I UK 198/05

Wygrał pozwany
SN28 marca 2006·sentence
Ubezpieczenia społeczneInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła prawa do renty socjalnej Marzeny B., której świadczenie było wcześniej przyznane na podstawie dawnych przepisów, a następnie przedłużone do 31 grudnia 2003 r. ZUS odmówił dalszej wypłaty od 1 stycznia 2004 r., wskazując, że po wejściu w życie ustawy o rencie socjalnej z 27 czerwca 2003 r. konieczne jest spełnienie nowych warunków, w tym całkowitej niezdolności do pracy. Sąd pierwszej instancji przyznał świadczenie na kolejny okres, uznając znaczenie orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, ale sąd apelacyjny oddalił odwołanie. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, wyjaśniając, że osoby, które nabyły prawo do renty socjalnej przed 1 października 2003 r. z tytułu niepełnosprawności, zachowują je po tej dacie tylko przez okres, na jaki wydano orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Po upływie tego okresu dalsze świadczenie przysługuje wyłącznie po spełnieniu nowych warunków ustawowych. W konsekwencji odmowa dalszej wypłaty była prawidłowa.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Przejściowe zasady zachowania prawa do renty socjalnej nabytego przed 1 października 2003 r.
  • ·Znaczenie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności po wejściu w życie ustawy o rencie socjalnej
  • ·Relacja między dawnymi zasadami przyznawania renty socjalnej a nowymi warunkami wymagającymi całkowitej niezdolności do pracy
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Wyrok z dnia 28 marca 2006 r. I UK 198/05 Prawo do renty socjalnej nabyte przed dniem 1 października 2003 r. z ty- tułu niepełnosprawności przysługuje po tym dniu tylko przez okres, na który zostało wydane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (art. 26 i 27 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, Dz.U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.). Przewodniczący SSN Beata Gudowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2006 r. sprawy z odwołania Marzeny B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w B. o rentę socjalną, na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 22 marca 2005 r. [...] o d d a l i ł skargę kasacyjną. U z a s a d n i e n i e Zakład Ubezpieczeń Społecznych w B. na wniosek z dnia 26 sierpnia 2003 r. przedłużył Marzenie B. prawo do pobierania renty socjalnej od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2004 r. W dniu 17 października 2003 r. zawiadomił ją, że upraw- nienie do renty socjalnej ustaje od dnia 1 stycznia 2004 r. i jej wypłata zostanie wstrzymana. Decyzją z dna 15 stycznia 2004 r. odmówił prawa do renty socjalnej po tym dniu, powołując się na orzeczenie lekarza orzecznika stwierdzające częściową niezdolność do pracy. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyro- kiem z dnia 11 października 2004 r. uwzględnił odwołanie, uzależniając kontynuację wypłacania renty przyznanej przed dniem 1 października 2003 r. na podstawie prze- pisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.) od ustalenia stopnia niepełno- sprawności. W konsekwencji, opierając się na opinii biegłych, którzy uznali wniosko- 2 dawczynię za niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, częściowo niezdolną do pracy oraz zdolną do samodzielnej egzystencji, zmienił decyzję z dnia 15 stycznia 2004 r. i przyznał jej prawo do renty socjalnej na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r. Apelacja organu ubezpieczeń społecznych, w której zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 15 ustawy o rencie socjalnej, została uwzględniona przez Sąd Apelacyj- ny w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 22 marca 2005 r. zmienił wyrok Sądu pierw- szej instancji i oddalił odwołanie. Sąd drugiej instancji wykluczył zastosowanie w sprawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 października 2003 r. i stwierdził brak prawa do renty socjalnej wstrzymanej z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia art. 4 ust. 1 oraz art. 26 i 27 ustawy o rencie socjalnej Marzena B. wniosła o zmianę wyroku Sądu Apela- cyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stwierdzenie całkowitej niezdolności do pracy uznała za zbędne w sytuacji, w której jej prawo do renty so- cjalnej podlegało przepisom obowiązującym przed dniem 1 października 2003 r. Jako niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym wnosiła o jego bezterminowe przedłuże- nie, tymczasem ZUS wydał decyzję w istocie pozbawiającą ją prawa do pobierania tego świadczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, która jako podstawa prawna uprawnienia do renty socjalnej zastąpiła przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), zmieniła charakter tego świadczenia ze świadczenia z pomocy społecznej na finan- sowane z budżetu państwa świadczenie rentowe dla osób niepełnosprawnych od dzieciństwa. Jednocześnie zmieniły się warunki uzyskania tego świadczenia. Rentę socjalną przyznaje się i wypłaca osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed 18. rokiem życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia, a także w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej (art. 4 ust. 1 ustawy). W związku z tym z dniem 1 października 2003 r. uchylony został art. 27a ustawy o pomocy społecznej, stanowiący - w powiązaniu z art. 2a ust. 1 pkt 4 tej 3 ustawy - o prawie do renty socjalnej zarówno osób całkowicie niezdolnych do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecz- nych, jak też osób, u których stwierdzono znaczny lub umiarkowany stopień niepeł- nosprawności w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej, osobom uprawnionym do tego świadczenia na podstawie dawnych przepisów, renta socjalna przysługuje w wysokości i na zasadach określonych w nowej ustawie. Prawo do renty socjalnej nabyte na dotychczasowych warunkach zostaje zachowane tylko o tyle, o ile zezwalają na to przepisy międzyczasowe - art. 26 ust. 2 oraz art. 27 ustawy o rencie socjalnej. Z mocy art. 27 ust. 1 tej ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się tylko do spraw wszczętych przed dniem 1 października 2003 r. (wejścia w życie ustawy), z tym że w razie ustalenia po tym dniu prawa do renty socjalnej na podsta- wie dotychczasowych przepisów, renta jest wypłacana do dnia 1 września 2003 r., a od dnia 1 października 2003 r. ustalana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych tylko wówczas, gdy wnioskodawca spełnia nowe warunki do przyznania renty (art. 27 ust. 2 ustawy). Podstawą tego ustalenia są orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydane przed dniem 1 października 2003 r., które stanowią podstawę do przyznania renty socjalnej na postawie ustawy o rencie socjalnej, jednakże tylko na okres, na który zostały wydane (art. 26 ust. 2 ustawy). Przepisy te zostały w sprawie zastosowane ściśle. Podstawę pozytywnego rozpatrzenia złożonego przed dniem 1 października 2003 r. wniosku o przedłużenie wypłaty renty socjalnej stanowił wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku [...], stwier- dzający niepełnosprawność Marzeny B. do dnia 31 grudnia 2003 r. i na jego podsta- wie Zakład Ubezpieczeń Społecznych przedłużył wypłatę renty socjalnej do tego ter- minu. Po dniu 1 stycznia 2004 r. wnioskodawczyni nie spełniła warunku całkowitej niezdolności do pracy, więc nie mogła nabyć prawa do renty na podstawie ustawy obowiązującej od dnia 1 października 2003 r. Prawo do renty socjalnej nabyte przed dniem 1 października 2003 r. z tytułu niepełnosprawności przysługuje po tym dniu tylko przez okres, na który orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane. Trafnie wprawdzie w skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut niezasto- sowania przez Sąd drugiej instancji art. 26 i 27 ustawy o rencie socjalnej, które decy- dują o kontynuacji prawa do renty nabytego przed dniem 1 października 2003 r., to jednak, mimo że Sąd nie powołał się na te przepisy, ograniczając podstawę prawną sporu do art. 4 ust 1 tej ustawy, jego orzeczenie ostatecznie odpowiada prawu. 4 Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814 k.p.c.). ========================================