I UK 291/05

Wyrok z dnia 16 maja 2006 r. I UK 291/05 1. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego przez pracownika u tego pracodawcy, z którym łączył go stosunek pracy w okresie powstania niezdolności do pracy. 2. Nie można uznać, że przepisy o wynagradzaniu zawierają zasady zmniejszania nagrody za okres choroby pracownika w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267), jeżeli te zasady nie zostały w tych przepisach w jakikolwiek sposób określone, na przykład w postaci zmniejszenia procentowego, czy kwo- towego. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie: SN Roman Kuczyński, SA Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy z odwołania Moniki K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Z.W. z udziałem zainteresowanego „A.” Spółki z o.o. w S. o zasiłek chorobowy, na skutek kasacji odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Sieradzu z dnia 20 grudnia 2004 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2004 r. oddalił odwołania Moniki K. i „A.” Spółki z o.o. w S. od decy- zji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w Z.W. z dnia 31 marca 2004 r. od- mawiającej uwzględnienia w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego przysługują- cego wnioskodawczyni premii specjalnej w wysokości 2.500 zł oraz zobowiązującej jej pracodawcę do zwrotu nienależnie pobranego w części zasiłku chorobowego za 2 okres od dnia 11 grudnia 2003 r. do dnia 10 marca 2004 r. w łącznej kwocie 6.150, 79 zł wraz z odsetkami. Sąd ten ustalił, że wnioskodawczyni jest zatrudniona w „A.” Spółce z o.o. w S. od 22 września 2003 r., a jej stałe wynagrodzenie miesięczne wynosi 1.500 zł. Z dniem 27 listopada 2003 r. ubezpieczona stała się niezdolna do pracy z powodu cho- roby, w związku z czym do 11 grudnia 2003 r. pracodawca wypłacał jej wynagrodze- nie chorobowe, a od 12 grudnia 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy. Dla celów ustalenia wysokości tego zasiłku spółka wskazała organowi rentowemu, że wynagro- dzenie wnioskodawczyni jest stałe i wynosi 1.500 zł miesięcznie. Pracodawca podał także, iż jego pracownicy otrzymują premię uznaniową przyznawaną za efekty pracy, która nie przysługuje w okresie choroby. Taką premię w kwocie po 2500 zł wniosko- dawczyni uzyskała za efekty pracy w październiku 2003 r. i w okresie od 3 do 26 li- stopada 2003 r. Sąd Rejonowy podniósł, że podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysłu- gującego ubezpieczonej powinna być wyliczona zgodnie z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636 ze zm.), tj. z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje ten zasiłek. Z uwagi na to, że u aktualnego pracodawcy była zatrudniona krócej niż sześć miesięcy, podstawę wymiaru tego świadczenia mogło stanowić je- dynie przeciętne wynagrodzenie uzyskane za pełne miesiące ubezpieczenia (art. 36 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 1999 r.), czyli w tej konkretnej sytuacji, tylko za miesiąc październik 2003 r., jak prawidłowo przyjął organ rentowy. Sąd Rejonowy wskazał nadto, że w regulaminie wynagradzania obowiązującym w Spółce brakuje przepisu zmniejszającego, czy uniemożliwiającego uzyskanie premii uznaniowej przez pra- cownika nieobecnego w pracy z powodu choroby, co oznacza, że tego rodzaju na- leżności nie wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego stosownie do uregulowania zawartego w art. 41 ust. 1 tej samej ustawy, a zatem w tym zakresie decyzja organu rentowego też jest prawidłowa. Okoliczność, że pracodawca wnio- skodawczyni przekazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych błędne informacje w tym przedmiocie poprzez wskazanie, iż w okresie choroby premia taka pracownikowi nie przysługuje, spowodowała wypłatę zasiłku chorobowego w zawyżonej wysokości, bo z uwzględnieniem w podstawie jego wymiaru premii w kwocie 2.500 zł. Zdaniem sądu, zaistnieniu tej sytuacji zawinił pracodawca i dlatego na podstawie art. 84 ust. 6 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) organ rentowy mógł zażądać od Spółki zwrotu nadpłacone- go wnioskodawczyni świadczenia. