III AUa 1723/20

Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej oddalił odwołanie D.N. od decyzji ZUS z 27 września 2019 r., którą ustalono podstawę wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i dobrowolne chorobowe za wrzesień 2015 r. na 525 zł, a za październik 2015 r. na 338,71 zł. Ubezpieczona prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą (warsztat samochodowy) od 24 sierpnia 2015 r., a we wrześniu 2015 r. zadeklarowała podstawę 8 000 zł, w październiku 2 200 zł. W tym czasie była w ciąży i korzystała ze zwolnień, a następnie pobrała zasiłki (macierzyński, chorobowy, opiekuńczy) na kwotę 218 514,41 zł. Sąd uznał, że zadeklarowanie wysokiej podstawy przy niskich przychodach i stracie było nieproporcjonalne i służyło uzyskaniu wysokich świadczeń. Apelacja ubezpieczonej zarzucała m.in. naruszenie art. 18a ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy systemowej, arbitralne obniżenie podstawy, zmianę stanowiska ZUS po 1 marca 2020 r. i nierówne traktowanie. Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną, podzielając ustalenia Sądu Okręgowego i wskazując na orzecznictwo SN (I UK 208/17, II UK 301/17, I UK 296/18) dopuszczające sądową weryfikację oczywiście zawyżonej podstawy wymiaru składek. Podkreślił, że organ rentowy może kontrolować zarówno tytuł, jak i podstawę wymiaru składek, zwłaszcza przy dysproporcji między niskim przychodem a wysoką deklaracją mającą na celu obejście prawa. W rezultacie apelacja została oddalona.