I PZ 20/06

Postanowienie z dnia 20 listopada 2006 r. I PZ 20/06 Opłatę podstawową przewidzianą w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) wnosi zarówno pracownik będący powodem, jak i pozwany pracodawca. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Jerzy Kwaśniewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopa- da 2006 r. sprawy z powództwa Krystyny B. przeciwko „N.” Spółce z o.o. w R. o przywrócenie do pracy, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 30 maja 2006 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Tarnowskich Górach przywrócił powódkę Krystynę B. do pracy u pozwanej „N.” Spółce z o.o. w R. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.885,58 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Od powyższego wyroku strona pozwana wywiodła apelację, zaskarżając wy- rok w całości. Apelacja ta została wniesiona 22 marca 2006 r. przez radcę prawnego, będącego pełnomocnikiem pozwanej. Od apelacji nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w spra- wach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398), zgodnie z którym w sprawach cywilnych o prawa majątkowe pobiera się opłatę stosunkową, która wynosi 5% wartości przed- miotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Pozwana uiściła jedynie 30 zł tytułem opłaty od apelacji. 2 Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach postano- wieniem z dnia 30 maja 2006 r. [...] odrzucił apelację pozwanej. Sąd Okręgowy stwierdził, że od apelacji została uiszczona opłata podstawowa, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd Okręgowy uznał jednak, że przepis tego artykułu ma zastosowanie wyłącznie do strony powodowej, co wynika z zestawienia tego przepisu z treścią art. 96 ust. 1 pkt 4 powoływanej ustawy, zgodnie z którym pracownik wnoszący powództwo nie ma obowiązku uisz- czania kosztów sądowych, z zastrzeżeniem art. 35. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do pracodawcy. Pracodawca, bez względu na to, czy jest stroną po- wodową czy pozwaną, wnosząc pismo procesowe podlegające opłacie, zobowiązany jest uiścić opłatę stosunkową, o której mowa w art. 13 ustawy o kosztach sądowych. Reasumując, Sąd Okręgowy stwierdził, że apelacja wnoszona przez praco- dawcę w każdej sprawie podlega opłacie stosunkowej, o której mowa w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a nie opłacie podstawowej z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy. W związku z powyższym, apelacja pozwanej wniesiona przez radcę prawnego nie została należycie opłacona i podlegała odrzuceniu przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Powyższe postanowienie zostało w całości zaskarżone przez stronę pozwaną. W zażaleniu pozwana podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez odrzucenie apelacji, od której pozwana uiściła opłatę we właściwej wysokości. Strona pozwana stwierdziła, że apelacja wnoszona w sprawie z zakresu prawa pracy, nie- zależnie od tego czy wnosi ją pracownik, czy też pracodawca, podlega opłacie pod- stawowej w wysokości 30 zł, co wyłącza pobranie od takiej apelacji opłaty stosun- kowej. Pozwana wniosła zatem opłatę w prawidłowej wysokości. Sąd Najwyższy, zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Sąd Okręgowy dokonał niewłaściwej interpretacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wnioski płynące z językowej wykładni tego przepisu są bowiem jednoznaczne. Re- guluje on wysokość opłat podstawowych wnoszonych od wymienionych w nim pism w sprawach ze stosunku pracy. Określa zatem przedmiotowo a nie podmiotowo wy- sokość opłat. Nie ma dostatecznych podstaw do twierdzenia, że opłatę podstawową 3 wnosi jedynie pracownik, natomiast pracodawcę obciąża opłata stosunkowa. Prze- ciwnie z ustępu 2 tego samego przepisu wynika wprost wniosek, że opłata podsta- wowa dotyczy obu stron stosunku pracy. Przepis ten zawiera regulację odnoszącą się do sytuacji, w której ani pracownik, ani pracodawca nie wnieśli pozwu a uczynił to inspektor pracy. W takim przypadku również zarówno pracownik, jak i wyraźnie wy- mieniony pracodawca, uiszczają opłatę podstawową. Natomiast przywołany przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu art. 94 ust. 1 pkt 4 zawiera regulacje podmioto- wego zwolnienia od opłat, stanowiąc, że (między innymi) pracownik wnoszący po- wództwo nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwolnienie to obejmuje wszelkie koszty (opłaty i wydatki) postępowania wywołanego wniesieniem pozwu przez pracownika i dotyczy tylko tej strony (nie korzysta z niego strona przeciwna - pracodawca), nie obejmuje jednak środków zaskarżenia wymienionych w art. 35. Z odesłania do art. 35 nie można wyprowadzać wniosku, że od pism wymienionych w tym ostatnim przepisie opłatę podstawową wnosi tylko pracownik. Brak jest przesła- nek do kształtowania takiej relacji między tymi przepisami. „Zastrzeżenie” art. 35 wyrażone w art. 94 ust. 1 pkt 4 ma tylko taki sens, że ogranicza zakres zwolnienia podmiotowego ustanowionego w tym przepisie. Nie wynika z niego taki kierunek wykładni art. 35 ust. 1, jaki przyjął Sąd Okręgowy. Przepis art. 94 ust. 1 pkt 4 dotyczy tylko jednej strony sporu z zakresu prawa pracy a art. 35 (zamieszczony w innym, wcześniejszym dziale) - obu stron tego sporu. Zażalenie jako zasadne podlegało zatem uwzględnieniu, co oznaczało ko- nieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia jako tamującego rozpoznanie apelacji (art. 3941 § 2 i 3, art. 39821 i art. 386 § 1 k.p.c.). ========================================