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sieradzu wyrokiem z 20 grudnia 2004 r. oddalił apelację Moniki K. i „A.” Spółki z o.o. w S. od wyroku Sądu Rejonowego wskazując, iż nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska tego Sądu, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego oblicza się z uwzględnieniem wy- nagrodzenia uzyskiwanego przez ubezpieczonego jedynie u aktualnego pracodawcy. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa dotyczy bowiem za- chowania prawa do zasiłku chorobowego, a nie podstawy wymiaru tego świadczenia. Podstawa wymiaru powinna zaś być obliczana zgodnie z zasadami określonymi w art. 36 ust. 5 ustawy, tj. w oparciu o wynagrodzenie uzyskiwane przez pracownika u aktualnego pracodawcy. Zdaniem Sądu Okręgowego, przekonuje o tym ostatecznie art. 37 ust. 1 i 2 tej samej ustawy przewidujący wypłatę zasiłku chorobowego pra- cownikowi, który stał się niezdolny do pracy przed upływem pełnego miesiąca kalen- darzowego ubezpieczenia chorobowego wyliczonego według wynagrodzenia, jakie otrzymałby, gdyby przepracował cały miesiąc u aktualnego pracodawcy. Taka sytua- cja może bowiem wystąpić tylko w wypadku zmiany pracodawcy, gdyż w przeciwnym razie, w świetle uregulowań ustawy, pracownik w ogóle nie nabyłby prawa do zasiłku chorobowego. Za nietrafny Sąd drugiej instancji uznał także zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r., stwierdzając że dokonana przez Sąd Rejonowy wy- kładnia tego przepisu jest prawidłowa. Skoro zaś obowiązujący w spółce regulamin nie wyłącza jednoznacznie możliwości przyznania pracownikowi premii za efekty pracy w okresie niezdolności do pracy, to nie ma podstaw, ażeby podstawę wymiaru zasiłku chorobowego wyliczać z uwzględnieniem wypłaty z tego tytułu. Tym samym, według Sądu Okręgowego, nie doszło do naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 84 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponieważ zaistniały przesłanki do zobowiązania spółki do zwrotu nadpłaconego wnioskodawczyni zasiłku chorobo- wego. Nadpłata została bowiem spowodowana przekazaniem przez płatnika składek niezgodnych z rzeczywistością informacji o zasadach przyznawania pracownikom premii za efekty pracy. 4 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniosła ubezpieczona Monika K., za- rzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe za- stosowanie art. 4 ust. 2, art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macie- rzyństwa oraz art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubez- pieczeń społecznych, polegające na uznaniu, że organ rentowy zasadnie przyjął do obliczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego jedynie wynagrodzenie za mie- siąc październik 2003 r., nie uwzględniając jednocześnie wypłaconej wnioskodaw- czyni w tym miesiącu premii specjalnej za efekty pracy w kwocie 2.500 zł oraz na orzeczeniu obowiązku zwrotu nienależnie pobranego w części zasiłku chorobowego w kwocie 6.150,79 zł przez pracodawcę odwołującej się. Wskazując na takie podstawy, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpo- znania, ewentualnie o zmianę tego wyroku przez uwzględnienie w podstawie wymia- ru zasiłku chorobowego przysługującego wnioskodawczyni wynagrodzenia za okres sześciu miesięcy i premii specjalnej w wysokości 2.500 zł, z jednoczesnym uchyle- niem obowiązku zwrotu przez jej pracodawcę kwoty 6.150,79 zł wraz z odsetkami i o zasądzenie na rzecz odwołującej się kosztów zastępstwa procesowego we wszyst- kich instancjach. W uzasadnieniu kasacji podniesiono, że w związku z treścią art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, który stanowi, że za podstawę wymiaru zasiłku chorobowego należy brać przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 6 miesięcy kalenda- rzowych, zastosowanie znajduje art. 4 ust. 2 tej ustawy przewidujący, że do okresów ubezpieczenia chorobowego wlicza się poprzednie okresy takiego ubezpieczenia, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni. Tym samym podstawa