 ust. 2 powołanej ustawy stanowi jego błędną interpretację. Sąd Najwyższy dokonał zatem wyjaśnienia powo- łanego przepisu w taki sposób, że nie wynika z niego wymóg łącznego spełnienia dwóch przesłanek niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przez obywateli państw obcych, ale tworzy on dwie niezależne od siebie kategorie określo- nych w nim osób, które obowiązkowi temu nie podlegają. Stosownie do art. 39820 k.p.c., sąd, któremu sprawa została przekazana, zwią- zany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy, a oparcie skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Naj- wyższy jest niedopuszczalne. Oznacza to, że sąd ponownie rozpoznający sprawę związany jest dokonanym przez Sąd Najwyższy wyjaśnieniem treści przepisu lub przepisów, a skarga kasacyjna nie może być oparta na podstawach sprzecznych z tą interpretacją (por. między innymi wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2004 r., II CK 162/03, Lex nr 148240 i z dnia 30 stycznia 2007 r., IV CSK 346/06, Lex nr 276231). Już tylko ta okoliczność może być uznana za wystarczającą do przyjęcia bezzasadności niniejszej skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie daje podstaw do uznania, iż poprzez użycie w tym przepisie spójnika „i” zawiera on koniunkcję oznaczającą wymóg łącznego spełnienia dwóch przesłanek niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przez obywateli państw ob- cych (ci, którzy spełniają po pierwsze - warunek braku stałego charakteru pobytu na obszarze Państwa Polskiego i po drugie - warunek zatrudnienia w wymienionych pla- cówkach). Zaprezentowany przez skarżącego taki sposób rozumienia omawianego unormowania w rzeczywistości oznaczałby, że wyłączenie podlegania przepisom ustawy systemowej przed dniem 1 maja 2004 r. dotyczyło jedynie obywateli państw 6 obcych zatrudnionych w placówkach określonych w art. 5 ust. 2 tej ustawy, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie miał charakteru stałego. A contrario, oznaczałoby to podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego obywateli państw obcych zatrudnionych w wymienionych placówkach w każdym przypadku stwierdzenia, że ich pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej miał charakter stały. Tymczasem, gdyby ustawodawcy chodziło o wyłączenie z podlegania obo- wiązkowi ubezpieczenia społecznego tylko obywateli państw obcych zatrudnionych w placówkach wymienionych w art. 5 ust. 2 ustawy systemowej i to wyłącznie w sytu- acji, w której ich pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie miałby charakteru stałego, wówczas odniósłby się wprost do tej kategorii osób („obywatele państw ob- cych zatrudnieni (...), których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego”) lub użyłby sformułowania „obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego, zatrudnieni (...)” albo „obywatele państw obcych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego, jeżeli są zatrudnieni (...)”. Istotniejsze jest jednak to, że o ile przed dniem 1 maja 2004 r. przez pobyt o charakterze stałym obywatela państwa obcego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej rozumiało się zezwolenie na zamieszkanie lub osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiada- nie statusu uchodźcy albo zgodę na pobyt tolerowany (art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400 ze zm. oraz art. 72 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 października 2005 r.) bądź zezwolenia na pracę (art. 50 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), to pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej oby- wateli państw obcych zatrudnionych w placówkach określonych w art. 5 ust. 2 ustawy systemowej zasadom tym nie podlegał, ale następował na podstawie wizy dyploma- tycznej lub służbowej (art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziem- cach oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach). Przed dniem 1 maja 2004 r. obowiązywała zatem zasada, że zatrudnienie obywatela pań- stwa obcego w placówkach zagranicznych lub międzynarodowych było traktowane dla potrzeb ubezpieczenia społecznego na równi z zatrudnieniem na obszarze tego państwa, chyba że umowy międzynarodowe stanowiły inaczej. Realizację tej zasady zawiera art. 8 ust. 14 ustawy systemowej, stanowiący, że na równi z zatrudnieniem 7 na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej uważa się zatrudnienie obywateli polskich za granicą w polskich przedstawicielstwach dyplomatycznych i urzędach konsularnych, w stałych przedstawicielstwach przy Organizacji Narodów Zjednoczonych i innych misjach lub misjach specjalnych, a także w innych polskich placówkach, instytucjach lub przedsiębiorstwach, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Rów- nież art. 1 ust. 3 umowy polsko-czechosłowackiej z dnia 5 kwietnia 1948 r. o ubez- pieczeniu społecznym (Dz.U. z 1949 r. Nr 6, poz. 34 ze zm.), odnoszący się do ubezpieczenia pracowników przedstawicielstw dyplomatycznych i konsularnych oraz innych urzędów administracji publicznej (urzędów celnych, paszportowych, itp.) jed- nego państwa, mających siedzibę w drugim państwie, stanowił, że do ubezpieczenia tego stosuje się przepisy prawa państwa wysyłającego, jeżeli pracownicy ci są oby- watelami tego państwa, z zastrzeżeniem, że odnosi się to również do ubezpieczenia osób zatrudnionych u funkcjonariuszy wymienionych placówek. Jednakże na wnio- sek pracodawcy - przepisy prawa państwa przyjmującego miały zastosowanie do ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa, a ewentualnie i do innych działów ubezpieczenia społecznego. Przepis ten w żaden sposób nie odnosił się do charakteru pobytu obywatela państwa wysyłającego na terenie państwa przyjmują- cego, a jedynie ustanawiał zasadę, że zatrudnienie obywateli państwa wysyłającego w wymienionych placówkach oraz u funkcjonariuszy tych placówek było traktowane na równi z zatrudnieniem na obszarze tego państwa, chyba że pracodawca wystąpił z wnioskiem o zastosowanie do tych osób przepisów państwa przyjmującego. Ozna- cza to, że przed dniem 1 maja 2004 r. dla ubezpieczenia społecznego obywateli cze- skich zatrudnionych w placówkach wymienionych w drugim członie zdania składają- cego się na treść art. 5 ust. 2 ustawy systemowej nie miał znaczenia charakter ich pobytu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, lecz jedynie posiadanie obywatelstwa państwa obcego. Osoba taka podlegała bowiem co do zasady ubezpieczeniu spo- łecznemu państwa wysyłającego, chyba że została objęta ubezpieczeniem państwa przyjmującego na wniosek pracodawcy. Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 5 ust. 2 ustawy systemowej, poprzez użycie w nim spójnika „i”, stanowi koniunkcję (złączenie) dwóch zdań, odnoszących się do niezależnych od siebie dwóch kategorii określonych w nim osób, niepodlega- jących obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (ci, których pobyt na obszarze Rze- czypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i ci, którzy są zatrudnieni w wymie- nionych placówkach niezależnie od charakteru pobytu na obszarze Rzeczypospolitej 8 Polskiej). Powinien być on zatem odczytywany w ten sposób, że nie podlegają ubez- pieczeniom społecznym określonym w ustawie po pierwsze - obywatele państw ob- cych, których pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru stałego i po drugie - obywatele państw obcych, którzy są zatrudnieni w placówkach wymie- nionych w drugim członie tego przepisu. W konsekwencji oznacza to, że przed dniem 1 maja 2004 r. zakresem podmiotowym art. 5 ust. 2 ustawy systemowej byli objęci zarówno obywatele państw obcych zatrudnieni w placówkach wymienionych w tym przepisie (niezależnie od charakteru ich pobytu na obszarze Rzeczypospolitej Pol- skiej) jak również obywatele państw obcych niezatrudnieni w takich placówkach, o ile tylko ich pobyt na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie miał charakteru stałego. Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. ========================================