wymiaru zasiłku chorobowego wnioskodawczyni, która w okresie 6 miesięcy przed nabyciem prawa do tego świadczenia była zatrudniona u różnych pracodawców, powinna być wyliczona z uwzględnieniem wynagrodzenia osiąganego przez nią w całym tym okresie. Przeciwne stanowisko Sądu drugiej instancji jest nieuzasadnione, bowiem nie znajduje oparcia w ustawie, w tym w jej art. 36 ust. 5. Według skarżącej, zawarte tam sformułowanie o ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego z uwzględ- nieniem wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje zasiłek, oznacza, że chodzi o ubezpieczenie pracowników, nie- 5 zależnie od tego, czy w okresie sześciu miesięcy poprzedzających miesiąc powsta- nia niezdolności do pracy dochodziło do zmiany pracodawców, o ile przerwa pomię- dzy rozwiązaniem, a nawiązaniem kolejnego stosunku pracy nie przekraczała 30 dni. Nieprawidłowo, w ocenie skarżącej, Sąd drugiej instancji wyłożył także art. 41 ust. 1 tej samej ustawy. Przepisami o wynagradzaniu, o których mowa w tej normie prawnej, jest bowiem tak regulamin wynagradzania, jak i Kodeks pracy. Regulamin obowiązujący w spółce wymienia w § 4 składniki wynagrodzenia, stanowiąc że są nimi między innymi wynagrodzenie zasadnicze oraz premia specjalna za efekty pracy, zaś w § 13 odsyła do Kodeksu pracy w zakresie nieuregulowanym zakłado- wym źródłem prawa pracy. Z art. 80 k.p. wynika, że za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa tak stanowią. Tym samym uznać należy, że wszystkie składniki wynagrodzenia przewidziane w § 4 regulaminu podlegają zmniejszeniu za okres pobierania zasiłku chorobowego. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie Sądu drugiej instancji, że brak wyraźnego wyłączenia w regulaminie wynagradzania możliwości przyznania pracow- nikowi premii specjalnej w okresie niezdolności do pracy z powodu choroby powo- duje konieczność uznania, iż przepisy o wynagradzaniu nie przewidują zmniejszenia lub zawieszenia wypłaty tej należności w razie zajścia takiej sytuacji faktycznej. W świetle powyższego, brak jest także przesłanek, ażeby zarzucać pracodaw- cy ubezpieczonej przekazanie organowi rentowemu informacji niezgodnych z rze- czywistością, co miałoby skutkować koniecznością zwrotu części wypłaconego wnio- skodawczyni zasiłku chorobowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżony wyrok zapadł 20 grudnia 2004 r., a zatem przysługiwała od niego kasacja, do rozpoznania której zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszech- nych, Dz.U. Nr 13, poz. 98). Kasacja ubezpieczonej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd Okręgowy prawa materialnego w postaci art. 4 ust. 2, art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad- 6 czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267), jak również art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Z art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w brzmieniu obowiązującym do 7 lutego 2005 r. wynikało, że podsta- wę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 6 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Przepis art. 36 ust. 3 tej ustawy regulował przypadki obliczania podstawy wymiaru świadczenia w sytuacji, gdy niezdolność do pracy powstała przed upływem 6 miesięcy zatrudnienia tego ubezpieczonego, przewidując ustalanie podstawy wy- miaru w oparciu o przeciętne wynagrodzenie uzyskane za pełne miesiące kalenda- rzowe ubezpieczenia. Natomiast art. 36 ust. 5 ustawy stanowił, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego w okresie ubezpieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje zasiłek. Skarżąca nietrafnie zarzuca, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo wyłożył ten ostatni przepis, uznając że zawarte tam sformułowanie: „wynagrodzenie uzyskane w okresie ubez- pieczenia chorobowego, z tytułu którego przysługuje zasiłek” oznacza wynagrodze- nie uzyskiwane u aktualnego pracodawcy ubezpieczonego, niezależnie od tego, jak długo trwa ten stosunek pracy. O ile bowiem zastosowanie wykładni językowej do tłumaczenia tej normy prawnej nie daje jednoznacznych efektów, o tyle uwzględnie- nie tak wykładni historycznej, jak i celowościowej prowadzi do wnisków świadczą- cych o prawidłowości interpretacji dokonanej przez Sąd drugiej instancji. Omawiany przepis jest odpowiednikiem obowiązującego w poprzednim stanie prawnym § 1 roz- porządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłków z ubezpie- czenia społecznego (Dz.U. Nr 19, poz. 95 ze zm.) wydanego z mocy delegacji za- wartej w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpie- czenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 ze zm.). Z przepisu tego wynikało zaś wyraźnie, że podstawę wymia- ru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie wypłacone pracownikowi w zakła- dzie pracy, w którym przysługuje zasiłek chorobowy, a zatem nie było żadnych wąt- pliwości, iż chodzi o aktualnego pracodawcę ubezpieczonego. Biorąc pod uwagę cel, jakiemu służy zasiłek chorobowy polegający bez wątpienia na rekompensacie wyna- 7 grodzenia, które pracownik utracił z powodu niezdolności do pracy w związku z cho- robą, również nie ma podstaw do stwierdzenia, iż na wysokość tego świadczenia powinno mieć wpływ wynagrodzenie osiągane w ramach stosunków pracy zakoń- czonych przed powstaniem niezdolności do pracy. Kompensowane z ubezpieczenia społecznego może być bowiem to wynagrodzenie, którego faktycznie pracownik nie uzyskuje w związku z chorobą, czyli należne od aktualnego pracodawcy, a nie takie, które ubezpieczony osiągał w przeszłości, przed zajściem zdarzenia chronionego ubezpieczeniem chorobowym. Warto także porównawczo wskazać, że według aktualnego brzmienia art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r., podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek w okre- sie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała nie- zdolność do pracy, bowiem zmiana ta również przemawia za koniecznością stwier- dzenia, że intencją ustawodawcy nie było nałożenie obowiązku ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego na podstawie wynagrodzenia uzyskiwanego u innego pracodawcy, niż ten, z którym ubezpieczony pozostaje aktualnie w stosunku pracy. Z tych względów brak jest podstaw do przypisania Sądowi Okręgowemu uchybienia polegającego na naruszeniu art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macie- rzyństwa, podobnie jak i art. 4 ust. 2 tej samej ustawy, który dotyczy jedynie zalicza- nia do okresu ubezpieczenia chorobowego poprzednich okresów tego ubezpieczenia i pozostaje bez związku ze sposobem ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobo- wego, jak prawidłowo stwierdził Sąd drugiej instancji. Nietrafnie także skarżąca zarzuca naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, bowiem dokonana przez Sąd drugiej instancji wykładnia tego przepisu również nie nasuwa zastrzeżeń. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na to, że w okresie niezdolności do pracy z powodu choroby nie przysługuje wynagrodzenie za wykonywanie pracy. Pra- cownik otrzymuje zaś świadczenia rekompensujące to wynagrodzenie, najpierw w postaci wynagrodzenia chorobowego od pracodawcy, a następnie zasiłku chorobo- wego. Zasady ustalania wysokości wynagrodzenia chorobowego są identyczne, jak zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego (art. 92 § 2 k.p.), a te ostatnie reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z 8 ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Regułą jest, że pod- stawa wymiaru zasiłku chorobowego odzwierciedla wynagrodzenie pracownika uzy- skane u aktualnego pracodawcy przed datą powstania niezdolności do pracy jako przeciętne z okresu wskazanego w tej ustawie. W okresie niezdolności do pracy z powodu choroby nie przysługują bowiem takie składniki wynagrodzenia, których wy- płacanie jest wprost związane z wykonywaniem pracy w danym czasie, a więc z ak- tem jej świadczenia. Tego rodzaju składnikiem wynagrodzenia jest np. wynagrodze- nie zasadnicze, które nie może być wypłacane w okresie choroby, a tym samym twierdzenia skarżącej, iż interpretacja art. 41 ust. 1 ustawy w kierunku przyjętym przez Sąd Okręgowy prowadziłaby do konieczności wyłączenia z podstawy wymiaru zasiłku również tego składnika wynagrodzenia przy braku odpowiednich przepisów w regulaminie, jest całkowicie nieuprawnione. Niektóre należności przyznawane pra- cownikowi przez jego pracodawcę mogą mieć jednak taki charakter, iż ich wypłata w okresie nieobecności pracownika z powodu choroby nie jest wykluczona. Do takich należą na przykład nagrody (premie) o charakterze uznaniowym, a ich klasycznym przykładem jest sporna w niniejszej sprawie premia specjalna za efekty pracy. Świadczenie ma bowiem bez wątpienia charakter uznaniowy, a zatem jego przyzna- nie oraz wysokość zależy wyłącznie od woli pracodawcy, a wskazane przykładowo w § 7 ust. 3 regulaminu osiągnięcia, mogące powodować taką wypłatą, nie pozwalają wykluczyć możliwości jego uzyskania przez pracownika również w okresie nieobec- ności w pracy. Istotne przyczynienie się np. do pozyskania ważnego klienta może nastąpić bowiem w zupełnie innym czasie niż chwila, od której tego rodzaju efekt pracy zostanie stwierdzony. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r.stanowiąc, że przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodze- nia, jeżeli postanowienia układów zbiorowych pracy lub przepisy o wynagradzaniu nie przewidują ich zmniejszania za okres pobierania zasiłku, ma zapobiec sytuacjom, w których pracownik niezdolny do pracy otrzymywałby podwójnie tego rodzaju należ- ność, tj. w postaci wypłaty dokonanej przez pracodawcę, a także „odtworzenia” jej w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego. Nie można przyjąć, że przepisy o wyna- gradzaniu zawierają zasady zmniejszenia nagrody uznaniowej za okres choroby, jeżeli te zasady nie zostały w tych przepisach w jakikolwiek sposób określone, np. w postaci zmniejszenia procentowego, czy kwotowego. W takiej sytuacji nie jest bo- wiem możliwe stwierdzenie, czy brak takiej nagrody, bądź jej wypłata w określonej 9 wysokości została spowodowana nieobecnością pracownika, czy też zupełnie innymi względami. Należy przy tym wskazać, że Sąd Najwyższy zajmował się już tą proble- matyką, uznając że do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wlicza się tylko te składniki wynagrodzenia, co do których z przepisów układów zbiorowych lub innych aktów normatywnych dotyczących wynagradzania wynika, że podlegają one zmniej- szeniu lub zawieszeniu w okresie pobierania przez pracownika zasiłku chorobowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 maja 2005 r., III UK 33/05, OSNP 2005 nr 23, poz. 382). Tym samym brak jest podstaw do uznania za trafną odmiennej wykładni tego przepisu prezentowanej przez skarżącą, wobec czego i ten zarzut nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W kasacji zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci powyżej przy- toczonych przepisów nie tylko przez błędne rozumienie treści lub znaczenia tych norm prawnych (błędną wykładnię), ale także przez błędne subsumowanie faktów ustalonych w procesie pod stan faktyczny abstrakcyjnie określony w przepisie (nie- właściwe zastosowanie). Każdy z tych rodzajów naruszeń rządzi się własnymi regu- łami, a wzajemna między nimi relacja w aspekcie wpływu na wynik sprawy najczę- ściej wyraża się stosunkiem zależności pomiędzy wadliwą interpretacją normy praw- nej jako przyczyną a błędnym zastosowaniem normy prawnej jako skutkiem. Skoro zatem brak jest przesłanek do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 4 ust. 2, art. 36 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, to nie można uznać również, że Sąd Okręgowy naruszył te przepisy przez ich niewłaściwe zastosowanie. Natomiast zarzut naruszenia art. 84 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wynikał wprost z twierdzenia o naruszeniu przez Sąd drugiej instancji art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a zatem również nie może być uwzględniony, bowiem warunkująca go podstawa okazała się nieuspra- wiedliwiona. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================